اهل‌بیت و تاریخ اسلام

وظایف ما در قبال مردم مظلوم یمن شامل دعا برای تعجیل ظهور حضرت مهدی (عج)، دعا برای دفع مصیبت از آنان، نفرین دشمنان اسلام و گروه‌های متخاصم، کمک مالی از طریق مجاری شناخته شده و اعلام آمادگی برای کمک حضوری است. همچنین باید مراکز بین‌المللی و حقوقی را مورد خطاب قرار داد.

منظور از «سائر الناس» در عبارت «انا و علی من شجره واحده و سائر الناس من شجر شتی»، غیر شیعیان است. این افراد اگر خاک ریشه محمدی (ص) شوند و به آن متصل گردند، می‌توانند از جان همان درخت مبارک بالا روند و به آن پیوند بخورند.

امت محمدی (ص) به معنای اجتماعی منظم، پیوسته و با اهداف مشخص است که این نظم در زنبور عسل نیز وجود دارد. اجتماع قلوب مومنین تحت ولایت و محبت پیامبر (ص) باعث تشکیل امت واقعی محمدی (ص) می‌شود.

جایگاه امت محمدی (ص) چنان والا بوده که انبیا برای کسب آن دست تمنا به درگاه الهی داشتند. این جایگاه شامل نعمت‌های دنیوی و اخروی، ابعاد ملکوتی و آسمانی و همچنین مقام زمینی حضرت می‌شد که همگی از مصادیق نعمت محسوب می‌گردند و مبنای توسل انبیا بوده‌اند.

پیامبر اسلام (ص) با لباس خاکی برای آبادانی دنیا حضور یافتند و مولا علی (ع) ابوتراب است، یعنی متخصص تبدیل خاک به افلاک و فوق افلاک. وجودی که فلک الافلاک از پرتو نورانی آن خلق شده، در پست‌ترین نقطه عالم هستی برای توسعه انوار الهی به این دنیا وارد شدند.

شما با دفاع از ساحت حضرت زینب (س) و تفسیر صحیح عصمت، عقل و فهم بالایی از خود نشان دادید. آفرین بر شما که از حریم پاک ایشان دفاع کردید و ان‌شاءالله پاداش خود را دریافت خواهید نمود.

خداوند پیش از همه از هدایای خالصانه شما آگاه است و هدایای شما مایه مباهات حضرات نزد دیگر انبیای الهی می‌گردد. هرچه هدیه خالصانه‌تر باشد، موجب خوشحالی بیشتر آنان می‌شود.

استقبال و پذیرایی امامان و پیامبر از زائران، با نوازش جان و دل صورت می‌گیرد. این پذیرایی با نرم شدن قلب، فرو ریختن غم و اندوه، ایجاد شادی و نشاط باطنی و افزایش محبت همراه است.

دیدن جمال مبارک پیامبر و امامان در همین دنیا نیز ممکن است، مشروط بر اینکه دل انسان از نور ایمان سرشار و چشم از هرگونه حرام پاک باشد. این زیارت می‌تواند در حالت بیداری، رویا یا از طریق شهود قلبی صورت پذیرد.

برای اثبات اینکه علم مورد نیاز تمام مخلوقات و محبت‌های بین آنها از امامان معصوم علیهم السلام سرچشمه می‌گیرد، می‌توان به آیات قرآن استناد کرد. آیه ۱۲ سوره یس که می‌فرماید «و کل شیء أحصیناه فی إمام مبین» و آیه ۴۳ سوره نحل که امر به پرسش از اهل ذکر می‌کند، از جمله آیاتی هستند که می‌توانند در این اثبات به کار روند.

اهل بیت (ع) واسطه فیض کلام الهی و منزل وحی هستند و جایگاه ویژه‌ای در امر وحی دارند. تکلم پروردگار با خلایق از پشت حجاب و با در نظر گرفتن اینکه حضرات حکم حجاب را دارند، واسطه فیض کلام الهی از کرامات آن‌ها محسوب می‌شود.

مراد از «تزریق علم» در زیارت نجف، تعلیم علوم ربانی و ویژه است که باید از خداوند درخواست شود، اما واسطهٔ این تعلیم، مولا علی (ع) است، همانند درخواست موسی از خضر (ع) که علم را از خداوند خواست اما تعلیم را از خضر دریافت کرد.

رومان یکی از چهار فرشتهٔ مأمور آزمایش اهل قبور است که سرور آن‌ها محسوب می‌شود. او قبل از منکر و نکیر وارد قبر شده و اعمال نیک و بد متوفی را ثبت می‌کند. در برخی روایات، او مأمور جذر و مد دریاها نیز معرفی شده است.

زیارت اربعین برای بانوان بدون همراهی مرد، در صورتی که از امنیت اخلاقی و عفاف خود مطمئن باشند، اشکالی ندارد و جایز شمرده می‌شود.

امام حسین (ع) با آدم‌های بد نمی‌جنگیدند، بلکه دفاع می‌کردند. این افراد نمی‌خواستند خدا عبادت شود و دنیا پر از فساد، ظلم و گناه شود. امام حسین (ع) مانع آنها بودند و به همین دلیل ایشان را به شهادت رساندند.

همهٔ امامان به یک اندازه دوست‌داشتنی هستند، زیرا آنها مانند هم هستند. اگر محبت به امام حسین (ع) و امام زمان (ع) بیشتر حس می‌شود، به دلیل شناخت بیشتر از ایشان است. با افزایش شناخت نسبت به دیگر امامان، محبت به همهٔ آنها یکسان و شیرین خواهد شد.

محبت ما به امامان، حتی بدون دیدن آن‌ها، به دلیل قرار دادن محبت و تصویر روحانی و ملکوتی آن‌ها در دل ما توسط خداوند مهربان است. کسانی که دلشان پاک و مطهر باشد، این محبت را بیشتر حس می‌کنند.

بر اساس آیات قرآن، فرمان سجده تنها برای حضرت آدم علیه‌السلام صادر شد و حوا بعدا از نفس آدم خلق شد. بنابراین، فرشتگان فقط بر حضرت آدم سجده کردند و ابلیس از روی تکبر سجده نکرد.

منظور از حدیث «بیشتر خوبی در زنان است»، خیری است که زن به خود می‌رساند و مانند گلی است که شهد دارد؛ امتیاز اول از آن خود زن است. زن مؤمنه تمام خیر را داراست و دیگران نیز به واسطه او به خیر و نیکویی دست می‌یابند، هرچند دیگر زنان نیز بالقوه حامل خیر هستند اما عاجز از به فعلیت رساندن آن می‌باشند.

امام حسین (ع) دلیل و راهنمای بسوی خدا و جلب رضایت اوست، نه به معنای رسیدن به ماهیت و جوهر ذات حق. این فضیلت در مورد مولا علی (ع) نیز ذکر شده است که در ذات الهی سخت‌گیر بودند. «ذات» در این موارد به معنای طرف، سمت، طریق و رضای الهی است.