اهل‌بیت و تاریخ اسلام

هیچ دلیل و سندی برای حلال بودن قمه زدن در روز عاشورا وجود ندارد. این عمل از نظر شرعی اباحه ندارد.

روایتی مبنی بر اینکه حضرت عباس (ع) ذخیره امیرالمؤمنین (ع) برای امام حسین (ع) بوده و در جنگ صفین مانع شرکت ایشان شده‌اند، در منابع مستند یافت نشده است. برخی شواهد نیز نشان می‌دهد که ایشان در جنگ صفین شرکت نداشته‌اند.

درخت زیتون در آیه نور (آیه ۳۵) تمثیلی از هدایت الهی در قلب مؤمن است و در تفسیر قمی، این درخت به رسول خدا (ص) و امیرالمؤمنین (ع) تشبیه شده است. همچنین، درخت زیتون در طور سینا (مومنون ۲۰) نماد مؤمن است که نورش از هدایت الهی سرچشمه می‌گیرد و تجلی‌گاه آیه نور است.

داستان قرار دادن زبان امام حسین (ع) در دهان علی اکبر (ع) می‌تواند نمادی از کسب توان خاص برای عروج متعالی یا بیان درخواستی باطنی باشد. با توجه به اینکه علی اکبر پیش از آخرین نبرد، فرات را فتح کرده و آب آورده بودند، تشنگی ایشان در لحظات پایانی معنایی عمیق‌تر دارد که حکمت آن در قلب امام زمان (عج) نهفته است.

حضرت یوسف (ع) حدود هفت سال در زندان بودند. پس از آنکه شیطان یاد او را از خاطر فرد نجات‌یافته برد و به پادشاه یادآوری نکرد، یوسف (ع) همچنان در زندان ماندند. ظاهر امر نشان می‌دهد که پس از تعبیر خواب، ایشان بلافاصله آزاد شدند.

نور واحد ائمه اطهار می‌تواند جلوه‌های گوناگونی داشته باشد، همانطور که یک قلم می‌تواند خورشید، ماه یا هزاران شگفتی دیگر را بیافریند. این تفاوت‌ها نشان‌دهندهٔ قدرت و ارادهٔ الهی است و هیچ محدودیتی برای ارادهٔ خدا وجود ندارد.

منظور از لعن «اللهم العن الاول و الثانی و الثالث و الرابع، ویزید خامسا» غاصبان خلافت هستند. «اولی» اولین غاصب خلافت، «ثانی» دومین غاصب، «ثالث» سومین غاصب، «رابع» معاویه و «خامس» یزید بن معاویه است. تفاسیری که این افراد را قابیل، قیدار، بیلاطس و ابن ملجم می‌دانند، صحیح نیست زیرا اولا قابیل قاتل هابیل بود نه اولین ظالم به حق محمد و آل محمد، و ثانیا این لعن به صورت متواتر در منابع شیعه برای غاصبان خلافت به کار رفته است.

کیفیت شهادت حام ابن حیم در رکاب امیرالمؤمنین علیه السلام به صورت قطعی در روایات نقل نشده است. با این حال، روایتی از تفسیر قمی وجود دارد که حام پس از آموزش قرآن و شرایع توسط امام علی علیه السلام، در شب هریر جنگ صفین همراه ایشان بود و سپس کشته شد. احتمالاتی در مورد چگونگی شهادت او، مانند تجسد مادی یا کشته شدن در ستیز با شیاطین، مطرح شده است.

اجازه ورود جبرئیل به زیر کساء، لبیک به فرمان الهی بود و نشان از جایگاه پیامبر دارد. وحی الهی ابتدا از جان پیامبر عبور کرده و سپس توسط جبرئیل به صورت الفاظ عربی به ایشان منتقل می‌شود. این دریافت ثانوی است و نشان می‌دهد که پیامبر اکرم (ص) در مرتبه‌ای از قرب الهی قرار دارند که حتی جبرئیل نیز برای درک کامل آن نیاز به اذن ایشان دارد.

اسماء الهی دارای جلوه‌های مختلفی هستند: اسم حقیقی، تجلی اسم اول (حضرت محمد ص)، سپس اسماء ائمه (ع) و در نهایت اسماء لفظی و مکتوب. هر مخلوق نیز به مرتبه‌ای اسم و آیه خداست. اهل بیت (ع) همان اسماء الحسنی هستند که خداوند عمل را جز با معرفت ایشان نمی‌پذیرد.

منظور از رجس در آیه تطهیر، گناهان نیست، بلکه به معنای امکان آمیختگی با پلیدی است که خداوند این امکان را از اهل بیت (ع) برطرف کرده است. رجس در آیات دیگر به کسانی نسبت داده می‌شود که از ایمان و عقل خارج شده‌اند، در حالی که اهل بیت (ع) حقیقت ایمان و عقل هستند و هر کس به آنها تمسک جوید از رجس و پلیدی رها می‌شود.

ارتباط امام با ذات خداوند از ناحیهٔ اوست و بنده را به درکی فراتر از تصور می‌رساند، نه اینکه امام محو در جمال الهی و بی‌خبر از خود و مخلوقات باشد. شناخت امام از خدا، در حد شناخت خود به عنوان مخلوق است و این شناخت، سقف معرفت بنده محسوب می‌شود.

هیچ مخلوقی، حتی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع)، به کنه ذات الهی راه ندارند، زیرا درک ذات خداوند محال است. شناخت آن‌ها از خدا، در حد شناخت خودشان به عنوان مخلوق است و این ارتباط از ناحیهٔ خداوند است که بنده را به درکی فراتر از تصور می‌رساند.

در مورد شکافتن گریبان حضرت زینب (س) در مجلس یزید، همان جوابی می‌آید که در مورد ابراز محبت ایشان به امام حسین (ع) مطرح شد. حضرت زینب (س) تابع محض فرمان برادرشان امام حسین (ع) بودند و قبل از برادری به امامت ایشان مطیع بودند.

عبارت «بابی انت و امی» که حضرت زینب (س) در کتاب لهوف خطاب به امام حسین (ع) به کار برده‌اند، اصطلاحی برای ابراز نهایت محبت و ارادت است. این عبارت به معنای «پدر و مادرم فدای تو باد» است و نشان می‌دهد که گوینده، مخاطب خود را عزیزتر از جانش می‌پندارد و نهایت علاقه خود را ابراز می‌کند.

ذبح عظیم در آیه «وفدیناه بذبح عظیم» به حضرت امام حسین (ع) اشاره دارد. حضرت ابراهیم (ع) آرزو کرد که کاش فرزندش اسماعیل را به دست خود قربانی می‌کرد تا به بالاترین درجات ثواب در مصائب برسد، اما خداوند به او وحی کرد که فدا شدن فرزندش حسین (ع) به دست دشمنان، دردناک‌تر و موجب اجر بیشتر است.

غلبه اسلام بر تمام ادیان وعده الهی است و همه به رسالت حضرت محمد (ص) اقرار خواهند نمود. همزمان با حضرت مهدی (عج)، حضرت مسیح (ع) نیز ظهور خواهند کرد و کسی که از فرمان حضرت مسیح (ع) سرپیچی کند و تابع حضرت مهدی (عج) نشود کافر خواهد بود، نه اینکه مسیحی یا یهودی باقی بماند.

تعداد همراهان پیامبر اکرم (ص) در مراسم حجة الوداع، که در آخرین سال عمر ایشان برگزار شد، بسیار زیاد بود و بین ۹۰ هزار تا ۱۲۴ هزار نفر تخمین زده شده است. مسلمانان از نقاط مختلف شبه جزیره عربستان برای شرکت در این مراسم حضور داشتند.

در شب معراج، خداوند با پیامبر (ص) به زبانی که شبیه به زبان علی بن ابی‌طالب (ع) بود، سخن گفت. در این مکالمه، خداوند به پیامبر (ص) الهام کرد که بپرسد آیا خداوند با او سخن می‌گوید یا علی (ع). سپس خداوند خود را معرفی کرد و بیان داشت که علی (ع) را از نور او آفریده و او را از رازهای نهانی دل پیامبر آگاه کرده است.