کلام و عقاید

نباید هرچه را می‌دانیم بر زبان بیاوریم، زیرا ناتوانی بشر در علوم طبیعی، عجز او را در علوم ماوراءالطبیعه بیشتر آشکار می‌سازد. بیشتر فعالان در علوم ماوراءالطبیعه با شیاطین سروکار دارند که جز گمراهی هدف دیگری ندارند، لذا افشای آنها اسباب گمراهی است، مگر برای افراد نادری که تخصص لازم را دارند و به دقت از آن بهره‌برداری می‌کنند.

هیچ پیغمبری در انجام وظایف رسالت خویش مرتکب خطا نمی‌شود، زیرا مقام رسالت مقامی است که با کسب شرایط لازم اعطا می‌شود و حافظ الهی آنها را در انتقال امر الهی حفظ می‌کند. سرزنش‌ها و توبیخ‌های الهی در قرآن، مانع نبوت نبوده و موجب ترفیع درجات آنها می‌شد و اینها آزمون‌های ویژه‌ای برای ارتقاء به مقامات بالاتر بوده‌اند.

قرآن به طور ویژه به حضرت عیسی (ع) برای داشتن روح القدس اشاره کرده است، اما این به معنای انحصار آن نیست؛ زیرا این روح شامل دیگران از جمله آل محمد (ص) نیز می‌شود. همچنین «الروح» در سوره قدر همان روح القدس است که فرشتگان در شب قدر با اذن پروردگارشان برای تقدیر هر کاری نازل می‌شوند.

وجود منافقان منحصر به امت پیامبر اسلام نیست و پیش از ایشان نیز در دوره‌های پیامبران قبل، افرادی با ظاهر ایمان و باطن نفاق وجود داشته‌اند. به عنوان مثال، قارون و سامری در زمان حضرت موسی و برخی از حواریون در زمان حضرت عیسی از مصادیق منافقان در امت‌های پیشین محسوب می‌شوند.

گفتن «لا تاخذنی سنة و لا نوم» در برابر آیه «لا تاخذه سنة و لا نوم» مجاز نیست و جسارت به ساحت قرآن محسوب می‌شود. نفس ناطقه قدسی خواب ندارد و این آیه شریفه عظمت الهی را بیان می‌کند.

آیات و روایاتی که به زنده بودن حضرت خضر، الیاس و عیسی علیهم السلام اشاره دارند، به معنای جاودانگی نیست. حضرت خضر علیه السلام نیز با دمیده شدن صور اسرافیل خواهد مرد و مزه مرگ را خواهد چشید، همانطور که آیه ۶۸ سوره زمر و آیه ۳۴ سوره انبیاء بیان می‌کنند.

پرورش حضرت موسی در خانه فرعون، با وجود اینکه فرعون دشمن خدا بود، تحت نظارت مستقیم الهی و با تغذیه از شیر مادرش صورت گرفت. این انتخاب الهی برای حفظ جان و رساندن پیام او بود و نشان‌دهندهٔ پاکی و حلال بودن تغذیه او در آن شرایط خاص است.

اطلاعات ساحران در مورد بهشت و جهنم، پس از ایمان آوردن به خدای موسی، احتمالا از طریق تحقیقات شخصی، گفتگوهای احتمالی با حضرت موسی و همچنین تبلیغات عمومی ایشان به دست آمده بود. همچنین، اجبار فرعون به یادگیری سحر توسط ساحران نیز می‌توانسته منبع کسب این اطلاعات باشد.

اجازه ابراز عقاید باید صرفا برای ارشاد و در مجمع متخصصان باشد، نه اینکه جان و دل نواندیشان در معرض عقاید مسموم قرار گیرد؛ این خطرناک‌تر از مارگزیدگی است. امر به معروف و نهی از منکر نباید ترک شود و نباید میدان را برای اهل باطل هموار نمود.

عمر محدود آدمی فرصتی برای تجربه و تحلیل هر منبعی را نمی‌گذارد و نباید پای هر منبعی قربانی شود. باید مانند زنبور عسل، تنها شهد معارف پاک و عالی چشیده شود که آدرس آن در دل آدمی به ودیعت نهاده شده است.

حق، ذات حق (خدا) است و تنها با او می‌توان تطابق، راستی و درستی را درک نمود. دین خدا نیز از مسیر فطرت معرفی می‌شود و پرتو حق تعالی است، بنابراین دین الهی جدا از حق قابل تصور نیست. قرآن و عترت همان پرتوهای درخشان حق هستند.

انسان در گرو انتخاب خویش است و مسئولیت کامل آثار و تبعات آن را بر عهده دارد. انتخاب، مسیر تاریخ، پیشرفت یا انحطاط را مشخص می‌کند و وجه تمایز موجودات است. عالم ذر یا یوم الست، «عالم انتخاب» بوده که انتخابات در آن، موجب تفاوت موجودات در عالم دنیا شده است. انتخاب هر شخص، شناسنامه اوست و تاثیراتش می‌تواند بین‌العوالم نیز باشد.

رجعت، پیش از حشر اکبر رخ می‌دهد و شواهدی از آن در آیات قرآن، از جمله آیه ۸۲ سوره نمل دربارهٔ «دابه الارض» و آیه ۴۷ سوره کهف دربارهٔ حشر همگانی، ذکر شده است. جزئیات بیشتر در فایل‌های تحقیقی ارائه خواهد شد.

نفس و حقیقت محمدی (ص) را می‌توان همان نور اول و عقل اول دانست که نشان‌دهندهٔ امتیازات و مدال‌های بندگی آن حضرت در درگاه الهی است. این نور، جلوه‌ای از جایگاه رفیع پیامبر اکرم (ص) در آغاز خلقت است.

استغفار به معنای طلب مغفرت و توجه خاص الهی است که باعث آمرزش گناهان و شکوفایی حسنات می‌شود. استغفار پیامبر (ص) از سر تواضع، درک عظمت الهی و برای ارتقاء مقام ایشان بوده است.

میزان گناه و مسئولیت برای همه یکسان نیست، بلکه هر کس با توجه به توانایی‌ها، شرایط، امکانات و موقعیت‌های خاص خود مورد سنجش قرار می‌گیرد. خداوند هیچ‌کس را جز به اندازه توانایی‌اش تکلیف نمی‌کند.

خدا همیشه بوده و پدر و مادری نداشته است؛ او نه زاده شده و نه می‌زاید، بلکه یگانه و بی‌نظیر است. جهان را نیز خود به وجود آورده است.

اگر خدا بوجود آمده بود، آن وقت نه خدایی بود و نه مخلوقاتی. خدا بوجود آورنده هر چیزی است، پس باید بوجود آورنده‌ای باشد که خودش بوجود نیامده باشد. خدا از جایی نیامده، بلکه هر جایی را آفریده است. این پرسش نشان از فطرت بزرگ کودک دارد.

اساس قضاوت در قیامت حق است که از تجلیات الهی است. عدالت به معنای قرار دادن هر چیز در کمال شایسته خویش است و پاداش و جریمه متناسب با عمل خواهد بود. لطف و کرم الهی نیز در قضاوت مؤثر است و با تضایف حسنات و محو سیئات اهل توبه، جلوه قضاوت تغییر خواهد یافت.

هدف از خلقت انسان، جلوه گری اسماء الهی و حوزه اختیار است که به خلقت انسان رنگی بدیع بخشیده. عبادت تنها کلاس آموزشی برای انس است و نه تمام هدف خلقت. انسان با اختیار خود به شکل انسان خلق شده و باید قوانین عهدش را مراعات کند. نباید خلقت انسان را تمام خلقت در نظر گرفت و با این دید محدود به هدف خلقت نگریست.