اهل‌بیت و تاریخ اسلام

نام عباس هم به معنای شیر شرزه و خشمگین است و هم به معنای عبوس و چهره گرفته. غضب و خشم حضرت علی (ع) شامل ظالمان و منافقان بود، در حالی که سیمای گشاده و پر عطوفتشان همواره برای مؤمنان مفتوح بود.

خداوند با عصمت توصیف نمی‌شود بلکه سبحان است و او عاصم است؛ عصمت مخلوق، پروردگار است و انبیاء و اولیاء در کسب مراتب عالی‌تر آزموده شده‌اند. عصمت محمد و آل محمد (ص) فوق عصمت و تمام عصمت است و قابل مقایسه با هیچ پیغمبری نیست.

سهو از جنود جهل است و به انسان بدون عقل مبتلا می‌شود، اما اهل بیت علیهم السلام حقیقت عقل و ایمان هستند و راهی به آستان عقل ندارند، لذا سهو به آن‌ها راه ندارد. رجس گریبان بی‌ایمانان را می‌گیرد و اهل بیت ریشه ایمان هستند.

پیکر پاک حضرات معصومین (ع) به تبرک آسمان‌ها و ملکوتیان خواهد بود و همچون کتابی نفیس و هنری بدیع در عرصه بندگی خداست که در هر آسمان جلوه‌ای دارد. طبق روایات، انبیا و ائمه (ع) با اجساد و ارواحشان از زمین به آسمان منتقل شده و در همان اجساد دنیوی متنعم می‌گردند.

قتل حضرت موسی قبل از دوران رسالت ایشان رخ داد و عمدی نبود، بلکه به قصد دفاع از یکی از پیروان خود و به خطا اتفاق افتاد. پس از آن، موسی از خدا طلب مغفرت کرد و از خدا خواست که او را از دست دشمنانش در امان بدارد و خود را در معرض خطر قرار ندهد.

دستور مشورت پیامبر اسلام با مردم، برای تدوین سنت مشاوره، ایجاد صمیمیت بیشتر و ارزش‌گذاری برای آنها بوده است. این مشورت در امور عادی مردم بود، نه امور دینی که پیامبر رسانندهٔ قوانین الهی بودند و نیازی به مشورت در آن نداشتند. مشورت پیامبر در واقع بنیان تشکیل مجلس شورا در امور عادی مردم بود تا در امورات عادی خویش با همدیگر به شور بنشینند.

سکوت امام علی (ع) در برابر وقایع پس از رحلت پیامبر (ص) و شهادت حضرت زهرا (س)، ناشی از تسلیم محض به قضای الهی و علم به ضرورت حفظ دین بود، نه بی‌تفاوتی. حمله به خانهٔ ایشان و شهادتشان، امری قطعی است و نباید با استدلال‌های خام آن را زیر سوال برد.

هیچ دلیل و نشانهٔ محکمی برای یکی دانستن حضرت ابراهیم (ع) و زردشت وجود ندارد. اگر این دو یکی بودند، می‌بایست در تاریخ زردشتیان به حوادثی چون آتش نمرود، بت‌شکنی یا سلسلهٔ اولاد ابراهیم اشاره می‌شد که چنین نیست. همچنین، تفاوت‌های بنیادین میان این دو مکتب و عدم شهرت ابراهیم (ع) به مرکزیت ایران، این نظریه را فاقد اعتبار می‌کند.

یازده امام عزیز را می‌توان دانشجویان در حال تحصیل و ادامهٔ تحصیل دانشگاه حضرت زهرا (س) دانست. این بدان معناست که ایشان به اوج معرفت حضرت زهرا (س) دست نیافته‌اند، هرچند که خودشان از مقام والایی برخوردارند.

کلمات حضرت زهرا (س) در خطبه فدکیه صرفا حروف نیستند، بلکه مغزشان از کانون عظیم ام الائمه (س) نشأت گرفته است. مقام ایشان «بحر نبوت» است که با «بحر علم» امیرالمؤمنین (ع) پیوند خورده و خروجی این دو بحر، اهل بیت (ع) هستند که همچون مروارید و یاقوت، جوهرهٔ این دو مقامند.

جملات حضرت علی (ع) بر مزار حضرت فاطمه (س) جنبهٔ اخباری ندارد، بلکه سوگنامه و تظلم است که سوز دل را بیشتر نمایان می‌سازد. این بیان، اشاره به مصائبی دارد که نباید اتفاق می‌افتاد و در واقع نوعی دادخواهی است، همانطور که خداوند نیز از زبان پیامبر (ص) از ظلم قومش خبر می‌دهد.

حضرت فاطمه (س) مشکات یازده امام است به این معنا که از جان مبارک ایشان یازده ستاره هدایت طلوع کرده و ایشان مادر یازده نور عالم هستی هستند. در تفسیر آیه «الله نور السماوات و الأرض»، مراد از مشکات، حضرت فاطمه (س) است که نور هدایت از نسل ایشان ادامه یافته است.

شهادت اهل بیت (ع) به معنای اشراف و احاطهٔ آنها بر مخلوقات است که به اذن الهی و در مقام بندگی صورت می‌گیرد و از مصادیق غلو نیست، زیرا قدرت مطلق از آن خداوند است و این شهود تجلی قدرت الهی است. این اشراف، مانند اشراف انسان بر اجزاء وجود خویش است و او را از مخلوقیت خارج نمی‌کند.

بین عیسی بن مریم (ع) و حضرت محمد (ص)، شخصیت‌هایی چون شمعون، یحیی، منذر، سلیمه و برده قرار داشتند که حجت نبودند. سلسلهٔ اوصیا از آدم (ع) تا پیامبر (ص) در این متن ذکر شده است که هر یک وصی پیامبر پیش از خود بوده‌اند.

شفاعت نقض حکم خداوند نیست، بلکه اجرای حکم الهی است و شفیع کسی است که از سوی خدا ماذون باشد. دعا قبل از حاجت‌خواهی، یک امر عبادی است و اجابت آن به بهترین وجه صورت می‌گیرد، چه به خواستهٔ دعا کننده و چه به تبدیل آن به خیری بهتر.

هر مطلبی برای قابل توجه بودن باید مستند به براهین نقلی یا عقلی باشد، در غیر این صورت ادعایی بیش نیست. جایگاه حضرت علی اصغر (ع) در دودمان ولایت، شبیه جایگاه حضرت عیسی و یحیی (ع) است و روح ولایت حسینی، شور و شعور حسینی را در او زنده و متبلور ساخته بود.

اولین جمله حضرت زهرا سلام الله علیها بین در و آتش، این بود: «یا أبتاه! یا رسول الله! هکذا کان یفعل بحبیبتک و ابنتک، آه یا فضه! إلیک فخذینی فقد و الله قتل ما فی أحشائی من حمل». این جمله در بحارالانوار، جلد ۳۰، صفحه ۲۹۴ نقل شده است.

سخن گفتن سر مبارک امام حسین (ع) بر فراز نیزه و در خرابه شام، امری بعید نیست و با توجه به قدرت الهی و نطق اعضا بدن در قیامت، این اتفاق ممکن است. مدارک معتبری از علمای شیعه و سنی بر خواندن قرآن توسط سر مبارک ایشان وجود دارد که صحت این خبر را تأیید می‌کند.

حدیثی که در آن پیامبر (ص) به دوست‌داران حضرت فاطمه (س) امر می‌کنند به رشته‌های چادر ایشان چنگ بزنند، از نظر سندی ضعیف است اما محتوای آن در باب مقام شفاعت حضرت زهرا (س) قابل توجه است. محبت واقعی به حضرت فاطمه (س) همراه با تبعیت از ایشان است و تنها محبان پاکرو قادر به تمسک به چادر ایشان هستند.

وجود امام زمان (عج) از بدو خلقت مورد شناخت انبیاء و ائمه بوده است. مستندات روایی و تاریخی، تولد و وجود ایشان از دودمان امام عسکری (ع) را به روشنی اثبات می‌کند. این موضوع در زبور نیز ذکر شده و انکار آن به معنای تکذیب خداوند است.