اهل‌بیت و تاریخ اسلام

غالیان با نسبت دادن الوهیت به معصومین (ع) و قالیان با انکار کرامات ایشان، هر دو در حق حضرات تفریط می‌کنند. محدودیت‌های بشری مانند زمان و مکان، مانع جنبه‌های دیگر وجودی انسان کامل نیست؛ چنانکه پیامبر (ص) با پیکر بشری به قاب قوسین او ادنی عروج کردند. این تجلیات، مقام مخلوقیت را ارتقا داده و به احسن مخلوق الهی تغییر می‌دهد.

اعتبار حدیث مربوط به روز نهم ربیع‌الاول که به روز درآوردن لباس سیاه و آغاز امامت حضرت مهدی (عج) و هلاکت دشمنان اهل بیت (ع) اشاره دارد، محل بحث و تحقیق میان علما است. این روز با فضائل بسیاری از جمله استراحت مؤمنان و شادی شیعیان توصیف شده است.

با توجه به آیه تطهیر «إنما یرید الله لیذهب عنکم الرجس أهل البیت و یطهرکم تطهیرا»، وقتی رجس و پلیدی از اهل بیت (ع) دور است، لزومی برای وجود سوءات مادی و دفع آن به شکلی که برای دیگران وجود دارد، نیست. این نشان‌دهندهٔ پاکی و طهارت ویژهٔ ایشان است.

حمد و سپاس خدا در هر شرایطی، چه خوشی و چه ناخوشی، ادب بندگی است. مصیبت امام حسین (ع) از جمله مصائبی است که آثار مبارک عظیمی در عالم هستی داشته و شکر و حمد چندلایه را در حق آن لازم می‌سازد؛ هم به خاطر خود مصیبت و هم به خاطر آثار و برکات آن در دین، یقین و بندگی خدا.

حسینی شدن واقعی با پاسخ به ندای فطرت و تجدید میثاق عهد الست حاصل می‌شود. امام حسین (ع) در دعوت خود، مانند منادی الهی در عهد الست عمل کردند و کسانی چون زهیر و حر در زمان مناسب به ندایشان پاسخ دادند. امام زمان (عج) نیز آخرین منادی الهی برای یادآوری این عهد هستند و پاسخ به موقع به ندای ایشان، معیار حسینی بودن است.

تفسیر آیه ۷۳ سوره زمر که مؤمنین را قبل از ورود به بهشت، ملاقات طولانی با امام حسین (ع) می‌داند، صحیح نیست و با طبع و ذوق تفسیر شده است. این تفسیر، امام حسین (ع) را از سایر اهل بیت جدا می‌کند و با روایات دیگر در مورد عظمت گریه بر آن حضرت و جایگاه مؤمنین در قیامت منافات دارد. مؤمنین واقعی در قیامت شاد و در امان هستند و مجلس ذکر امام حسین (ع) را بر ورود به بهشت ترجیح می‌دهند.

عبارت «انزل علیک» به جایگاه رفیع پیامبر اسلام به عنوان دریافت‌کنندهٔ کامل کلام الهی اشاره دارد که جان مبارکشان ظرف لبریز از وحی است. اما «انزل الیک» بر نقش ایشان به عنوان مرکز ارتباط و واسطهٔ فیض الهی برای خلایق تأکید می‌کند؛ ایشان مرکز مخابرات پروردگارند و راه سلوک به سوی خدا از ناحیهٔ ایشان است.

تمام انبیاء عظام در حوزه مسئولیت خود دارای عصمت بودند، اما رتبه بندگی، روح و روان، عبادت و اطاعتشان متفاوت بود. درجه عصمت انبیاء با گستردگی رسالتشان فرق داشت. مقام امامت برتر از نبوت است و ائمه اطهار علیهم السلام وارث تمام انبیاء عظام هستند.

کثرت زائران اربعین حسینی نشان از انقلاب فطری در خلایق عالم و آغاز تجلی آیات ظهور حضرت بقیه الله الاعظم است. محدودیت تعداد حجاج در مراسم حج تمتع نیز به سیاست‌های مرموزانه حاکمان حجاز بازمی‌گردد؛ در صورت فراخ‌تر شدن میدان حج، سیل شیفتگان این مراسم جلوه‌گری خواهد نمود. امام حسین (ع) حج مجسم و احیاگر شریعت محمدی هستند.

زیارت اربعین تأثیر سیاسی دارد اما محدود به آن نیست؛ بلکه تأثیری جهانی و فراجهانی دارد که روح بندگی الهی را بالا می‌برد، انسانیت را تقویت می‌کند و آمادگی رزمی برای ظهور است. این همایش آغاز اجتماع قلوب روی محور ولایت و تمرین مهاجرت الی الله است.

قبولی عزاداری و تاثیر گریه‌ها به امام حسین (ع) منوط به داشتن ایمان و تقواست. خدا تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد و کسی که احترام سیرت و مرام حسینی را نگه ندارد، از روح آثار و برکات حسینی محروم خواهد بود. اعمال زشت و قبیح، زیبایی و اجر هر نوع عرض ارادت به ساحت امام حسین (ع) را تباه می‌کند.

آیات سوره جمعه، آل عمران و احزاب به تداوم رسالت پیامبر اسلام (ص) برای نسل‌ها و امت‌های بعدی اشاره دارند و امکان بعثت پیامبران دیگر پس از ختم نبوت را رد می‌کنند. این آیات همچنین به میثاق انبیاء در عالم ذر برای یاری رسول اکرم (ص) و مقام ایشان به عنوان خاتم‌الانبیاء و اولی‌الالباب اشاره دارند.

درک آیات متشابه قرآن تنها از طریق آیات محکمات میسر است. اهل بیت (ع) مصداق آیات محکمات و ائمه ضلالت مصداق آیات متشابهات هستند که پیروانشان گمراه می‌شوند. قرآن بدون عترت، متشابهات است و تمسک به ثقلین، راه درک حقایق آیات است. تاویل آیات به معنای رسیدن به حقیقت آنهاست.

علم غیب ائمه معصومین (ع) در زمان امامت به اذن الهی است، اما قبل از آن و در زمان لیلة المبیت، امام علی (ع) علم غیب نداشتند تا زیبایی فداکاری ایشان آشکار شود. عملکرد امام حسین (ع) در کربلا نیز بر اساس عقلانیت محض و علم به آینده بود و ایشان به عمر سعد درباره خوردن گندم ری هشدار دادند.

در مورد افراد عادی، در شرایط اضطراری حرمت برخی احکام تا دفع اضطرار برداشته می‌شود. اما وجود مبارک امام علی (ع) به دلیل آیه تطهیر، پاک است و خون ایشان نیز پاک می‌باشد. ایشان روح و حقیقت نماز و علت قبولی نماز خلائق هستند.

برای اینکه دست‌پرورده مولایمان علیه السلام شویم، لازم است با صبر و حوصله و نیت خالص، احادیث مربوط به خصلت مؤمنین و علائم شیعیان را با دقت مطالعه کنیم. پاسخ کافی و شافی در این احادیث نهفته است. با تبعیت از مولا و اقتدا به آثار و اعمال ایشان می‌توان به سوی ایشان حرکت کرد و در تنور مولا وارد شد.

مرگ تنها درد درمان‌ناپذیر است و هیچ طبیبی نمی‌تواند اجل الهی را به تاخیر بیندازد. حضرت زهرا (س) با رضایت به قضای الهی دعوت حق را لبیک گفتند. اگر زمان اجابت دعوت حق نرسیده بود، خودشان یا مولا طبابت می‌فرمودند. رسول خدا (ص) فرمودند: مداوا کنید، زیرا خدا هر دردی را نازل کرده، دوای آن را نیز نازل کرده است، مگر مرگ را.

کسی که پرورده امیرالمومنین علیه السلام باشد، مالک اشتر زمان، سلمان و ابوذر دوران می‌گردد. کلامش عطر مولا را خواهد داد و از بوی بیگانگان به دور خواهد بود. چنین فردی جذب مولا شده و رنگ و لعاب قرآن و عترت را به خود می‌گیرد و جز از چشمه ثقلین هیچ مشرعی نخواهد داشت.

نسبت دادن صفات به علامه حسن زاده آملی، نظر شخصی است و نمی‌توان آن را به خداوند و اهل بیت (ع) نسبت داد. تنها کسی می‌تواند سخن خود را به خدا و رسولش منتسب کند که از قوه وحیانی برخوردار باشد. طرح چنین سوالاتی با تهمت و کینه توزی نادرست است.

شیعیان به عنوان واسطه بین مردم و اهل بیت علیهم السلام عمل می‌کنند. برای تقرب به اهل بیت، باید کسانی را پیدا کرد که خودشان حافظ دین، مطیع امر مولا و مخالف هوای نفس باشند. این ویژگی‌ها نشان‌دهندهٔ ارتباط صحیح فرد با اهل بیت است.