اهل‌بیت و تاریخ اسلام

قرض کردن برای زیارت کربلا توصیه شده است، اما این امر به معنای انصراف از ادای دین نیست. بهتر است مدیون قبل از زیارت دین خود را ادا کند یا از طلبکار اجازه و حلالیت بطلبد. شیعه واقعی کسی است که به احکام خود عارف و عامل باشد و در صورت عدم امکان پرداخت دین، ائمه دین را ادا می‌نمایند.

سفر به کربلا با وجود بدهی توصیه شده است، اما اولویت با ادای دین است. اگر مقدور نیست، باید از طلبکار اجازه گرفت. زیارت امام حسین (ع) ارزش والایی دارد و کلید دین است، اما بدون پاکی و معرفت حقیقی، موجب شرمندگی خواهد بود. اسلام بر پنج پایه استوار است که ولایت، کلید همه آنهاست.

اگرچه ادای حق الناس ضروری است، اما سندی برای صدور مطلبی از امام حسین (ع) مبنی بر عدم جواز جهاد با دین بر گردن، قبل از نبرد عاشورا یافت نشد. همچنین، با توجه به اخلاص یاران و امکان وصیت برای ادای دین، این مطلب بعید به نظر می‌رسد.

ادعای تمایل حضرت سیدالشهداء (ع) به بیعت با یزید، تهمتی آشکار است. امام حسین (ع) صراحتا فرمودند: «و مثلی لا یبایع بمثله»، یعنی «و مثل من با مثل یزید بیعت نمی‌کند». ایشان یزید را فاسق، شرابخوار و قاتل نفس محرمه معرفی کردند.

قرآن جامع تمام کتب آسمانی است و حقایق انجیل، تورات و زبور در جانش وجود دارد. هر پیامبری در جایگاه شایسته خود قرار دارد و ظرفیت لازم برای تحمل امانت الهی را ندارد، لذا نمی‌تواند جای پیامبران دیگر را بگیرد.

برخی روایات بیان می‌کنند که خداوند با فرشتگان و انبیاء به زیارت امیرالمؤمنین (ع) و امام حسین (ع) می‌آید. این زیارت‌ها نزد خداوند بسیار ارزشمند است و ثواب عظیمی برای زائر دارد. به عنوان مثال، زیارت امام حسین (ع) در شب عاشورا، ثواب شهادت در رکاب ایشان را دارد.

برای بهره‌مندی وافر از زیارت اربعین، لازم است به حق اهل بیت (ع) عارف بود و نفس را تهذیب و تربیت کرد. توبه و استغفار، هدیه کردن ختم قرآن به امام حسین (ع)، مطالعه دقیق زیارت اربعین و آمادگی برای تحولی کلی در فکر و عمل توصیه می‌شود.

عبارت «و المخلصین فی توحید الله» در زیارت جامعه کبیره صحیح است. حتی اگر این عبارت به حضرات مؤمن اطلاق شود، آنها آقا و سرور مؤمنان و مخلصان خواهند بود و از مقامشان نمی‌کاهد. بنابراین، احتمال خطا در ویرایش دعا وجود ندارد.

اگر مصحف فاطمه (س) شامل احکام و وقایع حتمی باشد، همان خواهد شد که در آن آمده است. در غیر این صورت، آیهٔ «یمحوا الله ما یشاء و یثبت» بر آن حکومت دارد و ارادهٔ تثبیت و تغییر تنها به خواست خداوند است. خالق هستی برای تقویت باور و یقین وقایعی را به حتم تقدیر می‌فرماید، اما به هر حال ارادهٔ تثبیت و تغییر تنها به خواست اوست.

قربانی کردن جان و مال در راه ائمه و طلب کردن از ایشان، نشانهٔ ناداری و نیاز است و ائمه که بر جان‌ها حکومت دارند، رنج و دین شیعیان را فراموش نمی‌کنند. ائمه به حکم الهی شهیدند و بر جان‌ها حکومت دارند و رحمت و برکات خدا بر اهل عالمند، پس رنج و دین و حق شیعیانشان را به فراموشی نمی‌سپارند.

شیعهٔ واقعی کسی است که عامل به تکالیف خود باشد و محبت اهل بیت به دلیل پایبندی شیعیان به وظایفشان است. کسی که نهایت تلاش خود را برای ادای تکالیف به کار می‌گیرد اما درمانده می‌شود، تکلیفش تخفیف می‌یابد. مطلبی مبنی بر ممانعت حضرت از همراهی شخص مدیون یافت نشد.

ادای دین شیعیان واقعی، که اهل ورع، وفاء، امانت، زهد و عبادت هستند، از طرف حضرات معصومین امری شگفت‌آور نیست. شیعیان واقعی به نور خدا می‌بینند و در رحمت او می‌گردند و هر کس با آنها دشمنی ورزد، با اهل بیت دشمنی ورزیده است.

شعر نادعلی بطور مرسل از پیامبر اسلام (ص) بیان شده و سندش معتبر نیست. اما خواندن آن با معرفت به حق الله و اولیائه و با دلی توحیدی و با احتراز از جایگزینی حضرت علی (ع) بجای خداوند متعال، بلااشکال است. باید توجه داشت که مولا علی (ع) آیت عظمای پروردگارند.

در تفسیر آیه «عم یتساءلون»، تاکید بر ولایت حضرت علی (ع) است و روز قیامت معاندان به حقانیت و مقام او پی خواهند برد. خود حضرت علی (ع) نیز فرموده‌اند: «ما لله نبأ أعظم منی» (هیچ پیام و خبری از خدا بزرگتر از من نیست).

حرکت و همایش عظیم زیارت اربعین، در صورتی که با ائتلاف قلوب همراه باشد، به ظهور حضرت مهدی (عج) نزدیک‌تر خواهد بود. پایبندی به اصول و ارزش‌های دینی، اطاعت از قرآن و عترت، و تشکیل اجتماعات عظیم عبادی و اجتماعی، در تحقق مقدمات ظهور مؤثر است.

زیارت اربعین، در صورتی که با معرفت به حق امام حسین (ع) و شناخت جایگاه ایشان صورت گیرد، از توفیقات بزرگ الهی محسوب می‌شود. آیهٔ سورهٔ نور به سه امر مهم یعنی ذکر الهی، نماز و زکات اشاره دارد که هر عاشق امام حسین (ع) می‌تواند این سه مؤلفه را برای سنجش سلامت و خلوص محبت خود به کار گیرد. محرومیت از این زیارت به معنای غفلت نیست و زیارت قلبی نیز ارزشمند است.

هدف قیام امام حسین (ع) همان بود که در وصیت‌نامه به محمد حنفیه بیان فرمودند: طلب اصلاح در امت، امر به معروف و نهی از منکر و سیره گرفتن از جد و پدرشان. امام رضا (ع) نیز با تبعید به خراسان، این جفا را فرصتی برای استحکام بنیان شیعه و تبلیغ دین تبدیل نمودند. هرگونه پیش‌بینی ناصحیح و تحلیل غلط وقایع، تحریف معانی احادیث است.

اقامت در کربلا به قصد زیارت و با شور و حال حسینی، حسن خاص خود را دارد و دارای اجر و مزد ویژه‌ای است. آنچه مورد نکوهش است، وطن گرفتن کربلا به گونه‌ای است که شور و سوز حسینی تضعیف شود و آن مکان شریف به استراحتگاه زائر تبدیل گردد؛ چرا که در این صورت، زیارت حضرت شبیه مسافرت‌های معمولی خواهد شد.

رجوع به امام قبلی در زمان حیات دو امام اشکال ندارد، مگر اینکه این رجوع به معنای طرد امام فعلی باشد. در غیر این صورت، امام زمان، امام فرزندان خود نیز محسوب می‌شدند و دستورات پدر بزرگوارشان را به مراجعین منتقل می‌کردند.