اهل‌بیت و تاریخ اسلام

اتهام غلو به محبان اهل بیت (ع) ناشی از عدم شناخت صحیح خدا، رسول و ولی خداست. کوچک شمردن عظمت خدا باعث می‌شود هر برجستگی اولیاء الله، توهم مصادره امتیازات ربانی را در اذهان بعضی‌ها تحریک کند. همسطح پنداری امتیازات مخلوق با خالق، موجب غالی پنداری است و همسان پنداری محبان با غالیان ملعون، تشخیص حقایق را مشتبه می‌کند.

اگر تمام انبیاء به همراه تمام اولیاء از ائمه اطهار علیهم السلام همزمان حضور یابند، رسول اکرم حضرت محمد صلی الله علیه و آله وسلم امام و ولی تمام انبیاء و اولیاء خواهد بود و آنها وزرای ارشد حضرت خواهند بود. اگر تمام ائمه همزمان حضور داشته باشند، آقا امیرالمومنین علی علیه السلام امام دیگر حضرات خواهند بود و این به معنای امامت همزمان همه آنها نیست، بلکه سلسله مراتبی وجود دارد.

بر اساس آیات قرآن، پیامبر اکرم (ص) بر مؤمنان اولویت دارند و خداوند بر پیامبر ولایت دارد. بنابراین، پیامبر اکرم (ص) ولی مؤمنان هستند و حضرت علی (ع) نیز ولی مؤمنان هستند. این بدان معناست که پیامبر اکرم (ص) ولی ولی خدا هستند و این اولویت به معنای برتری بر پیامبر (ص) نیست، بلکه نشان‌دهندهٔ سلسله مراتب ولایت الهی است.

بر اساس روایات، اهل بیت علیهم السلام دارای سری از اسرار الهی و علمی از علم خدا هستند که فرشتگان مقرب و پیامبران مرسل نیز تحمل آن را ندارند. این برتری به دلیل خلقت آنها از نور و طینت خاص محمد و آل اوست. خداوند به پیامبران اولوا العزم علم آموخت و ما وارث علم آن‌ها هستیم و بر آن‌ها برتری داریم، زیرا علم رسول خاتم به ما آموخته شده است.

حضرت ابراهیم (ع) در زمان جوانی دارای رسالت بودند و در پیری به مقام امامت رسیدند. آیه ۱۲۴ سوره بقره نشان می‌دهد که جعل امامت ایشان پس از ابتلاءات و در زمان کهولت بوده است، زمانی که دارای فرزندانی چون اسحاق بوده‌اند. مقام امامت برتر از مقام رسالت است.

لزوما چنین نیست که هر پیغمبری دارای مقام امامت هم باشد. با توجه به اینکه هر جامعه اسلامی در هر دوره تنها یک امام می‌تواند داشته باشد، حضور همزمان چندین پیامبر در یک مجلس نشان‌دهنده این امر است که انبیائی بودند که امامت نداشتند و تنها یکی از آنها امام بوده است.

اهل بیت (ع) بنا به آیه تطهیر از هر رجسی پاک و مطهرند و احتمال هیچ خطایی از هیچ سنخی برای آنها متصور نیست. انبیاء عظام نیز نسبت به هم دارای مقامات و درجات خاصی هستند و هر یک در رتبه خویش خطایی ندارند؛ چه بسا فعل پیغمبری برای پیامبر دیگر خطا محسوب شود.

مواخذه حضرت موسی (ع) از برادرش هارون (ع) در واقع محاکمه قوم بنی‌اسرائیل بود و نه سرزنش هارون. این رفتار نوعی آماده‌سازی فضا برای محاکمه سامری و بنی‌اسرائیل و رفع اتهامات بود، زیرا حضرت موسی (ع) از قبل از گوساله‌پرستی قوم خود خبر داشت.

آیه مائده/۶۷، عصمت پیامبر (ص) را اثبات می‌کند و شبهه تعلل ایشان در ابلاغ ولایت را رد می‌نماید. پیامبر (ص) هر آنچه از جانب خداوند نازل شده بود، بی‌کم و کاست ابلاغ فرمودند و با ابلاغ ولایت حضرت علی (ع) در غدیر خم، به شرط الهی پایبندی خود را نشان دادند.

وصف «امت» برای حضرت ابراهیم (ع) در آیه نحل/۱۲۰، دلیلی بر برتری ایشان بر پیامبر اکرم (ص) نیست. اولا، وصف امت برای دیگران نیز ذکر شده است. ثانیا، پیامبر (ص) با وصف «شهید امت» و اوصاف بی‌نظیر دیگر، برتر از ابراهیم (ع) هستند و این امتیاز فراتر از وصف امت است.

محبت حضرت فاطمه (س) به پدرشان، پیامبر اکرم (ص)، به قدری عمیق و زیاد بود که در برخی تعابیر، این مهر و علاقه را به مانند محبت مادر به فرزند تشبیه کرده‌اند.

بله، نیت کردن زیارت امامان از طرف امام زمان (ع) بسیار خوب است و این عمل مورد تأیید است. امام زمان (ع) نیز به نیابت از شما، امامان را زیارت خواهند نمود و این نشان‌دهندهٔ پیوند عمیق بین منتظر و امام است.

حضرت فاطمه (س) قبل از عالم دنیا، در عالم ذر و ارواح به روحانیت و نورانیت و شکوه عبادت دست یافتند و این معرفت از آنجا نشأت گرفته است. ایشان مربی ملائک در توحید، تسبیح و تهلیل بودند و آسمان‌ها و زمین از پرتو نور ایشان خلق شده‌اند. نور فاطمه از نور خداست و ایشان برتر از آسمان‌ها و زمین هستند.

علم غیب معصومین به معنای دخالت در وقوع حوادث نیست، بلکه پذیرش مشیت الهی و انجام وظیفه در چارچوب آن است. امام حسین (ع) نیز با علم به شهادت علی اصغر (ع)، برای احیای دین الهی و تثبیت حقیقت بندگی، زیباترین قربانی را به قربانگاه بردند و با خدا معامله نمودند.

تشکیل حکومت قرآن و عترت در تمام اعصار بر تمام شیعیان واجب است و حضرات معصومین (ع) در عصر مظلومیت خود نیز به صورت مخفی حکومت داشتند و وجود مبارکشان در جان جامعه و امت حکومت می‌کرد. این حکومت باید به مقتضیات شرایط انجام پذیرد.

اثر هنری نگارش قرآن با طلا، با توجه به نقش تبلیغی آن و جذب توجه جهانیان به ثقلین، قابل تقدیر است. هجمه‌ها علیه این اثر، مشابه مخالفت با شعائر دینی مانند حج است. درآمد حاصل از فروش اثر صرف بیماران سرطانی شده و مقایسه آن با گوساله سامری نادرست است.

امکان ظلم و ستم از طرف اعرابی که تابع عترت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم نبودند وجود دارد، اما پذیرش دین به زور و اجبار امکان پذیر نیست، چرا که دین امری فطری بوده و ایرانیان اسلام را با فطرت خود مطابق دیدند و با آشنایی با اهل بیت (ع) عاشقانه به آن روی آوردند.

بر اساس برخی تحقیقات، نبوت پس از حضرت یوسف علیه‌السلام به فرزندان لاوی رسید، نه نوادگان یهودا. حکومت نیز در اختیار فرزندان یوسف و طالوت بود که از نسل بنیامین بودند و نه از خاندان نبوت یا پادشاهی.

اسماء حضرات معصومین علیهم السلام مشتق از اسماء حضرت باریتعالی است و حرمتشان مانند حفظ اسماء الهی خواهد بود. لوح و مداد محدود به صفحه کاغذ و چوب نیست، بلکه هر نقشی که بر هر لوحی ظاهر شود، حکمشان یکسان است.

سخن پیامبر اکرم (ص) به حضرت علی (ع) که «انک تسمع ما اسمع و تری ما اری» (تو می‌شنوی آنچه را که من می‌شنوم و می‌بینی آنچه را که من می‌بینم)، نشان‌دهندهٔ آشنایی حضرت علی (ع) با وحی الهی، شاهد بودن بر عجایب وحی و رسالت، محرم اسرار الهی، و چشم و گوش رسالت است.