اهل‌بیت و تاریخ اسلام

شیطان قادر نیست خود را به شکل اهل بیت (ع) در خواب تمثل کند، چرا که آنان بی‌نظیر و آیات الهی هستند و کسی نمی‌تواند شبیه ظاهر یا باطن آنان شود. هر کس ادعای رؤیت حضرات را در خواب یا بیداری کند، باید سیره و اعتقاداتش با قرآن و عترت مطابقت داشته باشد، زیرا خواب حجت نیست و دین خدا عزیزتر از آن است که در خواب دیده شود.

جایگاه مقداد بن اسود در امت اسلام بی‌نظیر و ویژه بوده است. او شخصیتی والایی داشت که می‌توان او را کفو سلمان فارسی دانست و دلی استوار همچون پاره آهن داشت که در هیچ شرایطی نلرزید.

منظور از «آب» در آیات و احادیث، ولایت اهل بیت (ع) و نور ایمان، معرفت و حکمت است که باعث حیات معنوی و پاکی دل می‌شود. استقامت بر ولایت، موجب بهره‌مندی از این آب زلال است. بدون امام معصوم، این آب حیات‌بخش در دسترس نیست و چاه‌های معرفت بی صاحب می‌مانند.

امام زمان (عج) در رنج و درد شیعیان شریک است و شفقت ایشان نسبت به مؤمنان از هر پدر و مادر دلسوزی بالاتر است. این موضوع ریشه در خلقت مشترک دارد؛ خداوند پیامبر را از گوهری زیر عرش، امیرالمؤمنین را از تراوش طینت پیامبر، ما (ائمه) را از تراوش طینت امیرالمؤمنین و شیعیان را از تراوش طینت ما خلق کرده است. بنابراین، دلهای شیعیان مشتاق ما و دلهای ما به آنان مهربان است.

زیارت جامعه کبیره را می‌توان به عنوان بخشی از تفسیر آیه نور تلقی کرد، اما نه تفسیری کامل و جامع. به عبارت دیگر، زیارت جامعه کبیره قطره‌ای از دریای تفسیر آیه نور است و نمی‌تواند جایگزین یا معادل کامل آن باشد.

در حدیث حجب، جایگاه حضرت زهرا (س) به گونه‌ای است که هر جا امیرالمؤمنین (ع) باشد، ایشان نیز حضور دارند. طبق این حدیث، اگر خداوند امیرالمؤمنین (ع) را خلق نمی‌کرد، برای حضرت زهرا (س) در روی زمین همتایی از آدم و فرزندان او یافت نمی‌شد.

در تورات نام‌هایی برای پیامبر اسلام (ص)، ائمه دوازده‌گانه (ع) و حضرت فاطمه (س) ذکر شده است. نام پیامبر (ص) «محمد المصطفی»، امام علی (ع) «ایلیا»، امام حسن (ع) «قیدور»، امام حسین (ع) «ایرییل»، امام سجاد (ع) «مشفور»، امام باقر (ع) «مصهور»، امام صادق (ع) «مشموط»، امام کاظم (ع) «ذو مرا»، امام رضا (ع) «هذاذ»، امام هادی (ع) «تیمورا»، امام عسکری (ع) «نسطور» و امام زمان (عج) «قدیمونیا» آمده است. همچنین نام حضرت فاطمه (س) «هلیون» ذکر شده است.

امامت حضرت مهدی (عج) بی‌نهایت است و ایشان خاتم اوصیاء و دوازدهمین خلیفه رسول خدا (ص) هستند. با ظهور ایشان، حجت خدا بر خلایق به پایان رسیده و بشریت وارد مرحلهٔ جدیدی از خلقت می‌شود.

ابراهیم، اسحاق و یعقوب (ع) به مقام امامت رسیدند و تورات نیز امام و رحمت بود. حضرت موسی (ع) با همان کتاب امامت می‌کردند. رسول کسی است که جبرئیل را در بیداری می‌بیند و می‌شنود، نبی کسی است که وحی را در خواب می‌بیند یا صدا را می‌شنود ولی فرشته را نمی‌بیند، و امام کسی است که صدا را می‌شنود ولی شخص را نمی‌بیند.

اصطلاح ثقل اکبر و ثقل اصغر به کار برده می‌شود زیرا قرآن حقیقت علم و حکمت الهی است و حضرات معصومین (ع) خزانه داران همان علم و ابواب آن هستند. وقتی حقیقت قرآن بر لوح وجود حضرات منقوش شود، وجود آنها ثقل اعظم می‌شود. مقایسه بین قرآن و عترت صحیح است زیرا عترت مفسر قرآن است.

رسول اکرم (ص) مدینهٔ القرآن و عترت (ع) ابواب آن شهر مبارک هستند؛ یعنی رسول خدا (ص) سرزمین قرآن و عترت است. قرآن در مقایسه با پیامبر و عترت، ثقل اکبر نیست بلکه پیامبر و عترت، خود سرزمین قرآن هستند.

عبارت «الطرق ال الله بعدد انفاس الخلائق» صحیح نیست؛ تنها یک راه مورد پسند خدا وجود دارد و آن صراط مستقیم است. راه‌های دیگر به جهنم ختم می‌شوند. قرآن و امام زمان (عج) هر دو زنده و هدایت‌گرند و جدایی‌ناپذیرند؛ هدایت باطنی امام زمان (عج) بر روح و جان و فکر ما حکومت دارد.

افزودن ذکر «اشهد ان فاطمة الزهراء بنت رسول الله عصمت الله الکبری و حجةالله علی الحجج» به اذان و اقامه بدعت است. اطاعت از خدا، پیامبر و اولو الامر واجب است و نباید صداها را فراتر از صدای پیامبر برد. عرض ارادت به ساحت حضرت زهرا (س) را می‌توان به شیوه‌های معتبر و بدون بدعت انجام داد.

فرشتگان به صورت نمایشی و برای امتحان حضرت داود وارد شدند و استغفار ایشان به دلیل قضاوت عجولانه بود. آیه شریفه بیان می‌کند که فرشتگان ناگهانی و بدون اجازه وارد شدند و حضرت داود از ترس، قضاوت عجولانه نمودند.

حضرت فاطمه (س) لیله القدر و آسمان ائمه (ع) هستند و از این جهت می‌توان ایشان را آسمان یازده امام و پیامبر اعظم (ص) در نظر گرفت. معرفت واقعی نسبت به ایشان، درک لیله القدر است، زیرا ایشان را فاطمه نامیدند چون مردمان از کسب معرفت واقعی نسبت به وی عاجزند.

امکان وقوع معجزاتی مانند بازگرداندن خورشید برای خواندن نماز اول وقت امام علی (ع) وجود دارد، هرچند جزئیات این واقعه محل بحث است. اجابت دعوت پیامبر (ص) حتی برای فردی که در حال نماز واجب است، لازم می‌باشد، زیرا آنها حقیقت و جان ذکر الهی هستند.

با توجه به حدیث «یا علی ما عرف الله إلا أنا و أنت...»، می‌توان نتیجه گرفت که ائمه معصومین (ع) و حضرت زهرا (س) که کفو امام علی (ع) هستند، در آخرین درجه شناخت رسول اکرم (ص) قرار دارند، زیرا علوم و معارف از امامی به امام دیگر منتقل می‌شود و این شناخت متقابل و کامل است.

سدرة المنتهی جایگاهی در عالم غیب است که جز پیامبر اکرم (ص) کسی به آن نرسیده و اعمال مؤمنان تا آنجا بالا می‌رود. از آنجا که امام حسین (ع) فرزند پیامبر (ص) و امیرالمؤمنین (ع) هستند و ایشان نیز به این جایگاه منتسب بوده‌اند، لقب «فرزند سدرة المنتهی» به امام حسین (ع) داده شده است.

برخی روایات، از جمله روایتی در فضائل الشیعه، به وجود فرشتگانی اشاره دارند که در محو جمال الهی غرق شده‌اند. در این روایت، پنج تن آل عبا (ع) پیش از خلقت آدم، در محضر عرش الهی تسبیح‌گوی خدا بوده‌اند و فرشتگان نیز با تسبیح آنان، خدا را تسبیح می‌گفته‌اند. همچنین در برخی ادعیه به روحانیونی اشاره شده که در نور جلال الهی فرو رفته‌اند و از وجود خود بی‌خبر مانده‌اند.