اهل‌بیت و تاریخ اسلام

حضرات معصومین علیهم السلام به یقین کلام ما را می‌شنوند و این شنود مقام برجسته‌ای نیست، چرا که مردگان نیز می‌توانند صدای زندگان را بشنوند. اهل بیت در مقام شهادت هستند و قدرت روح ایشان، به خصوص روح اهل بیت، کمتر از آن نیست که ملائکه رسولان سلام باشند و بتوانند سلام را دریافت کنند.

توصیفات ارائه شده از حضرت زهرا (س) غلو نیست، بلکه بیانگر مقام بندگی و فضائل ایشان است. ایشان مظهری از هنر الهی و دارای مقامات معنوی والایی مانند کلمه اللهی و اسماء حسنایی هستند. برای شبیه شدن به ایشان باید فاطمی شد، یعنی در مسیر بندگی، تقوا، دوری از گناه و انجام اعمال نیک گام برداشت.

اهمیت بیعت گرفتن از امام علی (ع) در آن بود که این عمل، کودتایی علیه نظام اسلامی و نقض آشکار عهد غدیر و قانون اساسی تدوین‌شده توسط پیامبر (ص) بود. ایستادگی حضرت فاطمه (س) در برابر این هجوم، صرفا دفاع از همسرشان نبود، بلکه دفاع از کل نظام اسلام، ثقلین (قرآن و عترت)، حقیقت، علم، حکومت الهی و تمام ارزش‌های دینی و انسانی بود.

در مستندات موجود، نقشی برای حضرت محسن (ع) در انتقام گرفتن از هتاکان به ساحت مقدس حضرت زهرا (س) در عصر ظهور یافت نشده است. با این حال، امام زمان (عج) منتقم اصلی رنج‌ها و مظلومیت‌های حضرت فاطمه (س) خواهند بود.

گوش ندادن به صوت قرآن قاریان اهل سنت، به خودی خود ارادت به امام علی (ع) محسوب نمی‌شود. قرآن بدون عترت معنایی ندارد و قاریانی که ولایت اهل بیت (ع) را ندارند، ممکن است قرآن را ابزاری برای فریب و پنهان کردن باطن خود سازند. لذا استماع قرآن از آنان بدون ضرورت جایز نیست.

امامان ما به لطف الهی از حال شما و کارهایی که انجام می‌دهید، مانند نوشتن نامه و کشیدن نقاشی، آگاه هستند. ایشان به محبت‌های شما به بهترین شکل پاسخ خواهند داد و این توجه هم در این دنیا و هم در سرای آخرت ادامه خواهد داشت.

محبت امام حسین(ع) به شما بسیار عمیق‌تر و بیشتر از محبت شما به ایشان است. این محبت حتی از محبت پدر و مادر و برادر به شما نیز فراتر می‌رود و نشان‌دهندهٔ توجه و علاقهٔ ایشان به شماست.

آیه تطهیر (احزاب: ۳۳) دلیل عصمت مطلق ائمه علیهم السلام است، زیرا خداوند اراده کرده پلیدی را از آنان دور کند و کاملا پاک سازد. کسی که به مقام عین اللهی رسیده و از ماورای عالم خبر دارد و به علوم اشراف دارد، چگونه ممکن است در علوم زمینی خطا کند؟ این پاکی شامل شرک، شک، خطا و اشتباه می‌شود و وجودشان سراسر نور است.

نور حضرت فاطمه (س) از نور الهی است که خداوند برای شرافت بخشیدن به آن خلق کرده است. آسمان‌ها و زمین از روشنایی وجود ایشان آفریده شده‌اند و عظمتشان قابل وصف نیست. این نور، مبنای خلقت آسمان‌ها و زمین بوده و از قسمتی از نور حضرت فاطمه (س) این همه عظمت جلوه‌گر شده است.

اختلاف در زمان شهادت حضرت زهرا (س) به دلیل رایج نبودن نقطه‌گذاری در روایات و تفاسیر مختلف است. ایام فاطمیه اول (۱۳ تا ۱۵ جمادی‌الاول) بر اساس روایت ۷۵ روز و ایام فاطمیه دوم (۳ تا ۵ جمادی‌الثانی) بر اساس روایت ۹۵ روز پس از رحلت پیامبر (ص) تعیین شده‌اند. این ایام جمعا ۶ روز است و هر کدام مبنای روایی دارند.

لقب «کشتی نجات» برای امام حسین (ع) به معنای ابزار امنی است که سینهٔ آب را می‌شکافد و همراهان را از خطرات نابودی حفظ کرده و به مقصد نهایی می‌رساند. ایشان هم کشتی و هم دریا هستند و با آغوش مهر، راهروان را به لقاء الله می‌رسانند و تمام ارواح عالم را در غرفه‌های بهشت جای می‌دهند.

لقب «یعسوب الدین» به معنای پادشاه، سید، سالار و سردار دین است و به امام علی (ع) اطلاق می‌شود. این لقب نشان‌دهندهٔ فرمانروایی ایشان بر دین الهی و مظهر شیرینی و حلاوت آن است. بدون امام علی (ع)، زیبایی‌ها و صفای زندگی از بین می‌رود و ایشان زنده کنندهٔ شهد حیات و آموزش‌دهندهٔ رموز شیرینی‌ها هستند.

فرشتگان از اعمال انسان اثر می‌پذیرند؛ با گناه و تعدی انسان، ملکوت که سرزمین ملکوتیان است نابود می‌شود و این به معنای نابودی فرشتگان است. همچنین فرشتگان در مصیبت امام حسین (ع) می‌گریند و از اعمال انسان اذیت می‌شوند.

برداشت جبر از سخن امام تحریف معانی است و هیچ جای کلام ایشان چنین مفهومی اخذ نمی‌شود. اطاعت زمانی مطلوب است که توام با تصدیق و یقین باشد و با اختیار منافاتی ندارد، زیرا انسان می‌تواند آن را انتخاب نکند. راه هدایت به انسان نشان داده شده و انتخاب با خود اوست، مانند خورشید که روشنایی‌اش لطف الهی است و ما را مجبور به دیدن نمی‌کند.

القاب حضرت مهدی (عج) در کتب مختلف و ملل گوناگون با معانی متفاوت ذکر شده است. برای مثال، «اوقیدمو» نام آن حضرت در تورات به لغت ترکوم است، «صمصام اکبر» به معنای شمشیر برنده و «کوکما» نامی در کتاب بختا می‌باشد. همچنین «طالب التراث» به معنای طلب کننده میراث و «لندیطارا» نامی در هزارنامه هندیان است.

مقصود از «الاولی» در فراز «و حجج الله علی اهل الدنیا و الاخره و الاولی» در زیارت جامعه کبیره، اشاره به عوالم پیش از دنیا و آخرت است. این عوالم شامل عالم اسماء حسنا، نور، عقل، آب، حجاب، ذر و غیره می‌شود که حضرات معصومین حجت‌های الهی بر آنها هستند. همچنین، «الاولی» به آغاز هر خلقت و عوالم نوینی که پس از آخرت پدید می‌آیند و اهلش بر آنها حجت است، اطلاق می‌شود.

معصومین علیهم السلام از جزئیات عالم الست بی‌خبر نیستند، چرا که خودشان وقایع نگار آن عالم و از مواد میثاق آن بوده‌اند. فراموشی میثاق در هنگام تولد به دلیل زجر فرشته‌ای است که باعث ترس و گریه نوزاد می‌شود.

حضرت ابراهیم (ع) با درخواست دیدن زنده شدن مردگان، در پی اطمینان قلبی و اثبات خلیل‌اللهی خود بود، چنانکه امام رضا (ع) فرمودند. خداوند نیز با پرسش از حضرت موسی (ع) دربارهٔ عصایش، اعجاز آن را به نمایش گذاشت و آن را به اژدها تبدیل کرد تا قدرت الهی آشکار شود.

ظهور حضرت مهدی (عج) در مکه و کنار کعبه، می‌تواند یادآور بعثت پیامبر (ص) باشد که از مکه آغاز شد. این اتفاق، آغاز فصل جدیدی از حکومت محمدی (ص) توسط آخرین وصی آن حضرت است؛ باب خدا در برابر باب خانهٔ خدا قرار می‌گیرد.

غیبت امام زمان (عج) به دلیل حکمت و علت آن، مختص کره زمین است. هرچند این غیبت آثار وضعی بر دیگر کرات و عوالم می‌گذارد. با ظهور حضرت، نوری از زمین به عالم خواهد تابید که چشم‌ها را خیره و جان‌ها را لبریز از صفا خواهد نمود. حکمت این غیبت پس از ظهور آشکار خواهد شد.