احکام فقهی

طلاق آخرین گزینه در برابر مشکلات است که امکان عدم تحمل را به صد در صد برساند. نباید به خاطر مشکلات جزئی زندگی مشترک را منهدم کرد، زیرا صبر بر ناملایمات و کمبودها به نفع زوجین است. مشاوران نالایق که با هر مشکلی طلاق را تجویز می‌کنند، جانیان و قاتلان خطرناک خانواده‌ها هستند و باید جلوی آن‌ها گرفته شود.

مشکلات اقتصادی مردم را در معرض امتحان الهی قرار می‌دهد و کسانی که با فقر یا غنا ایمانشان آسیب می‌بیند، نفاق درونی خود را بروز داده‌اند. حاکمان و مسئولان نیز در این امتحان مسئولند و گاهی ابزار فتنه فقر می‌شوند، اما بار تکالیف مردم را نمی‌کاهد.

پرستاری از فرزند بیمار، ماموریتی الهی است که با شیرینی صبر و اجر ویژه همراه است. کمک به بیماران خاص، عبادتی پیوسته با اجری والا نزد خداست. رسول خدا (ص) فرمودند که کمک به معلولان، موجب یاری الهی و عبور از آتش جهنم می‌شود.

صبر در ازدواج با وجود سختی‌ها، تنها زمانی اجر و ثواب دارد که فایده‌ای عبادی در آن نهفته باشد، مانند امید به هدایت همسر یا تأمین امنیت فرزندان. اما اگر تحمل شرایط، مخرب و شکننده باشد و منجر به تباهی روحی و جسمی گردد، حد طلاق فرا می‌رسد. تصمیم به جدایی در چنین شرایطی، در صورتی که به آرامش طرفین منجر شود، مجاز است.

اینکه در جامعه‌ای ادعای حکومت اسلامی وجود دارد اما فحشا و ربا در آن بیداد می‌کند، دلیل بر عدم تشکیل حکومت دینی نیست. حتی در زمان پیامبر (ص) نیز تعداد مؤمنان کم بود و خداوند با صابران است. بانگ اذان، اعتکاف جوانان، مناجات در ماه رمضان و دفاع از حرم، نشانه‌های دینداری هستند.

صبر در مشکلات زندگی، به شرطی که مانع تلاش برای رفع آن‌ها نشود، حسن انجام وظیفه است و می‌تواند اجر اخروی داشته باشد. تحمل درد دندان، دلیلی برای عدم جستجوی تسکین آن نیست. در مورد مشکلات زندگی مانند اعتیاد همسر، باید در جهت رفع آن کوشید و در صورت عدم امکان، با مشورت تصمیم گرفت. هر عملی که به نیت قرب الهی انجام شود، ماجور است.