اهل‌بیت و تاریخ اسلام

اسماء الهی دارای جلوه‌های مختلفی هستند: اسم حقیقی، تجلی اسم اول (حضرت محمد ص)، سپس اسماء ائمه (ع) و در نهایت اسماء لفظی و مکتوب. هر مخلوق نیز به مرتبه‌ای اسم و آیه خداست. اهل بیت (ع) همان اسماء الحسنی هستند که خداوند عمل را جز با معرفت ایشان نمی‌پذیرد.

منظور از رجس در آیه تطهیر، گناهان نیست، بلکه به معنای امکان آمیختگی با پلیدی است که خداوند این امکان را از اهل بیت (ع) برطرف کرده است. رجس در آیات دیگر به کسانی نسبت داده می‌شود که از ایمان و عقل خارج شده‌اند، در حالی که اهل بیت (ع) حقیقت ایمان و عقل هستند و هر کس به آنها تمسک جوید از رجس و پلیدی رها می‌شود.

در مورد شکافتن گریبان حضرت زینب (س) در مجلس یزید، همان جوابی می‌آید که در مورد ابراز محبت ایشان به امام حسین (ع) مطرح شد. حضرت زینب (س) تابع محض فرمان برادرشان امام حسین (ع) بودند و قبل از برادری به امامت ایشان مطیع بودند.

عبارت «بابی انت و امی» که حضرت زینب (س) در کتاب لهوف خطاب به امام حسین (ع) به کار برده‌اند، اصطلاحی برای ابراز نهایت محبت و ارادت است. این عبارت به معنای «پدر و مادرم فدای تو باد» است و نشان می‌دهد که گوینده، مخاطب خود را عزیزتر از جانش می‌پندارد و نهایت علاقه خود را ابراز می‌کند.

ذبح عظیم در آیه «وفدیناه بذبح عظیم» به حضرت امام حسین (ع) اشاره دارد. حضرت ابراهیم (ع) آرزو کرد که کاش فرزندش اسماعیل را به دست خود قربانی می‌کرد تا به بالاترین درجات ثواب در مصائب برسد، اما خداوند به او وحی کرد که فدا شدن فرزندش حسین (ع) به دست دشمنان، دردناک‌تر و موجب اجر بیشتر است.

غلبه اسلام بر تمام ادیان وعده الهی است و همه به رسالت حضرت محمد (ص) اقرار خواهند نمود. همزمان با حضرت مهدی (عج)، حضرت مسیح (ع) نیز ظهور خواهند کرد و کسی که از فرمان حضرت مسیح (ع) سرپیچی کند و تابع حضرت مهدی (عج) نشود کافر خواهد بود، نه اینکه مسیحی یا یهودی باقی بماند.

در شب معراج، خداوند با پیامبر (ص) به زبانی که شبیه به زبان علی بن ابی‌طالب (ع) بود، سخن گفت. در این مکالمه، خداوند به پیامبر (ص) الهام کرد که بپرسد آیا خداوند با او سخن می‌گوید یا علی (ع). سپس خداوند خود را معرفی کرد و بیان داشت که علی (ع) را از نور او آفریده و او را از رازهای نهانی دل پیامبر آگاه کرده است.