با توجه به این حکمت مولا: نهج البلاغه ۲۴۸- وَ قَالَ ( عليه السلام ) : مَنْ ظَنَّ بِكَ خَيْراً فَصَدِّقْ ظَنَّهُ اگر این ظن نیک درست نباشد و خود شخص میداند که درست نیست، آیا باز هم باید تایید کرد؟ دروغ محسوب نمیشود؟

سوال1579 :
با توجه به این حکمت مولا: نهج البلاغه ۲۴۸- وَ قَالَ ( عليه السلام ) : مَنْ ظَنَّ بِكَ خَيْراً فَصَدِّقْ ظَنَّهُ
اگر این ظن نیک درست نباشد و خود شخص میداند که درست نیست، آیا باز هم باید تایید کرد؟ دروغ محسوب نمیشود؟ و اینکه اگر اصل بر تواضع باشد، آیا تایید گمان نیک، تکبر محسوب نمی شود؟؟ یا اینکه منظور این است که در عمل خود را به آن گمان نیک نزدیک کنیم؟
🌸🔆❄️بسم الله الرحمن الرحیم❄️🔆🌸
#پاسخ1579
🍀🔅🌟سلام علیکم🌟🔅🍀
🌻🍀🌱🌱🍀🌻
🔆🔅🌱زمانی که هیچ شواهدی بر گمان شرّ کسی نداشته باشیم و از عدم فسادش اطمینان یابیم اصل بر آن خواهد بود که او را بر گمانش تصدیق نماییم تا شخص مورد ذکر برای اثبات و اظهار گمان نیک و جلوگیری از سلب اعتماد طرف مقابلش تلاش نماید.
🔆🔅🌱این تصدیق راه رفاقت را ایجاد خواهد نمود، اما تصدیق کسی بمنزله ی تسلیم تمام امورات و اسرار به طرف مقابل نیست، هر کس در قبال خود وظایفی دارد و بایستی از خود و اسرارش پاسبانی نماید و در ایجاد روابط با کسی معقولانه عمل نموده و از وارهیدگی حذر نماید.