کلام و عقاید

آتش دوزخ بر حضرت فاطمه (س) و ذریه پاک او حرام است و خداوند به خاطر ایشان آتش را از شیعیان دور می‌کند. همچنین، آتش دنیوی نیز اذن تأثیر بر اجساد مطهر ایشان ندارد، مگر از باب آزمون و ابتلا. روایات متعددی به نورانیت و عصمت ایشان و ارتباط آن با آیه نور اشاره دارند.

مقام محمود، پسندیده‌ترین مقامی است که خداوند به پیامبر اکرم (ص) و خاندان مبارکش عطا می‌کند و شامل امتیازاتی چون کلیدداری خزائن الهی، جلوس عرشی، پرچم حمد، کلیدداری بهشت و جهنم، و شفاعت خاص است. این مقام در روز محشر مورد غبطه همگان قرار می‌گیرد.

فراز توحیدیه خطبه فدکیه حضرت فاطمه (س) بیان می‌کند که کلمه توحید «لا إله إلا الله»، کلمه‌ای است که اخلاص تاویل آن، پیوند با قلوب موصول آن، و روشنایی عقلانی آن از دل تفکر می‌درخشد. این فراز بر عمق معنایی و پیوند درونی توحید تأکید دارد.

دعا دارای هدفی والا و حکمتی متعالی و آثار و برکاتی عظیم است و صرف اعطای امتیاز دعا از جانب خالق برای مخلوق سودی خالص و بی حساب است. حتی اگر دعا اجابت نشود، بنده در عوض به منفعتی بالاتر از خواسته خود دست پیدا خواهد نمود که همان رضا و تسلیم به قضای الهی است.

خداوند در قرآن امر فرموده او را با نام‌های نیکویش بخوانیم. رسول خدا (ص) نیز با جمع کردن علی، فاطمه، حسن و حسین (ع) برای ابتهال (دعای لعنت بر معاندان)، نشان می‌دهد که می‌توان با این حضرات خدا را خواند و این جایگاه آنان را به عنوان اسماء حسنای الهی اثبات می‌کند.

حضرت فاطمه (س) قبل از عالم دنیا، در عالم ذر و ارواح به روحانیت و نورانیت و شکوه عبادت دست یافتند و این معرفت از آنجا نشأت گرفته است. ایشان مربی ملائک در توحید، تسبیح و تهلیل بودند و آسمان‌ها و زمین از پرتو نور ایشان خلق شده‌اند. نور فاطمه از نور خداست و ایشان برتر از آسمان‌ها و زمین هستند.

سایه در بهشت صرفا اثر نور بر اشیاست و لزوما از خورشید تولید نمی‌شود. در بهشت انوار الهی وجود دارد که می‌تواند باعث ایجاد سایه شود. این سایه‌ها می‌توانند نمادی از لطف، محبت، رحمت و فضل پروردگار باشند. همچنین در روایتی، نور خندهٔ حضرت علی و فاطمه (ع) باعث درخشش بهشت شده است.

با عنایت به اینکه علی و فاطمه (سلام الله علیهما) دو شاخه گل هم وزن و هم کفو شجرهٔ بی بدیل محمدی (صلی الله علیه و آله و سلم) هستند، زیبایی خلقت با زن و مرد با رنگ و لعاب خاصی جلوه‌گری می‌کند. پس بعید نیست که دو روح همسان، یکی هیبت مردانه و دیگری به شکوه زنانه خودنمایی کند.

عبارت «بنهایه العدم مقرونه» در خلقت مخلوقات، هیچ ربطی به تشکیک وجود ندارد و به معنای نداشتن بهره‌ای از وجود است. مشکات بودن حضرت زهرا (س) به منزله مشکات برای برخی اسماء حسنای الهی است و ایشان تجلیگاه اسماء الهی هستند، نه ذات الهی. تشبیه معاندین به سوسک، برگرفته از ادبیات قرآنی و ولایی است.

نقد برداشت از آیه نور: خدا و نور او مثالی ندارند و نور الله اضافه ملکی است. حضرت فاطمه (س) تجلیگاه اسماء حسنای الهی هستند، نه ذات الهی. توصیف خدا با نور، مثالی ندارد و نور او آفریده‌ای است مانند روح الله. تشبیه خدا به نور، محدودیت او را می‌رساند.

نور حضرت فاطمه (س) از نور الهی است که خداوند برای شرافت بخشیدن به آن خلق کرده است. آسمان‌ها و زمین از روشنایی وجود ایشان آفریده شده‌اند و عظمتشان قابل وصف نیست. این نور، مبنای خلقت آسمان‌ها و زمین بوده و از قسمتی از نور حضرت فاطمه (س) این همه عظمت جلوه‌گر شده است.

روح انسان پس از مرگ وارد بدن مثالی می‌شود که حالتی بین ماده و روح دارد و همان خصوصیات دنیوی را حفظ می‌کند. امکان تغییر، رشد و کسب معرفت در این بدن وجود دارد و کودکان و معلولان پس از طی مراحل و آزمون‌هایی، سرنوشتشان مشخص می‌شود. روایاتی از امام صادق و امام باقر (ع) به این موضوع اشاره دارند.

تفاوت در ظهور صفات جمالیه و جلالیه خداوند در پیامبران و ائمه به رتبه و درجات آن‌ها ربطی ندارد و نمی‌توان غفلت جناب یحیی از جمال الهی را اتهام زد. رسول خدا (ص) و اهل بیت او، به دلیل علم بیشترشان، در خوف الهی از دیگران پیشی گرفته‌اند.

بله، حضرات معصومین (ع) همان اسماء حسنای الهی هستند که خدا هیچ بنده‌ای را جز با شناخت ایشان قبول نمی‌کند. در روز قیامت نیز رسول خدا (ص) آسمان نور و حضرات علیهم السلام چراغان و ابراج درخشان همان آسمان خواهند بود، که به صورت نور واحد محمدی با طیف‌های رنگین و متنوع جلوه‌گر می‌شوند.

حدیث «هر کس فاطمه را بشناسد، شب قدر را درک کرده» به این معناست که شناخت حقیقی حضرت فاطمه (س) برابر با درک لیله القدر است. ایشان باطن لیله القدر و مصداق آن هستند و معرفت به ایشان، معرفت به خداوند است. همچنین ایشان مادر اهل بیت و منشأ برکات الهی هستند.

سن شیعیان از سن فرشتگان بالاتر است، زیرا شیعیان واقعی به مبدأ خلقت نزدیک‌ترند و حتی قبل از خلقت فرشتگان وجود داشته‌اند. حضرات معصومین (ع) استادان دانشگاه ذکر و تسبیح بودند و ملائک دانشجویان آن دانشگاه اعظم محسوب می‌شوند.

صلوات ابداعی با نیت شیطانی و اهداف پنهان، صحیح نیست. در ذکر صلوات نباید از حضرات معصومین علیهم السلام پیشی گرفت. این نوع صلوات‌ها اعتبار شرعی ندارند.

کودکانی که در سنین پایین از دنیا می‌روند، در عالم برزخ پرورش یافته و بر اساس کتاب فطرتشان مورد امتحان قرار می‌گیرند. جایگاه کودکان شیعه ویژه است و تحت نظارت حضرت زهرا (س) و ابراهیم (ع) قرار دارند.

با توجه به حدیث «یا علی ما عرف الله إلا أنا و أنت...»، می‌توان نتیجه گرفت که ائمه معصومین (ع) و حضرت زهرا (س) که کفو امام علی (ع) هستند، در آخرین درجه شناخت رسول اکرم (ص) قرار دارند، زیرا علوم و معارف از امامی به امام دیگر منتقل می‌شود و این شناخت متقابل و کامل است.