نقد شبهات

الله تبارک و تعالی دارای اسماء و صفات است، اما نباید دارایی خدا را با خود خدا یکی دانست؛ همانطور که مالکیت آسمان‌ها و زمین از آن خداست ولی نمی‌توان ذات حق را با آن‌ها یکی دانست. اختصاص اسماء حسنا به ذات حق، حاکمیت او را اثبات می‌کند، نه یکی دانستن ذات با اسم. عبادت اسماء و صفات به جای ذات، کفر محض و شرک است، زیرا اسم غیر از مسمی است.

موجودات عاصی با قیافه قبیح، کیفر اعمال گذشته خود را در دنیا تحمل می‌کنند، اما این به معنای رها شدنشان نیست؛ آن‌ها موظف به کنترل صفات رذیله و انجام وظایف خود هستند. جهان بدون شرور نیز می‌تواند برقرار باشد، همانطور که جهان فرشتگان خالی از شر است.

هیچ دلیلی بر صحت این ادعا که «خداوند همه چیز را خلق کرده و تمام شده است» وجود ندارد. تنها می‌توان گفت خالق هستی به آنچه خلق فرموده و یا خلق خواهد نمود داناست و دانایی او کل هستی و آفریده‌هایش را در برگرفته است، چه آنها که هستند و چه آنها که خواهند بود.

رسالت رسولان الهی شامل کلیات و جزئیات زندگی بشری، از نحوه راه رفتن تا قوانین اجتماعی و حکومتی است. قوانین آنها با رفع محدودیت زمانی و مکانی، شمول تمام اعصار را دارد. معجزات پیامبران نیز در احادیث ذکر شده و این دیدگاه که پیامبران برای جزئیات زندگی نسخه‌ای نیاورده‌اند، صحیح نیست.

حدیث عشره مبشره حدیثی مجعول و غیرصحیح در کتب اهل سنت محسوب می‌شود و حتی در صحیحین نیز یافت نمی‌شود. این حدیث ذاتا تاویل‌پذیر نیست، اما در میان شیعیان به جهت توریه و تقیه، داستان‌هایی در باب آن نقل شده است. در یکی از این داستان‌ها، مردی شیعی با توریه و تقیه، از بدگویی نسبت به صحابه اجتناب می‌کند و امام صادق (ع) این روش را تأیید می‌نماید.

سخنان منسوب به ملاصدرا درباره پسندیده بودن عشق به پسران، باطل و انحرافی است و نباید آن را به او نسبت داد. اینگونه مطالب از شیاطین انسی است که با لباس دین به دنبال تخریب عقاید و انحراف جوانان هستند و باید با بصیرت ایمانی از آنها دوری گزید.

برخی عرفا، مانند محیی‌الدین عربی، معتقدند عذاب کافران در جهنم گوارا است، اما این نظر با آیات قرآن که بر عدم تخفیف عذاب و جاودانگی آن تأکید دارند، در تضاد است. این دیدگاه می‌تواند نوعی خدعه شیطانی برای تضعیف ایمان باشد.

سهو پیامبر در نماز به اراده الهی بوده و رحمت برای امت است تا در صورت سهو یا قضا شدن نماز سرزنش نشوند. این سهو عصمت ایشان را زیر سوال نمی‌برد، زیرا پیامبر تابع اراده پروردگار است و این سهو مقدس‌ترین سهو است که خالق آن را اراده کرده است.