اهل‌بیت و تاریخ اسلام

قرآن خواندن با لحن خوش از سوی اهل عناد، مانند قرآن بالای نیزهٔ اصحاب معاویه، فریبنده است. هر کس منکر ولایت معصومین باشد در حلقه منافقان است. در مورد تشرف منشاوی به مذهب تشیع نیز حرف و سخن‌هایی وجود دارد.

روایت تاریخی حملهٔ قریش به خانهٔ پیامبر (ص) و نقش ابولهب در آن، نباید از منظر حدیثی بلکه تاریخی بررسی شود. اگر صحیح باشد، ممکن است حرکتی سیاسی از سوی ابولهب برای حفظ ظاهر بوده باشد تا خود را رئوف نشان دهد و از تحریک اذهان عمومی جلوگیری کند.

عمو بودن ابولهب برای پیامبر اسلام (ص) هیچ خدشه‌ای به مقام آن حضرت وارد نمی‌کند، زیرا رابطه مخلوقات با خالقشان بر هر نسبتی اولویت دارد. همانطور که امام عسکری (ع) و جعفر کذاب هر دو از فرزندان امام هادی (ع) هستند، اراده و حکمت الهی در تعیین روابط و سرنوشت‌ها دخیل است. نور اگر راه خود را گم کند به تیرگی می‌گراید، اما نور در صراط نور روشن است.

سجده فقط مخصوص خداست و از آن خداست. سجده بر قبور ائمه اطهار بدون اذن الهی، شرک محسوب می‌شود. برای شکرگزاری در برابر بارگاه مقدس، خواندن نماز شکر یا انجام سجده در محلی که موجب سوءتفاهم عوام یا بهانه به دست وهابیت ندهد، بهتر است.

نوای نقاره خانه حرم رضوی با نیات مختلفی از جمله اعلان خبر، مناسبت‌های ویژه و احترام به بارگاه امام رضا (ع) نواخته می‌شود. این نوا از آلات موسیقی است اما طرب‌انگیز نیست و در ایام سوگواری نواخته نمی‌شود.

معصومین (ع) در حکم قلب و خون برای روح و جان انسان هستند و خالق با اسماء حسنای خود حوائج را برآورده می‌کند. آنها واسطه‌هایی برای رسیدن به توحید هستند و بدون آنها انسانیت انسان و ملکوتیت عالم می‌میرد.

حدیث «شیعتنا خلقوا من فاضل طینتنا» به معنای خلق شیعیان از زیادی گل اهل‌بیت نیست، بلکه «فضل» به معنای بخشش، عنایت، برتری و لطف الهی است. خداوند با علم و ارادهٔ خود، که شامل همه چیز است، شیعیان را از این عنایات و محبت‌های افزون‌تر آفریده است.

کتاب‌های امیرحسین خجچی، احمد کسروی و عبدالحسین زرین‌کوب به دلیل محتوای ضاله و دروغ‌پردازی، از جمله ادعای نبوت توسط کسروی و انکار خدا توسط دیگری، مورد اعتماد نیستند. همچنین ادعای کشتار ۵۰۰۰ نفر توسط امام علی (ع) در جنگ‌ها، با توجه به پرهیز ایشان از جنگ و محدودیت زمانی، نادرست است و این افراد با دروغ‌های بزرگ علیه دین اقدام کرده‌اند.

خداوند قادر متعال می‌تواند فرشتگان جدیدی بیافریند که وظایفشان بر ائمه اطهار پوشیده باشد، همان‌طور که در ابتدا فرشتگان در کلاس بندگی خدا در کنار حضرات حضور داشتند و آثار آن تا ابد در جانشان باقی است. این دعاها از جانب ائمه برای ما املا شده است.

پیامبر (ص) صاحب پل صراط هستند و نیازی به جواز از امام علی (ع) ندارند. امام علی (ع) معاون و وزیر رسول خدا در دنیا و آخرت هستند و خود را غلام ایشان معرفی می‌کنند. پل صراط طریق دیدار خداست و پیامبر (ص) حکم مشکات نور و بهشت را دارند.

زیارت امام رضا (ع) افضل از زیارت امام حسین (ع) است، زیرا امام حسین (ع) را همه مردم زیارت می‌کنند، ولی امام رضا (ع) را تنها شیعیان خاص و خالص زیارت می‌کنند. امام رضا (ع) باب ویژه جدشان حضرت سیدالشهدا (ع) هستند و دنیا، خصوصا ایران را حسینیهٔ آن حضرت قرار دادند.

محبت شما به امام حسین (ع) نشانه‌ای از محبت خود ایشان به شماست. اگر شما او را دوست دارید، این به دلیل محبت پیشین اوست و او قطعا شما را می‌بیند و دوست دارد.

حدیثی که در آن امیرالمؤمنین (ع) می‌فرمایند «من بودم در مهد به زبان عیسی تکلم کردم» به این معناست که نور ایشان از نور پیامبر اکرم (ص) منشعب شده و نور تمام انبیا در جان مولا جمع است. این حدیث به وحدت نورانیت اهل بیت (ع) و انبیا اشاره دارد و بیان می‌کند که مردم نباید ایشان را خدا بدانند.

امر به معروف و نهی از منکر امام حسین (ع) در روز عاشورا، تنها اتمام حجت برای منافقان و کافران نبود، بلکه شامل تمام هستی، از جن و ملک گرفته تا پرندگان، ماهیان، کوه و دشت، دنیا و آخرت می‌شد و آثار آن تا ابد باقی است.

دعوت به ولایت امیرالمؤمنین (ع) را می‌توان اصل امر به معروف دانست و برائت از دشمنانشان را اصل نهی از منکر. معروفات بدون ولایت، فاقد روح و جان هستند و اعمال نیک و فرائض، جاده‌ای صاف به سوی ولایت اهل بیت (ع) محسوب می‌شوند. تکالیف و فرائض، عطر و بوی ولایت را دارند، زیرا اهل بیت (ع) زنده کننده آن‌ها هستند. کسی که به تکالیف پشت کند، مسیرش از ولایت کج می‌شود.

نقصان عقل در نهج البلاغه شامل زنانی است که از قرآن و عترت بریده‌اند و به مقابله با اهل بیت (ع) برخاسته‌اند. زن مؤمنه از عقل کافی برخوردار است و این نقصان عقل شامل تمام اهل نفاق، کفر و معصیت می‌شود.

نقصان عقل در نهج البلاغه شامل زنانی است که از قرآن و عترت بریده‌اند و به مقابله با اهل بیت (ع) برخاسته‌اند. زن مؤمنه از عقل کافی برخوردار است و این نقصان عقل شامل تمام اهل نفاق، کفر و معصیت می‌شود.

برهنه شدن در عزاداری به یاد لحظه خاص شهادت امام حسین (ع) از سوی ائمه اطهار (ع) تبیین نشده است. حضرت در آخرین لحظات نیز سعی در حفظ پوشش خود داشتند و بازسازی صحنه، بی‌احترامی به ساحت ایشان است. نمایش چنین صحنه‌هایی جسارت به ساحت مقدس حضرت را افزایش می‌دهد و عظمت مصیبت را عادی‌سازی می‌کند.

تشکیل حکومت دینی، لبیک به ندای حضرت مهدی (عج) در عصر غیبت است. مبارزه با فساد، امر به معروف و نهی از منکر نباید رها شود، حتی اگر رهبر دینی خود را خلیفه الله نداند، بلکه محب و شیعهٔ حضرتش بداند. این اقدامات در مرزهایی که حضرت تعیین فرموده، انجام می‌شود.

در عصر غیبت، نباید شاهد ویرانی کعبه، تحریف قرآن و جسارت به ساحت اهل بیت (ع) بود. وظیفهٔ منتظران، دفاع از قرآن و اهل بیت (ع) و آمادگی برای قیام جهانی امام زمان (عج) است. سکوت در برابر این وقایع جایز نیست.