اخلاق و عرفان

لبیک قبل از ظهور به معنای آمادگی و توجه آگاهانه و عاشقانه است که با انجام محسنانه واجبات به بهترین شکل، مانند نماز و روزهٔ جانانه و عارفانه، محقق می‌شود. همچنین، تمسک حقیقی به ثقلین و کسب تخصص کاربردی در معارف آن‌ها، از ارکان لبیک پیش از ظهور است.

شعرخوانی در اسلام، به‌ویژه در مساجد و ماه رمضان، مذموم است مگر آنکه در راستای دفاع از حق، ذکر الهی و با ایمان و عمل صالح باشد. شعر باید روح حقیقت و اخلاق داشته باشد و از ترویج باطل و انحراف پرهیز کند. آیات سوره شعراء نشان می‌دهد که شاعران گمراه‌کننده از پیروی گمراهان، سخنان بی‌عمل و تفاخرات دوری می‌کنند، مگر کسانی که ایمان دارند و کارهای شایسته انجام می‌دهند.

در جامعه مؤمن، تجارت باید بر پایهٔ مدارا و رفاقت باشد و منفعت‌طلبی از مؤمن دیگر، به‌ویژه در حد کفاف، جایز نیست. در عصر ظهور، این امر به کمال خواهد رسید. حدیثی از امام صادق (ع) بیان می‌کند که سود بردن مؤمن از مؤمن رباست، مگر در موارد خاص مانند خرید بیش از صد درهم یا برای تجارت، که در این صورت باید با مهربانی و مدارا معامله کرد.

حدیث «همان گونه که مردان دوست دارند زینت و آرایش را در زنانشان ببینند، زنان نیز دوست دارند زینت و آرایش را در مردانشان ببینند» به این معناست که مردان نیز باید مانند زنان، زینت‌های خود را از نامحرم حفظ کنند و دارای حجاب، عفاف و حیا باشند. هرگونه آراستگی که مرد را در معرض دید و خودنمایی نسبت به زنان نامحرم قرار دهد، مذموم است و می‌تواند موجب گناه قلبی شود.

سجده برای تخلیه انرژی منفی، نماز را به شرک آلوده می‌کند، زیرا نیت خالصانهٔ عبادت که باید متوجه خدا باشد، به سمت خود شخص منحرف می‌شود. اگرچه نماز و سجده آثار و فواید فراوانی دارند، اما نباید آن‌ها را صرفا وسیله‌ای برای مقاصد دنیوی مانند تخلیه انرژی یا تندرستی دانست، زیرا این امر ارزش عبادی نماز را کاهش داده و آن را از مسیر توحید خارج می‌سازد.

مفهوم «جانم بقربانت» یعنی اینکه فرد، محبوب را بر خود و حتی پدر و مادرش ترجیح می‌دهد و حاضر است به خاطر او از جان خود و عزیزانش بگذرد. در نهایت، این فداکاری به اوج خود می‌رسد و تمام وجود در راه محبت الهی صرف می‌شود، مانند خورشیدی که در عشق الهی می‌سوزد و فنا می‌گردد.

یوگا با پرستش الهه های مختلف و تحریک غدد داخلی، دریچه‌هایی در مغز باز می‌کند که لزوما به تعالی روحی منجر نمی‌شود و ممکن است باعث سقوط روحی یا در اختیار شیاطین قرار گرفتن شود. مراقبات دینی اسلامی با هدف رضای خدا و وصول کرامات نفسانی است و خلوص در عبادت شرط تقرب است، نه شرط‌گذاری و تجاری‌سازی عبادات.

برقراری ارتباط قلبی و معنوی با امام زمان (عج) نیازمند ایجاد ظرفیت درونی از طریق انجام واجبات و ترک محرمات است. این ارتباط باید دائمی باشد، زیرا غفلت از امام موجب عقب‌ماندگی در سیر و سلوک می‌شود. با طلب عنایات ویژه الهی و مجاهدت عاشقانه، می‌توان به درجه‌ای از جذب رسید که در وجود امام (عج) محو شد.

عمل به مستحبات، با ایجاد محبت و معرفت، به صاف شدن دل و تقویت ارتباط با خدا کمک می‌کند و مانع پراکندگی ذهن می‌شود. نیت خالصانه و عمل برای خدا، کلید استمرار این ارتباط است. عشق و محبت، افکار و ذهن را جذب کرده و از تشتت آن جلوگیری می‌کند و ورود به مستحبات، زمینهٔ رشد مضاعف دل و جان را فراهم می‌آورد.