اهل‌بیت و تاریخ اسلام

تک تک حضرات معصومین (ع) امتیازات ویژه دارند و مقام رائدیت امام حسن (ع) این حقیقت را اثبات می‌کند که انسان برای ورود به عمق بندگی به وجود ایشان نیازمند است. تاکید بر عبور از مسیر ایشان به این دلیل است که فراموشی ولایت ایشان، انسان را در گردنه‌های سخت زندگی محصور و محبوس می‌سازد.

امام حقیقت و روح حاکم بر ستون فقرات خلقت است و خلائق بی‌نیاز از او نیستند. با شهادت هر امام، بلافاصله امام دیگری جانشین او می‌شود. حکمت دوام امامت با وجود ظلم‌ها، آزمون خلقت است و استقرار مطلق نظام حق در پایان زمان تحقق خواهد یافت.

واقعهٔ درآوردن تیغ از پای امام علی (ع) شهرت نقلی دارد و در کتب شیعه و سنی ذکر شده است. این حادثه در زمان نماز و با بی‌حسی ایشان رخ داده است، به طوری که در حال نماز تیغ را بیرون می‌آوردند و ایشان متوجه نمی‌شد.

نهی امام علی (ع) از مشورت با زنان در امور سیاسی، شامل زنان مجرب به کمال عقل نمی‌شود و ترجمه دشتی برداشت شخصی است. نقص بیان در راویان یا نسخه‌ها محتمل است، زیرا حضرت امیر، ناطق به حق هستند و بعید است مطلبی را به اجمال ادا کنند.

مقام محمود، پسندیده‌ترین مقامی است که خداوند به پیامبر اکرم (ص) و خاندان مبارکش عطا می‌کند و شامل امتیازاتی چون کلیدداری خزائن الهی، جلوس عرشی، پرچم حمد، کلیدداری بهشت و جهنم، و شفاعت خاص است. این مقام در روز محشر مورد غبطه همگان قرار می‌گیرد.

معصومین (ع) به دلیل اینکه واسطهٔ فیض الهی و مجسمهٔ فطرت توحیدی هستند، ارکان توحید نامیده شده‌اند. بدون اعتقاد به ایشان، رسیدن به هیچ مرتبه‌ای از توحید ممکن نیست، زیرا ایشان قمر توحید را به خورشید توحید تبدیل می‌کنند.