کلام و عقاید

عورات آدم و حوا از ابتدا موجود بود اما در داخل بدنشان قرار داشت، مانند کبد و شش. پوشش بهشتی که آدم و حوا را می‌پوشاند، لباسی بر این عورات بود و پس از اخراج از بهشت، این پوشش تغییر کرد.

صفت به زبان ساده، همان خصوصیات و ویژگی‌های موصوف است. صفت الهی به ویژگی‌های خاصی اطلاق می‌شود که مختص الله است و می‌تواند به صورت اضافه ملکی، اختصاصی یا تکریمی باشد.

ورود به جهنم لزوما به معنای عذاب همیشگی نیست؛ اگر خلود در جهنم برای فردی امضا شده باشد، عذاب او ابدی خواهد بود، اما اگر استقرار او در جهنم دارای اجلی مشخص باشد و خداوند آن را مؤجل نموده باشد، ممکن است پایان یابد.

اگر ما آدم خوبی باشیم و به حرف‌های امامان گوش دهیم و به آنها عمل کنیم، و خدا را به خاطر احترامی که آنها نزد او دارند قسم یاد کنیم، دعاهایمان مورد پذیرش درگاه خدا قرار می‌گیرد. این قسم به دلیل جایگاه والای امامان نزد خداوند است.

خداوند مهربان دل امام زمانمان را چنان بزرگ آفریده است که محبت شما را نسبت به خودشان احساس می‌کنند. همان‌طور که قلب مادر نسبت به فرزند می‌تپد، قلب امام زمان نسبت به فرزندان شیعه شدیدتر به طپش در می‌آید و هدیه‌های شما را درک می‌کنند.

وقتی شما امامان عزیز را یاد می‌کنید و دلتان شاد می‌شود، نشانهٔ این است که آنها متوجه شما هستند و نامه‌هایتان را می‌خوانند. خدای مهربان و دانا نیز از نامه و نامهٔ ننوشتهٔ شما آگاه است و جواب را به دل قشنگتان می‌رساند.

خداوند عالمیان افراد بدکار را به خاطر اعمال زشتشان به شدت تنبیه خواهد نمود، اما نسبت به مؤمنان و انسان‌های خوب بسیار مهربان است. ترسیدن از خدا به معنای ترس از عواقب اعمال زشت است.

منکر ولایت فقیه مطیع امام زمان نیست، زیرا فقهاء پل‌های بسوی امام زمان و ولی فقیه جان فقهاء و صراط امام زمان است. فقهاء واسطه‌هایی هستند که انسان را به امام زمان (عج) می‌رسانند و ولی فقیه در واقع جان این فقهاء و راه مستقیم به سوی امام زمان (عج) است.

تکفیر کنندگان بزرگان دین، مرتکب گستاخی عظیم و تهمت شرک و کفر شده‌اند که عواقب سختی در سرای آخرت خواهد داشت. شرک و کفر بزرگترین گستاخی هر آدمی است و تهمت شرک و کفر از اعظم اتهام‌هاست.

شر مطلق در جهان هستی وجود ندارد؛ شر فعلیتی که تحقق می‌یابد نیست، بلکه نیت در پدید آمدن آن نقش دارد. اگر فعل توسط قوهٔ خیر پدید آید نیکو و اگر توسط شر پدید آید زشت محسوب می‌شود و در این رابطه هیچ نسبیتی وجود ندارد، بلکه مبدأ مقایسه تنها با قوای خیر و شر سنجیده می‌شود.

غذا به خودی خود نعمت نیست، بلکه واسطه‌ای است برای رسیدن به نعمت الهی. این واسطه، نشانی کوچک از اسم مبارک «النعم» خداوند است و مانند قطره‌ای باران از آسمان منعم (خداوند) است که به ما می‌رسد.

تبدیل بدی‌ها به خوبی‌ها توسط خداوند با قدرت او امکان‌پذیر است؛ همان‌طور که فضولات موجودات به گیاه و درخت و گل تبدیل می‌شوند و از آن‌ها میوه و عسل به وجود می‌آید، خداوند نیز زشتی‌های شخص توبه‌کار را به نیکی‌های فوق‌العاده مبدل می‌سازد.

ایمان و سعادت فرد به خانواده و محیط او بستگی ندارد، بلکه به فطرت او وابسته است. هر انسانی با فطرت خود که خیر و شر را می‌شناسد، به دنیا می‌آید و خداوند بندگانش را رها نمی‌کند. بنابراین، فردی که در خانوادهٔ غیرمذهبی از دنیا می‌رود، مشمول عذاب الهی نخواهد شد.

خدا همیشه بوده و پدر و مادری نداشته است؛ او نه زاده شده و نه می‌زاید، بلکه یگانه و بی‌نظیر است. جهان را نیز خود به وجود آورده است.

اگر خدا بوجود آمده بود، آن وقت نه خدایی بود و نه مخلوقاتی. خدا بوجود آورنده هر چیزی است، پس باید بوجود آورنده‌ای باشد که خودش بوجود نیامده باشد. خدا از جایی نیامده، بلکه هر جایی را آفریده است. این پرسش نشان از فطرت بزرگ کودک دارد.

اساس قضاوت در قیامت حق است که از تجلیات الهی است. عدالت به معنای قرار دادن هر چیز در کمال شایسته خویش است و پاداش و جریمه متناسب با عمل خواهد بود. لطف و کرم الهی نیز در قضاوت مؤثر است و با تضایف حسنات و محو سیئات اهل توبه، جلوه قضاوت تغییر خواهد یافت.

خدا دوست دارد از چیزهایی که خودتان دوست دارید به فقرا ببخشید، نه از کسانی که دوستشان دارید. بخشیدن چیزی که خودتان دوست ندارید خوب نیست. از پدرتان بخواهید به کودکان یتیم محبت کند و دست نوازش بر سرشان بکشد.

اگر گناهان یک شیعه از حد نصاب خاصی تجاوز کند، درجهٔ او ساقط شده و به سطح یک مسلمان نزول می‌کند. با افزایش بیشتر گناه، حتی ممکن است در روز قیامت در ردیف کفار و مشرکان برانگیخته شود.

خالقیت لازمهٔ خداوندی نیست، زیرا خداوند بی‌نیاز مطلق است و بر هر چیزی تواناست. او می‌تواند هستی را از عدم پدید آورد یا آن را به عدم تبدیل کند. چه خلقت را بیافریند و چه هیچ خلقی نیافریند، او همچنان خداوند است و بر خداوندیش هیچ شرطی لازم نیست.

انسان‌ها کارهای بد را انجام می‌دهند زیرا خدا را فراموش کرده و نسبت به مهربانی او بی‌توجه می‌شوند، که این امر زمینه را برای فریب خوردن توسط شیطان فراهم می‌کند. اگر انسان‌ها همواره به یاد خدا باشند، هرگز فریب نمی‌خورند؛ این وضعیت شبیه رفتاری است که برخی کودکان با وجود محبت مادر، او را آزار می‌دهند.