اهل‌بیت و تاریخ اسلام

روایتی در کامل‌الزیارات نقل شده که هر کس در سال به زیارت امام حسین (ع) نرود، یک سال از عمرش کم می‌شود و از خیر کثیر محروم می‌گردد. ترک زیارت باعث کاهش عمر و رزق شده و زیارت آن حضرت باعث افزایش آن می‌شود و ایشان شاهد زیارت‌کننده نزد خدا هستند.

حدیث امام صادق (ع) درباره رحمت خدا بر کسی که اهل بیت را محبوب گرداند و منفور نکند، سند معتبر دارد. تاکید بر این است که اگر محاسن کلام اهل بیت را همانگونه که هست روایت کنند، عزیزتر خواهند بود و کسی نمی‌تواند به آن‌ها ایراد بگیرد.

همچنان که قرآن بر سایر کتب مهیمن است، وجود پیامبر اسلام (ص) نیز بر انبیاء گذشته مهیمن است. شخصیت وجودی هر پیامبر در کتابش متجلی می‌گردد و پیامبر اسلام (ص) مجمع الانبیاء و بالاتر از آن است. این برتری در احادیث و زیارات نیز تأیید شده است.

ولایتمداری تکالیف را تشدید می‌کند و هدایت با ایمان و تقوا جلوه می‌یابد. خروج از ظلمت به نور باید در همین دنیا صورت گیرد. کسانی که به پیشوایان ستمگر دوستی دارند، از نور اسلام به تاریکی کفر کشیده می‌شوند و اهل آتش خواهند بود. محبت اهل بیت بدون تقوا سودی ندارد.

قرض کردن برای زیارت کربلا توصیه شده است، اما این امر به معنای انصراف از ادای دین نیست. بهتر است مدیون قبل از زیارت دین خود را ادا کند یا از طلبکار اجازه و حلالیت بطلبد. شیعه واقعی کسی است که به احکام خود عارف و عامل باشد و در صورت عدم امکان پرداخت دین، ائمه دین را ادا می‌نمایند.

سفر به کربلا با وجود بدهی توصیه شده است، اما اولویت با ادای دین است. اگر مقدور نیست، باید از طلبکار اجازه گرفت. زیارت امام حسین (ع) ارزش والایی دارد و کلید دین است، اما بدون پاکی و معرفت حقیقی، موجب شرمندگی خواهد بود. اسلام بر پنج پایه استوار است که ولایت، کلید همه آنهاست.

اگرچه ادای حق الناس ضروری است، اما سندی برای صدور مطلبی از امام حسین (ع) مبنی بر عدم جواز جهاد با دین بر گردن، قبل از نبرد عاشورا یافت نشد. همچنین، با توجه به اخلاص یاران و امکان وصیت برای ادای دین، این مطلب بعید به نظر می‌رسد.

ادعای تمایل حضرت سیدالشهداء (ع) به بیعت با یزید، تهمتی آشکار است. امام حسین (ع) صراحتا فرمودند: «و مثلی لا یبایع بمثله»، یعنی «و مثل من با مثل یزید بیعت نمی‌کند». ایشان یزید را فاسق، شرابخوار و قاتل نفس محرمه معرفی کردند.

قرآن جامع تمام کتب آسمانی است و حقایق انجیل، تورات و زبور در جانش وجود دارد. هر پیامبری در جایگاه شایسته خود قرار دارد و ظرفیت لازم برای تحمل امانت الهی را ندارد، لذا نمی‌تواند جای پیامبران دیگر را بگیرد.

برخی روایات بیان می‌کنند که خداوند با فرشتگان و انبیاء به زیارت امیرالمؤمنین (ع) و امام حسین (ع) می‌آید. این زیارت‌ها نزد خداوند بسیار ارزشمند است و ثواب عظیمی برای زائر دارد. به عنوان مثال، زیارت امام حسین (ع) در شب عاشورا، ثواب شهادت در رکاب ایشان را دارد.

برای بهره‌مندی وافر از زیارت اربعین، لازم است به حق اهل بیت (ع) عارف بود و نفس را تهذیب و تربیت کرد. توبه و استغفار، هدیه کردن ختم قرآن به امام حسین (ع)، مطالعه دقیق زیارت اربعین و آمادگی برای تحولی کلی در فکر و عمل توصیه می‌شود.

عبارت «و المخلصین فی توحید الله» در زیارت جامعه کبیره صحیح است. حتی اگر این عبارت به حضرات مؤمن اطلاق شود، آنها آقا و سرور مؤمنان و مخلصان خواهند بود و از مقامشان نمی‌کاهد. بنابراین، احتمال خطا در ویرایش دعا وجود ندارد.

اگر مصحف فاطمه (س) شامل احکام و وقایع حتمی باشد، همان خواهد شد که در آن آمده است. در غیر این صورت، آیهٔ «یمحوا الله ما یشاء و یثبت» بر آن حکومت دارد و ارادهٔ تثبیت و تغییر تنها به خواست خداوند است. خالق هستی برای تقویت باور و یقین وقایعی را به حتم تقدیر می‌فرماید، اما به هر حال ارادهٔ تثبیت و تغییر تنها به خواست اوست.

قربانی کردن جان و مال در راه ائمه و طلب کردن از ایشان، نشانهٔ ناداری و نیاز است و ائمه که بر جان‌ها حکومت دارند، رنج و دین شیعیان را فراموش نمی‌کنند. ائمه به حکم الهی شهیدند و بر جان‌ها حکومت دارند و رحمت و برکات خدا بر اهل عالمند، پس رنج و دین و حق شیعیانشان را به فراموشی نمی‌سپارند.

شیعهٔ واقعی کسی است که عامل به تکالیف خود باشد و محبت اهل بیت به دلیل پایبندی شیعیان به وظایفشان است. کسی که نهایت تلاش خود را برای ادای تکالیف به کار می‌گیرد اما درمانده می‌شود، تکلیفش تخفیف می‌یابد. مطلبی مبنی بر ممانعت حضرت از همراهی شخص مدیون یافت نشد.

ادای دین شیعیان واقعی، که اهل ورع، وفاء، امانت، زهد و عبادت هستند، از طرف حضرات معصومین امری شگفت‌آور نیست. شیعیان واقعی به نور خدا می‌بینند و در رحمت او می‌گردند و هر کس با آنها دشمنی ورزد، با اهل بیت دشمنی ورزیده است.

شعر نادعلی بطور مرسل از پیامبر اسلام (ص) بیان شده و سندش معتبر نیست. اما خواندن آن با معرفت به حق الله و اولیائه و با دلی توحیدی و با احتراز از جایگزینی حضرت علی (ع) بجای خداوند متعال، بلااشکال است. باید توجه داشت که مولا علی (ع) آیت عظمای پروردگارند.

در تفسیر آیه «عم یتساءلون»، تاکید بر ولایت حضرت علی (ع) است و روز قیامت معاندان به حقانیت و مقام او پی خواهند برد. خود حضرت علی (ع) نیز فرموده‌اند: «ما لله نبأ أعظم منی» (هیچ پیام و خبری از خدا بزرگتر از من نیست).

حرکت و همایش عظیم زیارت اربعین، در صورتی که با ائتلاف قلوب همراه باشد، به ظهور حضرت مهدی (عج) نزدیک‌تر خواهد بود. پایبندی به اصول و ارزش‌های دینی، اطاعت از قرآن و عترت، و تشکیل اجتماعات عظیم عبادی و اجتماعی، در تحقق مقدمات ظهور مؤثر است.

زیارت اربعین، در صورتی که با معرفت به حق امام حسین (ع) و شناخت جایگاه ایشان صورت گیرد، از توفیقات بزرگ الهی محسوب می‌شود. آیهٔ سورهٔ نور به سه امر مهم یعنی ذکر الهی، نماز و زکات اشاره دارد که هر عاشق امام حسین (ع) می‌تواند این سه مؤلفه را برای سنجش سلامت و خلوص محبت خود به کار گیرد. محرومیت از این زیارت به معنای غفلت نیست و زیارت قلبی نیز ارزشمند است.