اهل‌بیت و تاریخ اسلام

بر اساس روایات، زیارت مرقد امام حسین علیه السلام بر مردان و زنان واجب است. بنابراین، اگر حکم زیارت برای زن وجوب داشته باشد، در صورت ممانعت شوهر، زن می‌تواند بدون اذن او به زیارت رود. این حکم بر اساس فتوای مرجع تقلید هر شخص استوار است.

کافر در قیامت آرزو می‌کند کاش خاک بود تا از عذاب الهی در امان باشد، زیرا خاک هیچ خاصیت، جلوه، ثمر و اثری ندارد، فقیر، تهی، خوار و ذلیل است و از هر درد و رنجی به دور است. این آرزو در مقابل جایگاه والای شیعیان علی (ع) که «ابوتراب» است، بیان می‌شود.

کسی که به ناحق ادعایی کند هلاک می‌شود و کسی که با دروغ مقامی طلب کند، محروم می‌گردد. راه میانه، جادهٔ اصلی است و هر کس اندازه خود نداند، در جهالت است. ستایش جز خدا سزاوار نیست و ملامت جز خود را نباید.

قضاوت دربارهٔ دیگران، به‌ویژه بزرگان اهل علم، نیازمند ویژگی‌هایی چون علم کامل، عدالت و اشرافیت فنی به موضوع مورد قضاوت است. شخصیت فرد نمی‌تواند ملاک کافی برای تایید سخنانش باشد و باید با معیار ثقلین (قرآن و عترت) سنجیده شود تا از انحرافات فکری و احساسات شخصی جلوگیری گردد.

روایت اجتناب گوسفندان از آب فرات به دلیل غم شهادت امام حسین، مرسل و ضعیف شمرده شده است. شبهات مطرح شده درباره اقامت حضرت اسماعیل در مکه، علم غیب انبیا و انقراض نسل در کربلا با تحلیل روایات مشابه و حکمت الهی قابل پاسخ است. اقامت اصلی حضرت اسماعیل در مکه منافاتی با سفر ایشان به مناطق دیگر ندارد و علم غیب انبیا نیز به معنای احاطه کامل بر همه امور نیست.

فیض هر دیدن، شنیدن و درکی از الطاف حضرات معصومین (ع) است، اما تا زمانی که به کمال این فیض نرسیم، نمی‌توان ادعا کرد که به واقع و به تمام و کمال با آنان می‌بینیم و می‌شنویم. این درک، نیازمند رسیدن به کمال فیض است.

واژه‌های تاسوعا و عاشورا مختص روزهای نهم و دهم ماه محرم هستند. این نام‌ها اسلامی بوده و در زبان عرب پیش از اسلام کاربرد نداشته‌اند و تنها به این دو روز اطلاق می‌شود.

لقب قمرالحسین (ع) به دلیل جذب صادقانه و خالصانهٔ حضرت عباس به محبوبش، همراهی او با راه و صراط محبوب، و نورانیت جمالش از خورشید ولایت است. این لقب، تفسیر عشق و عاشقی و راز محب و محبوب است.

انسان با نظر خالق هستی می‌تواند به مقاماتی چون سلمانی، ابوذری، محمدی و علوی نائل شود. این کمال عبادت است که دل انسان، دل محمدی و عین محمدی شود، زیرا خداوند انسان را در بهترین تقویم آفریده است.

اگر اطاعت از خدا و رسول به کمال و خلوص برسد، انسان می‌تواند به مقام حضرت عباس (ع) نائل شود. آیه شریفه «و من یطع الله و الرسول فأولئک مع الذین أنعم الله علیهم من النبیین و الصدیقین و الشهداء و الصالحین» بیانگر همنشینی مطیعان با این بزرگواران است.

در شب معراج، پیامبر اسلام از خدا پرسیدند که آیا صدایی که می‌شنوند صدای علی است یا کلام وحی، و خدا با صدای علی سخن گفت تا قلب پیامبر آرام گیرد. این انتخاب صدا به دلیل دلنشین بودن آن برای پیامبر بود و نشان از قدرت خداوند بر خلق صداهای مشابه دارد.

نزدیک شدن پیامبر به خدا در شب معراج، به معنای رسیدن به نهایت کمال خود بود، نه نزدیکی مکانی به ذات الهی که منزه از مکان است. این تقرب به مرکز قرب، رسیدن به حد اعلای تکامل بود که تنها اندکی با مقصد نهایی فاصله داشت.

حضور بدون جوراب و با بی‌حجابی در حرم امام رضا (ع) بی‌ادبی و بی‌احترامی به ایشان است. امامان چنین چیزی را دوست ندارند و هر کس ادعا کند که امام رضا (ع) آنها را با بی‌حجابی می‌پذیرد، به امام تهمت زده است.

ادعای ساری شدن شهوت در مریم و خلق جسم عیسی از آن، توهمی آشکار و مغایر با نص صریح قرآن و روایات است. قرآن خلقت عیسی را همچون آدم از خاک و با امر «کن فیکون» بیان می‌کند و فرشتگان نیز بدون شهوت خلق شده‌اند.

عبارت «علی ولی الله» به این معناست که امام علی (ع) از طرف خداوند، ولایت و امامت بر مردم را بر عهده دارد. این مانند عبارت «محمد رسول الله» است که به معنای رسالت داشتن پیامبر از طرف خداست. در ادبیات عرب، بین مضاف و مضاف الیه حرف جری در تقدیر است، لذا «علی ولی الله» یعنی «علی ولی من الله» یا «علی ولی لله».

داستان غدیر و نصب حضرت علی شباهت زیادی به داستان حضرت موسی و فتنه سامری دارد. همان‌گونه که بنی‌اسرائیل در غیبت چهل روزه موسی، گوساله پرست شدند و از تبعیت هارون سر باز زدند، امت پس از رحلت پیامبر نیز غدیر را به فراموشی سپردند.

عبارت «تراجم وحی الهی» دربارهٔ معصومین (ع) به این معناست که ایشان واسطهٔ درک کلام الهی برای دیگران هستند. بدون اتصال ایشان به مبدأ اعلا، وحی الهی برای موجودات در طبقات پایین‌تر بندگی قابل فهم نبود و ایشان این تنزیل وحی را محقق ساخته‌اند.

بهترین راه جبران لطف و محبت حضرات معصومین، بندگی خالصانه خدا، تمسک به ثقلین (قرآن و عترت)، تحکیم عهد و میثاق با ایشان، افزودن بر رونق عبادت، احیای راه و کلامشان و جدیت در تبلیغ آن است. صلوات فرستادن بر ایشان نیز از راه‌های مهم است.

حضرت زهرا (س) با اعجاز تبدیل سنگ به جواهر، زهد و بی‌اعتنایی خود به دنیا را نشان دادند، نه اینکه از آن بهره‌برداری شخصی کنند. ایشان حتی اموال به دست آمده از دسترنج خود را نیز تقسیم می‌کردند. ما نیز با انتخاب حیات زاهدانه و بی‌اعتنایی به مال دنیا برای رضای خدا، می‌توانیم راه ایشان را ادامه دهیم.

همه ائمه علیهم السلام مامور به ظاهر و باطن بوده‌اند و این تقسیم‌بندی بی‌اساس است. هر ظاهری باطنی دارد و هر معصومی نظام ظاهر و باطن را پیاده کرده است؛ دامنه ماموریت حضرات، ظاهر و باطن و فراتر از آن را در بر می‌گیرد.