اهل‌بیت و تاریخ اسلام

امام حسین (ع) با حضورشان به اماکن قداست می‌بخشیدند، نه اینکه اماکن به ایشان امتیازی بدهند. تبعیت از امام شهید باید به اطاعت از امام حی زمان منجر شود، زیرا هر امام، وارث امامان قبلی است و انکار امام زمان، به معنای خروج از اطاعت امامان پیشین است.

کاربرد لفظ «امام ماضی» برای امامانی که در قید حیات نیستند، اگر با معرفت به حقشان باشد، بلااشکال است. ائمه اسماء حسنای الهی و وجه الله هستند و مؤمنان آن‌ها را حاضر می‌دانند. در صورت عدم شناخت امام حاضر، می‌توان به «حجت زنده از فرزندان امام ماضی» اقتدا کرد.

ایمان ناقص در روایت امام باقر (ع) به معنای نداشتن محبت کامل نسبت به اهل بیت (ع) و عدم رغبت به زیارت امام حسین (ع) است. کسی که زائر امام حسین (ع) نباشد، ایمانش ناقص است، زیرا زیارت ایشان یکی از راه‌های رسیدن به کمال ایمان و از ابواب آن محسوب می‌شود.

اهل بیت (ع) خدا را با اذن الهی وصف می‌کنند تا دلشان آرام گیرد، زیرا می‌دانند ذات بی‌مثال او وصف‌ناپذیر است. این وصف، هدیه‌ای است که پذیرش آن از سوی معبود، آرامش خاصی به عاشق می‌بخشد و مانع از تعطیلی ارتباط با خدا می‌شود. این توصیف‌ها بر عجز خلایق در وصف خالق تأکید دارند.

نزدیکان اهل بیت (ع) مانند حضرت ابوالفضل (ع) و حضرت زینب (س) نیز به مقام عصمت رسیده‌اند. این افراد به دلیل نزدیکی به درخت نبوت و پاکی ذاتشان، شایستهٔ این مقام والا هستند.

عصمت به عنوان مصدر و معصومیت به عنوان صفت نسبی یا مصدر جعلی، تفاوت ساختاری و ادبی دارند. عصمت را می‌توان روح و جان معصومیت دانست.

امام زمان (عج) با حول و قوت الهی از احوال ما آگاهند و به صلوات و سلام ما پاسخ می‌دهند. شما با عمق دلتان جواب سلامتان را حس می‌کنید. دل حضرت به بزرگی عالم است و دوستانش را می‌شناسد و با آن‌ها در ارتباط است.

با ذکر گفتن مخلوقات، خداوند یاد می‌شود و خود ذکر صیقل می‌یابد و ارزش آن ارتقا پیدا می‌کند. این ارتقای ارزش ذکر، به معنای بالا رفتن رتبهٔ حضرات معصومین (ع) نیست، بلکه به خود ذکر و یاد خداوند مربوط می‌شود.

هنگام گفتن ذکر، خدا را صدا می‌زنیم، نه اسماء او را. الفاظ وسیله‌ای برای اراده معنا و صدا زدن صاحب اسماء هستند، نه اینکه خود لفظ، همان معنا باشد. بنابراین، با ذکر اسماء الله، خداوند را می‌خوانیم.

استفاده از عباراتی مانند «دل امام زمان را خون نکنید» در مباحث دینی، بستگی به فضای بحث، سطح علمی و عملی طرفین دارد. این‌گونه عبارات ممکن است مصداق افترا به امام زمان (عج) یا ادعای ارتباط با ایشان باشد و مجاز بودن استفاده از آن‌ها به شرایط بحث بستگی دارد.

حدیث «لولاک لما خلقت الافلاک» بیانگر آن است که پیامبر اکرم (ص) علت خلقت افلاک هستند. ایشان صنعت الهی و رحمت اعلای خداوند بودند که روح محمدی شایستگی جذب آن را یافت. ما نیز باید با الگو قرار دادن ایشان، محمدی شویم و نور ایشان را در وجود خود تزریق کنیم.

مناظر عظیم انوار الهی با ترکیب اعجاب‌انگیز ضیاء مقدس آنها اهل عوالم را حیرت‌زده خواهد نمود. نقوش زیبایی‌های عالم هستی به تنوع تجلی انوار الهی است، چون خداوند هر لحظه در شأن جدید است و بداعت و تازگی جلوه‌های رحمانی‌اش تمامی ندارد.

اشارهٔ آیه ۱۳۳ سوره بقره به پیروی از آئین ابراهیمی و اسلام است که به آئین محمدی (ص) ختم می‌شود. می‌توان در این آیه به پیروی از ولایت امام علی (ع) نیز اشاره‌ای لطیف یافت. این جریان پیروی تا حضرت مهدی (عج) امتداد می‌یابد.

لقب «ثارالله» به طور صریح برای امام علی (ع) و امام حسین (ع) بیان شده است، اما این لقب منحصر به این دو نیست؛ زیرا هر امام وارث تمام صفات الهی امام قبلی خود است. وجود امام زمان (عج) در این دوران، استمرار جریان خون الهی در رگ عالم دنیا محسوب می‌شود.

لقب «ثار الله» به معنای «خون خدا» است و مانند «عین الله» قابل تأویل و تفسیر می‌باشد. این لقب نشان می‌دهد که امام حسین (ع) واسطهٔ حیات‌بخشی خداوند به عالم و معدن رزق مادی و معنوی برای خلق هستند و خداوند با ایشان به آفریده‌هایش جان می‌بخشد.

قاتلان اولیاءالله، مانند قاتلان امام حسین (ع)، با شهادت دادن به اسماء حسنای الهی، روح و حقیقت توبه را کشته‌اند و توفیق توبه را از خود سلب نموده‌اند. از این رو، بخشش آنان با توبه، به معنای معمول، ممکن نیست زیرا خودشان راه توبه را بسته‌اند و خداوند نیز در برابر اعمال خود مورد سؤال قرار نمی‌گیرد.

انتقام امام زمان (عج) برای خون امام حسین (ع) می‌تواند به اشکال مختلفی صورت گیرد؛ از جمله رجعت قاتلان واقعه کربلا و کشته شدن دوباره آنها، مجازات پیروان یزید و افراد با خصائص یزیدی، یا حتی افرادی که از فعل یزید و ظلم او راضی بوده‌اند. در هر صورت، این انتقام با عدالت کامل صورت خواهد گرفت و هیچ ظلمی از ناحیه حضرت صادر نخواهد شد.

انتقام امام زمان (عج) برای خون امام حسین (ع) ممکن است شامل رجعت قاتلان و کشته شدن دوباره آنان، یا مجازات پیروان یزید و افراد با خصائص یزیدی باشد. همچنین، ابراز خشوع با رفتارهایی مانند خود را سگ امام حسین (ع) نامیدن، ضربه به مکتب اهل بیت (ع) است و مورد رضایت ایشان نیست؛ بلکه باید با زینت تمام محاسن و رعایت قوانین الهی همراه باشد.

خود را سگ امام حسین (ع) دانستن و برگزاری مراسم با این رویکرد، توجیه‌پذیر نیست. این عمل می‌تواند ناشی از دسیسه دشمن برای ضربه زدن به شیعه، جهالت، یا ابراز خشوعی نادرست باشد که همگی به مکتب اهل بیت (ع) زیان می‌زنند. شیعه باید آراسته به محاسن باشد و مرکز خضوع، دل است.

ماجرای اورینب و رقابت عشقی یزید با امام حسین (ع) از ساخته‌های ابن قتیبه دینوری است و صحت ندارد. عشق‌های مجازی از آن کور دلان عالم است؛ امام حسین (ع) معدن عشق الهی است و زیبایی‌های عالم از پرتو ایشان نشأت گرفته است. وجود مقدس ایشان، رحمت خدا بر خلق است.