نقد شبهات

ظاهر به تنهایی ملاک مسلمانی نیست، بلکه انسان و مؤمن واقعی کسی است که هم ظاهرش آراسته باشد و هم باطنش زیباتر از ظاهرش. حدیثی که به آن اشاره شده، به جای بیان ملاک‌های مسلمانی، به خصوصیات افرادی که به کمال عقل رسیده‌اند اشاره دارد و نباید آن را با ملاک‌های کلی اسلام اشتباه گرفت.

علم زمانی که با کبر و خودبینی همراه شود، به جای روشنایی، تاریکی و انحراف را به دنبال دارد. تکفیر و خطاب ناشایست دیگران می‌تواند ناشی از سوء برداشت، جهل، حسادت یا آشکار کردن مسائلی باشد که نباید.

تقسیم‌بندی انسان به سه روح بخاری (انسانی از مغز، حیوانی از قلب، نباتی از کبد) هیچ سند علمی و قطعی ندارد و به نظر می‌رسد یک تقسیم‌بندی ذوقی و حدسی باشد. در مستندات دینی، نفس آدمی حقیقت وجودی اوست که بر ارواح حاکم بر بدن سلطنت دارد.

اسلام شاعران مؤمن و مدافع حق را از شاعران گمراه‌کننده که باطل را حق جلوه می‌دهند، جدا می‌کند. آیه ۲۲۴ سوره شعرا به شاعران گمراهی اشاره دارد که پیروانشان از آنها پیروی می‌کنند، اما مؤمنان با ذکر کثیر و اعمال صالح از آنها متمایز می‌شوند.

نقد سخنان شرک‌آلود افراد سرشناس ضروری است، زیرا دفاع از توحید بر هر چیز دیگری اولویت دارد. حمایت از بزرگان یا تفسیرهای خاص از سخنان آن‌ها، نمی‌تواند سخنان انحرافی یا متضاد با قرآن و عترت را توجیه کند. عالم حقیقی کسی است که عطر توحید منتشر سازد، نه اینکه با نشر افکار بیگانگان حریم دین را خدشه‌دار کند.

سکوت در برابر گفتار و افعال مشرکانه، به منزله حمایت از تشدید رفتار مشرکانه است. هیچ چیز و کسی عزیزتر از خدا نیست و هیچ توهینی سخیف‌تر از شرک نمی‌باشد. دفاع از توحید، ادای حق بندگی خداست و حمایت افراد از بزرگان، سخنان مشرکانه آن‌ها را توجیه نمی‌کند و نمی‌تواند موجب مشروعیت بخشیدن به آن‌ها شود.

ادعای شهود حق در زن هنگام مواقعه و محبت رسول خدا به زنان به این دلیل، نادرست است. عقل محبوب‌ترین خلق نزد خداست و فرشتگان بدون شهوتند. شهوت آزمونی است که انسان را به سوی کمال یا پستی سوق می‌دهد.

ادعای اینکه آنچه در دار وجود است وجوب است و بحث امکان برای سرگرمی است، با کلام الله منافات دارد. اگر همه هستی وجوب باشد، جهل و اختلاف بی‌معناست. این دیدگاه موجب شرک شده و نیاز مخلوقات به خالق را نادیده می‌گیرد.

ادعای اینکه دلیل کفر مسیحیان، حصر خدا در عیسی بوده و همه عالم صورت حق است، تنزیل خالق تا حد مخلوقات و یکسان‌انگاری اسماء الهی با ذات اوست که به شرک می‌انجامد. خداوند چیزی است بر خلاف همه چیز، نه جسم و نه صورت دارد و با حواس درک نمی‌شود.

ادعای ساری شدن شهوت در مریم و خلق جسم عیسی از آن، توهمی آشکار و مغایر با نص صریح قرآن و روایات است. قرآن خلقت عیسی را همچون آدم از خاک و با امر «کن فیکون» بیان می‌کند و فرشتگان نیز بدون شهوت خلق شده‌اند.

مبارزه با وسوسه شیطان در میدان جهاد اکبر، موجب رحمت و رسیدن به مقامات بالا می‌شود، اما خود وسوسه رحمت نیست. شیطان و عملش خبیث است و باید از آن دوری کرد. منظور از رحمت، فرصت الهی برای رشد و ترقی است که بنده با سربلندی از آن عبور می‌کند.

داستان غدیر و نصب حضرت علی شباهت زیادی به داستان حضرت موسی و فتنه سامری دارد. همان‌گونه که بنی‌اسرائیل در غیبت چهل روزه موسی، گوساله پرست شدند و از تبعیت هارون سر باز زدند، امت پس از رحلت پیامبر نیز غدیر را به فراموشی سپردند.

امکان تصرف شیطان بر شهود آدمی وجود دارد و مکاشفات مانند خواب، صادقه و کاذبه دارند، لذا دقت و مراقبت برای نجات از فریب ضروری است. مکاشفات به هیچ وجه حجت محسوب نمی‌شوند مگر آنکه به قطع و یقین برسد و باید بدون تصرف ما ظاهر شوند.

دشمنان حق و حقیقت در هر عصری، یزیدیان زمان خود هستند که با سر بریدن مردان خدا، پیام وحشت، سلطه و نابودی را منتقل می‌کنند. این عمل، تداوم شقاوت و پلیدی نسل اشقیاست که با ابزارهای جدیدتر و وحشیانه‌تر ادامه می‌یابد.

سحر و جادو به عنوان سلاحی شیطانی، آثار خاص خود را دارد و سوره فلق توانایی گشودن هر گره و ابطال هر افسونی را دارد. اگرچه مصداق گره‌ها و نحوه افسونگری در طول زمان تغییر کرده است، اما اصل سحر و جادو همچنان وجود دارد و سوره فلق راه مقابله با آن است.

کسانی که مدافعان حرم را مزدور می‌خوانند، باید تهدیدات داعش را مرور کنند و بدانند که این گروه منحصر به سوریه نیست و به حرم امامان نیز حمله کرده است. دفاع از حریم، پیشگیری از ورود دشمن به کشور است، همانطور که مولا علی (ع) فرمودند: «پیش از آنکه سپاه بر سرتان کشند، بر آنها بتازید.

پیش‌بینی‌هایی که به حقیقت می‌پیوندند، دلیل کافی برای حقانیت هیچ‌کس نیستند. اهل حق و حقیقت ویژگی‌های خاص خود را دارند که در قرآن و سنت به آن‌ها اشاره شده است. افعال سامری و شبیه آن از سنخ سحر بوده و هر سحری باطل است؛ شیاطین راهی به اسرار خلقت ندارند.

مذهب، راه و طریق اعتماد است و دین تقلیدی اعتبار ندارد؛ دین اسلام راهنمای تفکر و تعقل است و خدمت دین به انسانیت چشمگیر است. مهربانی از آفریده‌های الهی است و محبت به ظالم معنا ندارد. نقد دین باید از روی علم باشد.

مخترعان غربی دیندار بودند و مسلمانان در گذشته پیشتاز علم و فناوری بودند. جنگ‌های جهانی عامل غربی‌ها بود و اسلام دین کامل انسانیت است. قضاوت کورکورانه و بی‌انصافی است که مسلمانان را به خشونت متهم کنیم و پیشرفت‌هایشان را نادیده بگیریم.