اهل‌بیت و تاریخ اسلام

وسیله» درجه‌ای والا و رفیع نزد خداوند است که بالاتر از آن قابل تصور نیست و مقام محمود پیامبر (ص) است. این درجه در بهشت هزار پله دارد و در قیامت در برابر پیامبران و صدیقین قرار می‌گیرد. پیامبر (ص) این درجه را از خدا درخواست کرد تا جایگاه ویژه خود را در قیامت نشان دهد.

عالم ذر، صورت باطن عالم دنیا و زمان انتخاب و اختیار بود. برخی افراد به دلیل کبر و حسد، با وجود باور و یقین به مقام شامخ ولایت، در دل منکر آن بودند و پای عهد ولایت را امضا نکردند، همانطور که برخی در غدیر نیز چنین کردند و این کبر و حسد، عامل اصلی عدم پذیرش ولایت بود.

شک در امر ولایت برابر با شرک است و از مقام انبیاء الهی دور است. انبیاء عظام با ایمان کامل و اثبات شده به مقام نبوت نائل می‌شوند و از عصمت برخوردارند. بنابراین، حضرت یونس و سلیمان (ع) در پذیرش ولایت اهل بیت (ع) دچار شک و تردید نشدند، زیرا این شک از ستون‌های کفر است.

جایگاه والای حضرت رقیه (س) فراتر از تحمل قلم است. روح عظیم و لطیف ایشان، جوهر بندگی خدا را در خود داشت و حماسه‌هایی در عالم اعلا به یادگار گذاشت. شهادت ایشان در کودکی، شاید بهترین گزینه در راستای حفظ اسلام و طی مسیر کمالی ایشان بوده است.

بله، هر یک از ائمه اطهار (ع) نقش بخصوصی در هدایت و رسیدن به لقاء الله دارند. محبت و ولایت ایشان دروازه‌های خیر و احسان پروردگار متعال هستند و هر کدام به شیوه‌ای خاص، مؤمنان را به سوی خدا هدایت می‌کنند تا درجاتشان بلند شود و گناهانشان به حسنات تبدیل گردد.

عبارت «الحسن بن علی سراج أهل الجنه یستضیئون به» بخشی از یک روایت طولانی است که در آن پیامبر اکرم (ص) نقش هر یک از ائمه اطهار (ع) را در هدایت و سرنوشت مؤمنان بیان می‌کنند و امام حسن (ع) را چراغ اهل بهشت معرفی می‌نمایند.

تاکید خاصی بر شادمانی در آغاز ماه ربیع‌الاول وجود ندارد، اما مناسبت‌های مهمی مانند ولادت حضرت رسول اکرم (ص) و امام صادق (ع) در این ماه قرار دارند که باید مورد تعظیم و تکریم قرار گیرند.

مقام جناب محسن بن علی (ع) در عالم هستی بسیار والاست. نور ایشان قبل از آفرینش آسمان‌ها و زمین از نور معصومین (ع) آفریده شده است. حیات محسنی ایشان در عالم نور و عوالم بعد از آن باعث آبادی آن عوالم بوده و شهادت ایشان قبل از ورود به دنیا، آثار و برکات عظیمی داشته است.

وظیفه شیعیان در اول ربیع الاول، پاسداشت مناسبت‌های شاد و بزرگداشت‌های ویژه است، نه تبدیل هر روز به عزا. پیگیری صرف وقایع تاریخی و تبدیل هر روز به روز عزا، باعث محرومیت از شعائر و مناسبت‌های مهمی چون میلاد معصومین و اعیاد می‌شود و این می‌تواند دسیسه دشمن برای سیاهپوش نگه داشتن شیعه باشد.

حدیث بشارت اتمام ماه صفر و حلول ماه ربیع الاول به بهشت، سندیت ندارد. با این حال، پیامبر اکرم (ص) به علم غیب از تمام وقایع و مصائب اهل بیت (ع) آگاه بودند و این آگاهی حتی قبل از خلقت عالم نیز وجود داشته است.

شهادت حضرت زهرا (س) و واقعهٔ احراق باب، عظیم‌تر و دردناکتر از مصیبت عاشورا است، چرا که این واقعه اصل روز عذاب و سختی‌ها بوده است. حضرت زهرا (س) سومین نور اعظم عالم هستی و خزینهٔ امامان (ع) هستند.

امام رضا (ع) با امر به گریه و تقسیم دوازده هزار دینار، عدم رضایت خود از سفر اجباری به خراسان، شهادت پیش رو، معرفی امام بعدی و بستن راه فتنه را اعلام کردند. این اقدام همچنین برای آرام کردن دل غمگین خانواده و جلوگیری از معرفی دروغین جانشین پس از شهادتشان بود.

همسران معصومین (ع)، به‌ویژه مادران معصومان دیگر، پاک‌ترین، پاکدامن‌ترین و باتقواترین زنان زمان خود بودند تا زمینی پاک برای پرورش پاک‌ترین دانهٔ هستی باشند، زیرا پاکان شایستهٔ پاکان‌اند.

تربت متبرک کربلا هرچه به جان و شهد خلقت نزدیک‌تر باشد، به قوت مغناطیس خلقت نزدیک‌تر است. اعتماد به تربت بستگی به صیاد آن دارد؛ اگر خود طالب باشد یا اولیائی از خدا، اطمینان بیشتری حاصل می‌شود. در نهایت، این دل است که سر تربت را می‌گشاید.

پیاده‌روی اربعین ممکن است به قبل از شهادت امام حسین (ع) و حتی قبل از تولد دنیوی ایشان برگردد، چرا که تمام انبیاء عظام گذرشان به کربلا افتاده و به سوگواری پرداخته‌اند. این سابقه نشان‌دهنده قدمت این سنت معنوی است.

پیاده‌روی اربعین و حضور میلیونی زائران در کربلا می‌تواند از علائم ظهور حضرت امام زمان (عج) باشد، زیرا اجتماع قلوب مؤمنین در خط قرآن و عترت از اسباب تعجیل ظهور است و زیارت اربعین نمایش باشکوهی از این نوید عظیم است.

روایتی در کامل‌الزیارات نقل شده که هر کس در سال به زیارت امام حسین (ع) نرود، یک سال از عمرش کم می‌شود و از خیر کثیر محروم می‌گردد. ترک زیارت باعث کاهش عمر و رزق شده و زیارت آن حضرت باعث افزایش آن می‌شود و ایشان شاهد زیارت‌کننده نزد خدا هستند.

حدیث امام صادق (ع) درباره رحمت خدا بر کسی که اهل بیت را محبوب گرداند و منفور نکند، سند معتبر دارد. تاکید بر این است که اگر محاسن کلام اهل بیت را همانگونه که هست روایت کنند، عزیزتر خواهند بود و کسی نمی‌تواند به آن‌ها ایراد بگیرد.

همچنان که قرآن بر سایر کتب مهیمن است، وجود پیامبر اسلام (ص) نیز بر انبیاء گذشته مهیمن است. شخصیت وجودی هر پیامبر در کتابش متجلی می‌گردد و پیامبر اسلام (ص) مجمع الانبیاء و بالاتر از آن است. این برتری در احادیث و زیارات نیز تأیید شده است.

ولایتمداری تکالیف را تشدید می‌کند و هدایت با ایمان و تقوا جلوه می‌یابد. خروج از ظلمت به نور باید در همین دنیا صورت گیرد. کسانی که به پیشوایان ستمگر دوستی دارند، از نور اسلام به تاریکی کفر کشیده می‌شوند و اهل آتش خواهند بود. محبت اهل بیت بدون تقوا سودی ندارد.