مهدویت

لبیک قبل از ظهور به معنای آمادگی و توجه آگاهانه و عاشقانه است که با انجام محسنانه واجبات به بهترین شکل، مانند نماز و روزهٔ جانانه و عارفانه، محقق می‌شود. همچنین، تمسک حقیقی به ثقلین و کسب تخصص کاربردی در معارف آن‌ها، از ارکان لبیک پیش از ظهور است.

دجال یک انسان است و نباید با ابزارش، یعنی سیستم‌های رسانه‌ای، یکی پنداشته شود. احتمال وجود یک چشم در پیشانی او وجود دارد و توصیف غذایش به اندازه کوه، اشاره به تغذیه شیطانی او دارد.

برقراری ارتباط قلبی و معنوی با امام زمان (عج) نیازمند ایجاد ظرفیت درونی از طریق انجام واجبات و ترک محرمات است. این ارتباط باید دائمی باشد، زیرا غفلت از امام موجب عقب‌ماندگی در سیر و سلوک می‌شود. با طلب عنایات ویژه الهی و مجاهدت عاشقانه، می‌توان به درجه‌ای از جذب رسید که در وجود امام (عج) محو شد.

ادعاهای احمدالحسن (یمانی دروغین) آنقدر واضح و آشکار است که هرگونه نقد او، نوعی تبلیغ برای او محسوب می‌شود. بهترین عکس‌العمل در برابر چنین فردی، ترک ذکر اوست؛ زیرا عظمت امام زمان (عج) و یاران حقیقی او، نیازی به اثبات ندارد و خود به خود قلوب را جذب می‌کند.

برای بالا بردن قابلیت خود در امر ظهور، خودشناسی و امام‌شناسی ضروری است. امام الگوی کاملی برای رسیدن به تکامل است. با مدیریت صحیح امور شخصی و زندگی، می‌توانیم در یاری امام زمان موفق‌تر باشیم و ضعف‌های مدیریتی مانع یاری او نخواهد بود.

تحمل انتظار ظهور با تلاش برای معرفت حجت الهی، تطهیر باطنی، و طلب یاری از خداوند میسر می‌شود. مراقبه و محاسبه نفس، رونق بخشیدن به امر به معروف و نهی از منکر، و ارسال هدایای معنوی برای حضرت نیز در این مسیر کمک‌کننده است.

بر اساس روایات، ابلیس پس از ظهور امام مهدی (عج) در مسجد کوفه زانو می‌زند و کشته می‌شود. این واقعه، که در برخی روایات به روز وقت معلوم تعبیر شده، اعدام نهایی او را در آخرالزمان به دست پیامبر اکرم (ص) در بیت المقدس رقم می‌زند. پس از اعدام ابلیس، پناه بردن از شر او بی‌معناست، اما پناه بردن به خدا از شرارت‌های هوای نفس همچنان لازم است.

وظیفهٔ عالمیان، تبعیت از حجت الهی در هر شرایطی است، چه در زمان غیبت و چه در زمان ظهور. باور به بقای زمین به وجود و موجودیت حجت الهی مشروط است و وظایف هر دوره خاص، ویژهٔ همان زمان خواهد بود.

توصیفات مربوط به عصر آکواریوس و آینده‌نگری‌های مبتنی بر آن، هیچ اعتبار علمی ندارد و نوعی شرک محسوب می‌شود. عصر کنونی، عصر نزدیک شدن به آخرالزمان و ظهور منجی است که با ظهور او، عقول انسان‌ها ارتقا یافته و علم و معنویت شکوفا خواهد شد.

حضور و زیارت روحانی در محضر امام زمان (عج) خارج از مرز عالم مادی و در عالم معنی و ارواح صورت می‌پذیرد، لذا جسمانیت شرط نیست. حضرات معصومین علیهم السلام، هم در زمان حیات مادی و هم پس از آن، شهداء برای خلایق محسوب می‌شوند و دیدارشان محدود به مرز مادی یا فراسوی آن نیست.

زمان در اندیشه اسلامی، شمارشگر آفرینش‌های متوالی است و امام عصر (عج) به عنوان «صاحب الزمان»، تجلیگاه آفرینش‌های رحمانی و ساعت الهی محسوب می‌شود. خداوند خالق و معدوم‌کننده زمان است و بر بسط و قبض آن مسلط است. تأثیر عمل انسان بر کل گیتی و امکان زندگی طولانی‌تر برای او نیز در گرو همین قدرت الهی است.

چنین روایتی مبنی بر مسلمان شدن مردم آمریکا در آخرالزمان و زودتر از بقیه ملت‌ها، وارد نشده است. قبل از ظهور امام زمان (عج)، بسیاری از ظالمان عالم از بین خواهند رفت و بسیاری از پیروان ادیان مختلف با ظهور ایشان، در برابر شکوه و علم ایشان تسلیم خواهند شد.

امام زمان (عج) از انجام کارهای خوب ما به گونه‌ای خوشحال می‌شوند که گویی تشنه‌ای آب خنک نوشیده، گرسنه‌ای غذای گوارا خورده، یا کسی به آرزوی خود رسیده است. این تشبیه نشان‌دهندهٔ عمق رضایت و شادی ایشان است.

بهترین کار برای خوشحال کردن امام زمان (عج)، انجام هر عمل نیک با خلوص نیت است. همچنین، تمسک به قرآن و عترت، تفکر در آیات الهی و محاسبه اعمال روزانه و شبانه، موجب رضایت ایشان می‌شود. در نهایت، هر عملی که خدا بپسندد، امام زمان را شاد می‌کند.

فرشتگان خاص الهی، نام مؤمنان و اعمالشان را به حضور امام زمان (عج) می‌برند. این امر به دلیل جایگاه ایشان به عنوان حجت خدا بر روی زمین صورت می‌گیرد.

برخی افراد به دلیل کر شدن گوش دل، بیماری قلبی، فرو رفتن در خواب غفلت و آلودگی به گناه، به سخنان امام زمان (عج) گوش نمی‌دهند. هدایت الهی برای این افراد طلب می‌شود.

اگر از کار خود شرمنده شوید، به سوی خدا توبه کنید و بر عدم تکرار خطا تصمیم بگیرید، امام زمان را مهربان‌تر از پیش خواهید یافت و مورد توجه حضرت قرار خواهید گرفت. ایشان همواره ناظر اعمال ما هستند و با توبه و پشیمانی، باب رحمت ایشان به روی ما گشوده می‌شود.