اهل‌بیت و تاریخ اسلام

امام حسین (ع) در ماه حرام نجنگیدند، بلکه جنگ به ایشان تحمیل شد. ایشان تلاش داشتند از جنگ ممانعت کنند و حتی آمادگی بازگشت داشتند، اما یزید بر بیعت اصرار کرد. اذن الهی برای جنگ در ماه حرام، در شرایطی که دشمن حرمت آن را شکست، صادر شد.

حدیث «لولا فاطمة لما خلقتکما» در کتاب «کشف اللآلی» اثر صالح بن عبد الوهاب العرندس نقل شده است. سند این حدیث به پیامبر اکرم (ص) می‌رسد که از خداوند نقل می‌کند: «ای احمد! اگر تو نبودی، افلاک را خلق نمی‌کردم؛ و اگر علی نبود، تو را خلق نمی‌کردم؛ و اگر فاطمه نبود، شما دو نفر را خلق نمی‌کردم.» منابع رسمی دیگر یافت نشد و برای تحقیق بیشتر به فایل ضمیمه مراجعه شود.

عبارت «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» با «لایوم کیومک یا ابا عبدالله» تزاحمی ندارد و بلکه مفسر یکدیگرند. این جمله به معنای تسخیر جان، مکان و زمان عالم توسط واقعه عاشورا و حضور همیشگی امام حسین (ع) در حماسه سازی و آموزش شهادت است، نه اینکه ارزش دیگر روزها برابر با روز عاشورا باشد. پرتو نور حسین (ع) دیگر ایام را فرا گرفته است.

نقش نگین حضرت سلیمان (ع) «سبحان من ألجم الجن بکلماته» بوده است. این عبارت به معنای «پاک و منزه است خداوندی که جن را با کلمات خود لجام نهاد و مهار کرد» می‌باشد. متن به تفصیل به نقش انگشتر پیامبران و ائمه (ع) پرداخته است، اما در مورد نماد دو مثلث روی هم و تبدیل آن به نماد اسرائیل، پاسخی ارائه نشده است.

بر اساس حدیثی از امام رضا (ع)، در روز غدیر، خداوند ولایت (امیرالمؤمنین) را بر آسمان‌ها و کوه‌ها عرضه کرد و سه کوه به آن اقرار کردند. این عرضه می‌تواند در عالم ذر نیز رخ داده باشد، چرا که در عوالم دیگر نیز روزی به نام غدیر وجود داشته است.

برای آرام کردن فردی که عزیز خود را از دست داده، می‌توان با یادآوری معاد و اینکه دوری موقت است، به او تسلی داد. همچنین، ذکر مصیبت پیامبر (ص) و اهل بیت (ع) به خصوص امام حسین (ع) می‌تواند مصیبت فرد را کوچک‌تر جلوه دهد. برگزاری مجالس دعا، هدیه ثواب نماز به روح متوفی و داغدیده، و استفاده از عباراتی چون «آجرکم الله» نیز مؤثر است.

امام زمان (عج) پس از ظهور، نوزده سال و چند ماه حکومت خواهند کرد. این مطلب بر اساس روایتی از امام صادق (ع) است. همچنین بر اساس روایتی از امام حسن مجتبی (ع)، هیچ امامی از اهل بیت (ع) نیست مگر اینکه یا با سم و یا با کشته شدن، به شهادت خواهد رسید.

نفس زکیه، محمد بن حسن نام دارد و از علائم ظهور است که بین رکن و مقام به شهادت می‌رسد. کشته شدن او نشانهٔ نزدیکی حکومت پس از بنی فلان است و پس از آن، حکومت جز پانزده شب نخواهد بود. همچنین صیحه‌ای در ماه رمضان رخ می‌دهد که بیداران را می‌ترساند و خفتگان را بیدار می‌کند.

اگر ام الکتاب همان علم مکنون الهی باشد که محل بداء نیست، روایت «لعلی حکیم» در آیه «وإنه فی أم الکتاب لدینا لعلی حکیم» باطل نمی‌شود. حضرات معصومین (ع) از جمله مولا علی (ع) کتاب مکنون الهی و میدان بداء الهی هستند، هرچند ممکن است به اقتضای حکمت الهی، از تمام اسرار خود آگاه نباشند.

علم اهل بیت (ع) به مرحله امضا رسیده و آن‌ها خزانه دار علم الهی هستند، اما ممکن است از برخی اسرار الهی مانند بداء آگاه نباشند. آیه «یمحو الله ما یشاء ویثبت وعنده أم الکتاب» نشان می‌دهد که علم مطلق فقط در اختیار خداوند است و ام الکتاب نیز نزد اوست.

شبهات پیرامون تعدد همسران حضرت رسول اکرم (ص) از جمله مسائل مبتلابه در کرسی‌های دینی است که نیاز به بررسی و تبیین دارد.

خداوند چهار ماه از دوازده ماه قمری را به عنوان ماه‌های حرام تعیین کرده است تا فرصتی برای توقف جنگ و زمینه‌ساز صلح و آشتی فراهم شود. جنگ در این ماه‌ها گناهی بزرگ محسوب می‌شود. باطن این ماه‌های الهی به حضرات معصومین (ع) بازمی‌گردد و هرگونه جنگ و ستیز با آن‌ها حرام است، زیرا آن‌ها حرم و حریم حضرت معبودند.

تاریخ کربلا به دوران بابلی‌ها بازمی‌گردد و نام‌های گوناگونی داشته است. شهرت تاریخی آن با شهادت امام حسین (ع) و یارانش در سال ۶۱ هجری قمری آغاز شد. بارگاه ایشان از سوی بنی‌اسد بنا نهاده شد و در طول تاریخ توسط خلفای عباسی تخریب و مجددا بازسازی شده است. ایرانیان و صفویان نیز در آبادانی آن نقش داشته‌اند.

روایتی مبنی بر اینکه حضرت عباس (ع) ذخیره امیرالمؤمنین (ع) برای امام حسین (ع) بوده و در جنگ صفین مانع شرکت ایشان شده‌اند، در منابع مستند یافت نشده است. برخی شواهد نیز نشان می‌دهد که ایشان در جنگ صفین شرکت نداشته‌اند.

درخت زیتون در آیه نور (آیه ۳۵) تمثیلی از هدایت الهی در قلب مؤمن است و در تفسیر قمی، این درخت به رسول خدا (ص) و امیرالمؤمنین (ع) تشبیه شده است. همچنین، درخت زیتون در طور سینا (مومنون ۲۰) نماد مؤمن است که نورش از هدایت الهی سرچشمه می‌گیرد و تجلی‌گاه آیه نور است.

داستان قرار دادن زبان امام حسین (ع) در دهان علی اکبر (ع) می‌تواند نمادی از کسب توان خاص برای عروج متعالی یا بیان درخواستی باطنی باشد. با توجه به اینکه علی اکبر پیش از آخرین نبرد، فرات را فتح کرده و آب آورده بودند، تشنگی ایشان در لحظات پایانی معنایی عمیق‌تر دارد که حکمت آن در قلب امام زمان (عج) نهفته است.

نور واحد ائمه اطهار می‌تواند جلوه‌های گوناگونی داشته باشد، همانطور که یک قلم می‌تواند خورشید، ماه یا هزاران شگفتی دیگر را بیافریند. این تفاوت‌ها نشان‌دهندهٔ قدرت و ارادهٔ الهی است و هیچ محدودیتی برای ارادهٔ خدا وجود ندارد.

منظور از لعن «اللهم العن الاول و الثانی و الثالث و الرابع، ویزید خامسا» غاصبان خلافت هستند. «اولی» اولین غاصب خلافت، «ثانی» دومین غاصب، «ثالث» سومین غاصب، «رابع» معاویه و «خامس» یزید بن معاویه است. تفاسیری که این افراد را قابیل، قیدار، بیلاطس و ابن ملجم می‌دانند، صحیح نیست زیرا اولا قابیل قاتل هابیل بود نه اولین ظالم به حق محمد و آل محمد، و ثانیا این لعن به صورت متواتر در منابع شیعه برای غاصبان خلافت به کار رفته است.

کیفیت شهادت حام ابن حیم در رکاب امیرالمؤمنین علیه السلام به صورت قطعی در روایات نقل نشده است. با این حال، روایتی از تفسیر قمی وجود دارد که حام پس از آموزش قرآن و شرایع توسط امام علی علیه السلام، در شب هریر جنگ صفین همراه ایشان بود و سپس کشته شد. احتمالاتی در مورد چگونگی شهادت او، مانند تجسد مادی یا کشته شدن در ستیز با شیاطین، مطرح شده است.

اجازه ورود جبرئیل به زیر کساء، لبیک به فرمان الهی بود و نشان از جایگاه پیامبر دارد. وحی الهی ابتدا از جان پیامبر عبور کرده و سپس توسط جبرئیل به صورت الفاظ عربی به ایشان منتقل می‌شود. این دریافت ثانوی است و نشان می‌دهد که پیامبر اکرم (ص) در مرتبه‌ای از قرب الهی قرار دارند که حتی جبرئیل نیز برای درک کامل آن نیاز به اذن ایشان دارد.