اهل‌بیت و تاریخ اسلام

انتقام مولا امیرالمؤمنین علیه السلام و حضرت سیدالشهداء علیه السلام و شهداء هنوز گرفته نشده است، بلکه انتقام آنها را حضرت باریتعالی با قدرت خود خواهد ستاند. جان بی‌ارزش امثال ابن ملجم و شمر و حرمله تقاص جان مبارک حضرات نیست و خداوند علیم و حکیم می‌داند چگونه انتقام آنها را بگیرد. انتقام جناب مختار صرفا یک تنبیه دنیوی برای قاتلان بود.

شهادت حضرات معصومین (ع) اجابت دعای خودشان در مسیر رضای الهی بود و این درخواست را از درگاه الهی تمنا نمودند. اگر اهل دنیا قدر این نعمت‌های عظیم را می‌دانستند، تمنای حضرات از درگاه خدا تغییر می‌یافت و شاید به گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد.

امام علی (ع) با چاه درد و دل نمی‌کردند، بلکه اسرار و علوم خاصی را در آن می‌کاشتند و چاه مانند حافظه و نرم‌افزار عمل می‌کرد. این چاه مرکز ارتباطی ایشان با موجودات خاص زمینی یا فرازمانی بود و حضرت علومی را در آن پیاده می‌کردند که ارضیان لایق دریافتش نبودند.

سلام زیباترین تحیت و بهترین کلمه برای اظهار محبت و عطوفت است. در زیارتنامه‌ها، سلام همراه با ذکر فضائل، درجات و صفات عالیهٔ مزور می‌آید که به واقع نوعی اظهار معرفت به کمالات اوست و بر وجاهت زیارت می‌افزاید. گوارایی سلام مانند نور است و هرچه بیشتر بتابد، بر صفای زیارت افزوده می‌گردد.

دلهای اولیاء الله، مسکن و اقامتگاه مشیت الهی و مخفیگاه اراده اوست. آنها ترجمان خواست الهی هستند و هر آنچه بیان می‌کنند، همان خواست خداست. اولیاء الله سخنگویان مشیت و اراده الهی‌اند و خالق با آنها سخن می‌گوید و اوامر و نواهی خود را صادر می‌نماید.

فراز «یا من تجلی بکمال بهائه فتحققت عظمته من الاستواء کیف تخفی و أنت الظاهر» در دعای عرفه، به تجلی کامل بهاء الهی و تحقق عظمت او اشاره دارد. بهاء الهی به معنای نور، زیبایی و نیکویی است که با درخشش خود، عظمت الهی را آشکار می‌سازد و او چگونه می‌تواند پنهان باشد در حالی که تنها ظاهر کننده است.

فقدان شهید، به‌ویژه امام، ضایعه‌ای عظیم است که بر کل جهان هستی تأثیر می‌گذارد. با شهادت، حرارت، انوار و امواج حیات شهید به مراتب شدیدتر از زمان قبل از شهادت اوست. فقدان جسمانی امام با تشدید مضاعف اثرات حضور روح شهید همراه بوده و به اراده الهی شرایط جهان هستی به برکت شهید مطلوب‌تر می‌گردد و نور خدا تمام می‌شود.

فراز «یا من احتجب فی سرادقات عرشه عن أن تدرکه الأبصار» به حجاب الهی در سرادقات عرش اشاره دارد که باعث می‌شود ابصار او را در نیابند. علم و قدرت خداوند بر همه چیز محیط است و هیچ چیز خارج از احاطت او نیست. درک شدن مخلوق از ناحیه علم و قدرت خالق، فراتر از هر درک بصری، سمعی، شمی، لذی و قلبی است.

فراز «محقت الاثار بالاثار و محوت الاغیار بمحیطات افلاک الانوار» به غلبهٔ اثر بعدی بر اثر قبلی و محو شدن غیر حق با احاطهٔ انوار الهی اشاره دارد. آفرینش هر لحظه در حال تجدید است و آفرینش نو بر آفرینش قبلی برتری دارد. با احاطهٔ انوار الهی، جز روشنایی همان انوار غالب چیزی مشاهده نمی‌شود و هر چه هست ارادهٔ غالب الهی است.

غدیر یعنی آغاز تغییر ساختارها» به معنای دگرگونی ذات و تغییر اساسی و ریشه‌ای است. با استمرار عهد غدیر، انسان باید به تدریج از آنچه هست به غیر از آن تبدیل شود، مانند تبدیل شدن خاک به گل زیبا یا کرم به پروانه.

کسی که علی (ع) را دوست داشته باشد، «اسیر خدا در زمین» نامیده می‌شود و خدا به او بر فرشتگان و حاملان عرش افتخار می‌کند. اسیر خدا شدن یعنی ارتباطی دائمی و ناگسستنی با خدا، تحت توجهات خاص او و رسیدن به درجات عالی عشق الهی. عظمت و سنگینی محبت مولا علی (ع) به حدی است که اگر کوه او را دوست داشته باشد، متلاشی می‌شود.

انیمیشن "پس از من" واقعه غدیر را با بررسی شواهد علمی و تاریخی به تصویر می‌کشد و به صحیفه ملعونه اشاره دارد؛ پیمان‌نامه‌ای که برخی صحابه پیش از غدیر برای جلوگیری از رسیدن خلافت به امام علی (ع) بستند. این انیمیشن همچنین به روایتی از پیامبر (ص) دربارهٔ اصحاب صحیفه و عترت ایشان اشاره می‌کند.

غلو در مورد امام علی (ع) موجب خطای فاحش در شناخت توحید و جایگاه ایشان می‌شود. شناخت رسول و ولی خدا باید از مسیر توحید حاصل شود، وگرنه نه خدا و نه رسول و ولی خدا شناخته نمی‌شوند. امام علی (ع) با وجود جایگاه والایشان، همواره رو به قبله نماز می‌گزاردند و افراط در ستایش ایشان موجب هلاکت است.

نور در آیه ۸ سوره تغابن به ائمه اطهار (علیهم السلام) اشاره دارد. این نور، نور خدا در آسمان‌ها و زمین است که دل مؤمنان را نورانی می‌کند و باعث هدایت آن‌ها می‌شود. امام باقر (ع) فرمودند که نور امام در قلب مؤمن از خورشید تابان در روز روشن‌تر است.

استفاده از القاب و صفات اختصاصی حضرات اهل بیت علیهم السلام برای غیر ایشان جایز نیست. این موضوع با توجه به اینکه لقب «آیه الله العظمی» در زیارات امیرالمؤمنین و امام حسین علیهما السلام آمده است، اهمیت می‌یابد و انتساب آن به غیر معصوم صحیح نمی‌باشد.

روایت دلقک فرعون صحیح السند نیست و حتی اگر صحیح باشد، دلالتی بر قدسیت ذاتی لباس روحانیت ندارد. عالم نماها دزد رداء نبوت و امامت هستند و ظاهرشان نباید فریبنده باشد. خدای تعالی فرمودند: هر کس ظاهرش آراسته تر از باطنش باشد، دشمن من است.

کظم غیظ به معنای کنترل و فرو خوردن خشم است و ریشه آن به بستن راه نفس و حبس کلام برمی‌گردد. کاظم کسی است که بر خود مسلط است و نظام وجود خود را حفظ می‌کند. در مورد امام موسی بن جعفر الکاظم (ع)، ایشان کنترلگر حضرت سبحان در جهان هستی هستند و اسباب امنیت و آرامش الهی‌اند.

وظیفه سیاسی منتظران ظهور، معرفت جامع به قرآن و روایات، درک عمیق آیات و روایات محکمات و متشابهات، و آشنایی با اصول سیاست رفتاری و حکومتی معصومین (ع) است. همچنین تلاش برای پیاده‌سازی احکام و قوانین الهی تحت حکومت اسلامی و قرار دادن سیاست انتظار در راس حکومت منتظران از وظایف آنان است.

امام علی (ع) با گفتن «فزت و رب الکعبه» (رستگار شدم قسم به پروردگار کعبه)، به حقیقت کعبهٔ ملکوتی و جایگاه خود به عنوان مقتدای بندگان خدا اشاره کردند. این عبارت، اعلام رستگاری ایشان در لحظهٔ شهادت بود و پاسخی به تهمت‌های دشمنان.