مهدویت

روایتی از امام صادق (ع) نقل شده که ظهور امام زمان (عج) محقق نمی‌شود تا اینکه دو سوم مردم از بین بروند. در این صورت، مؤمنان خالص و شیعیان اصیل، همان یک سوم باقیمانده خواهند بود و از نجات یافتگان محسوب می‌شوند.

منظور از اینکه اسلام چونان ظرف واژگون شده، آنچه در آن است ریخته می‌شود، اشاره به دوران غیبت کبری و عصر حاضر دارد که عصر آزمون عظیم برای اهل جهان، به‌ویژه امت اسلام و ایمان است. خداوند به شما ظلم نخواهد کرد اما شما را از آزمایش ایمن نساخته است.

اکمال عقل در عصر ظهور به معنای تکمیل حجیت حجت الهی بر خلایق است که هیچ عذر و بهانه‌ای را باقی نمی‌گذارد. با آشکار شدن جمال حق و حقیقت، همه ملزم به تبعیت می‌شوند و این امر با اکمال عقل امکان‌پذیر است. این اکمال، وصول علم یقین است و منکران حقایق، کافران بعد از تحصیل ایمان خواهند بود.

در عصر ظهور، حق ولایت امام زمان (عج) بر تمام حقوق دیگران اولویت دارد و خود ایشان مشخص خواهند کرد که آیا کسب اجازه از همسر برای یاری رساندن به ایشان واجب است یا خیر. هیچ سند قوی مبنی بر طلاق حضرت زینب (س) برای همراهی امام حسین (ع) در سفر کربلا وجود ندارد.

ارتباط کودکان با امام زمان تا قبل از زبان باز کردن، شامل تمام کودکانی است که قلوبشان سلیم و با ولایت و محبت اهل بیت (ع) وارد عالم دنیا شده‌اند. این ارتباط محدود به خانه، خانواده، محیط و شرایط تولد نیست و به سلسله اصحاب یمین عالم ذر تعلق دارد.

ظهور امام زمان (عج) منوط به پذیرش حکومت‌ها نیست، بلکه ایشان در انتظار بیداری و احیای جامعهٔ قلوب هستند. زمانی که قلوب شایستگی پذیرش حضرت را داشته باشند، ظهور تحقق می‌یابد و ایشان از حضور در میان ملتی که پذیرای ایشان نیستند، واهمه‌ای ندارند.

توبه در زمان ظهور امام زمان (عج) پذیرفته نخواهد شد، زیرا عصر ظهور نشئتی ویژه و آخرالزمانی است و توبه در آن زمان مانند توبه در برزخ است که دیگر سودی ندارد. توبه باید قبل از وقوع عذاب و در فرصت مناسب انجام شود. این بدان معناست که نباید از توبه برای گستاخی در گناه استفاده کرد، بلکه باید در زمان امکان گناه و قبل از رسیدن عذاب، به درگاه الهی روی آورد.

همراهی امام زمان (عج) با مناجات شیعیان محتمل است، اما دعای ندبه در اصل از طرف شیعیان در حق آن حضرت است. ایشان نیز به اقتضای غربت دین الهی و دوری شیعیان از او، ندبه می‌کنند و ندبهٔ امت اسلام در حق آن حضرت، پاسخ شایسته‌ای از سوی ایشان خواهد داشت.

در دوران ظهور حضرت مهدی، نظام اقتصاد اسلامی بر پایه عدل و عدالت استوار خواهد بود و فقر و نیاز معنایی نخواهد داشت. تلاش و عمل، انعکاس کامل علم خواهد بود. نظام خمس، زکات و صدقات نیز خزینه عظیم حکومت دینی را تشکیل خواهد داد.

اجتماع قلوب در عصر غیبت، با پایبندی به دین و اجرای آن در تمام شئونات فردی و اجتماعی و تشکیل حکومت دینی محقق می‌شود. وفای به عهد، شامل همراهی جمعی برای اجرای قوانین دین است و هرگونه نرمش در برابر حکومت غیر دینی، مبارزه با امام زمان است.

اصل ظهور حضرت مهدی (عج) و خلافت ایشان در زمین، وعده‌ای حتمی از سوی خداوند است که در آن تخلفی رخ نخواهد داد. اما امکان رفع ایشان به سوی خدا، مشروط به وجود مؤمنان کامل است؛ در صورتی که مؤمنان کامل نباشند، ممکن است رفع ایشان به سوی خدا صورت گیرد. وعده‌های الهی گاهی مشروط هستند و باید به متمم‌ها و شروط آن‌ها توجه کرد.

حدیثی در کافی از امام صادق (ع) نقل شده که بر کشته شدن «غلامی» در مدینه پیش از ظهور اشاره دارد. معنای غالب «غلام» کودک و جوانی است که تازه موی و سبیل برآورده. تطبیق این واقعه با کودک کشته شده اخیر در مدینه صحیح نیست، اما توجه به وقایع عصر ظهور برای منتظران ضروری است.

فضای جهانی برای نزول عذابی ترکیبی مهیاست، چرا که گستاخی بشر در عرصه گناه و تعدی لبریز شده است. این عذاب ترکیبی از عذاب‌های قوم عاد، ثمود، فرعون و لوط خواهد بود. آیندهٔ کشور ایران و تحولات آن در این میان مشخص نیست.

محبت به امام زمان (ع) زیباست، زیرا او محبوب خداست و دوست داشتن کسی که خدا دوستش دارد، پسندیده است. این ابراز علاقه اشکالی ندارد و نشان‌دهندهٔ عشق شما به خوبی‌ها و حجت خداست.

با ظهور امام زمان (ع)، مانند بهار، خوبی‌ها ظاهر می‌شود، محبت و مهربانی رشد می‌کند، فقر و ظلم ریشه‌کن می‌شود، عبادت خدا جان می‌گیرد و دل‌ها برای بندگی و انجام کارهای نیک آباد می‌شود. علم توسعه می‌یابد و عظمت خدا آشکار می‌گردد.

مجلس گناه دل امام زمان (ع) را ناراحت می‌کند. این تصور که چون گناهان زیادی در جامعه هست، پس گناه کردن ما مهم نیست، جاهلانه است. هر کس تاوان عمل خود را می‌پردازد و اگر یک گناه هم کم شود، خوب است. شرکت در مجالس گناه، مانند وارد کردن جراحتی به امام زمان (ع) است.

بر اساس نصوص قرآنی، روایی و بشارت‌های انبیاء، حجت خدا در روی زمین و آسمان‌ها، آقا بقیة الله الاعظم حضرت مهدی، حجت بن الحسن العسکری (عج) هستند. ایشان خاتم الوصیاء و نور اعظم الهی می‌باشند.

لقب «صاحب زمان» به معنای حاکم بر زمان و مکان است. امام زمان (عج) تجلی اراده و مشیت الهی هستند و بر زمان و مکان حکومت می‌کنند. حقیقت زمان با نمایشگر آن متفاوت است، اما امام زمان (عج) هر دو را در بر می‌گیرند و به اذن الهی بر زمان حکومت می‌کنند.

هر یک از ائمه اطهار (ع) پل معرفت و ایصال به ائمه بعدی هستند و شناخت حقایق باطنی آن‌ها اهمیت دارد. فرمانروایی ائمه محدود به حیات مادی نیست، بلکه عوالم دل، جان و فطرت را نیز شامل می‌شود. محبت و پذیرش ولایت هر امام، امضای او برای دست‌یابی به فیض ولایت امام بعدی است. بر این اساس، بدون امضای حضرت امام حسن عسکری (ع)، توفیق درک حضور امام زمان (عج) حاصل نخواهد شد.

بقیه الله» به باقی‌ماندهٔ پاک الهی اشاره دارد که امام مهدی (عج) همان عصارهٔ انبیا و اولیاست که خداوند برای هدایت بشر بر جای گذاشته است. انتخاب او به امامت، لازمهٔ ایمان و دوری از ستم است و رضایت به آنچه خداوند برای مؤمنان باقی گذاشته، بهتر است.