اهل‌بیت و تاریخ اسلام

برهنه شدن در عزاداری به یاد لحظه خاص شهادت امام حسین (ع) از سوی ائمه اطهار (ع) تبیین نشده است. حضرت در آخرین لحظات نیز سعی در حفظ پوشش خود داشتند و بازسازی صحنه، بی‌احترامی به ساحت ایشان است. نمایش چنین صحنه‌هایی جسارت به ساحت مقدس حضرت را افزایش می‌دهد و عظمت مصیبت را عادی‌سازی می‌کند.

تشکیل حکومت دینی، لبیک به ندای حضرت مهدی (عج) در عصر غیبت است. مبارزه با فساد، امر به معروف و نهی از منکر نباید رها شود، حتی اگر رهبر دینی خود را خلیفه الله نداند، بلکه محب و شیعهٔ حضرتش بداند. این اقدامات در مرزهایی که حضرت تعیین فرموده، انجام می‌شود.

در عصر غیبت، نباید شاهد ویرانی کعبه، تحریف قرآن و جسارت به ساحت اهل بیت (ع) بود. وظیفهٔ منتظران، دفاع از قرآن و اهل بیت (ع) و آمادگی برای قیام جهانی امام زمان (عج) است. سکوت در برابر این وقایع جایز نیست.

در پاسخ به پرسشی دربارهٔ برتری زیارت امام رضا (ع) بر حج، پاسخ داده شده که هر یک از معصومان (ع) شریان‌های حیات جامعه‌اند و ارتباط با آن‌ها حیاتی است. اگر ارتباط با شریان رضوی به دلیل موقعیت خاصش قطع می‌شد، طریق هدایت گم می‌شد، پس راه بهشت و لقاء الله به زیبایی برای سالکان مفتوح شد.

روایتی که در کتاب دارالسلام محدث نوری از امام سجاد (ع) نقل شده و ایشان را در اثر اندوه سر به دیوار کوبیده و باعث شکستگی بینی و سرشان شده است، در منابع مستند شیعی وجود ندارد و تهمت تلقی می‌شود.

در دستگاه سوگ حضرت سیدالشهدا، سینه زدن و شیون امری کوچک است و نباید به کسی که از شدت حزن سینه چاک می‌زند خرده گرفت، زیرا سوز و سوگ به میزان علم و معرفت است و امام زمان (عج) خود همواره در عزای جدشان گریانند. گریهٔ آن حضرت با تمام عالم اکبرشان بوده و عالمیان را با سوز و سوگشان زیر و رو می‌کنند.

استناد به داستان‌هایی مانند آنچه در کرامات الحسینیه آمده، در مورد سیرهٔ معصومان و شخصیت‌های بزرگ دینی، محل اشکال است؛ زیرا ممکن است این نقل‌ها با هدف بدعت‌گذاری یا فریب صورت گرفته باشد و با معیارهای شرعی و روایی سازگار نباشد. در حالی که شیعه در استنباط احکام بسیار حساس است، نمی‌تواند در مورد سیرهٔ معصومان به داستان‌های فاقد سند معتبر اکتفا کند.

فرقهٔ شیرازی‌ها با ادعای محبت اهل بیت، در عمل به منافقان تشبیه شده‌اند که با بهره‌گیری از منابع شیعی، به دین و قرآن حمله می‌کنند و در حلقه‌های شیطانی خود راهکارهای مبارزه با قرآن و عترت را طراحی می‌کنند. این گروه همانند منافقان، در ظاهر با مؤمنان همراهند اما در خلوت با شیاطین خود، به تمسخر آنان می‌پردازند.

اعتراض حضرت موسی به حضرت خضر، از مصادیق «علی ربهم یعدلون» نبود، زیرا اصل این آیه به عبادت و اعتقادات بنیادین برمی‌گردد. موسی تا زمان تبیین تأویل افعال توسط خضر، آن‌ها را به خود خضر نسبت می‌داد نه به ماموریت الهی. این دیدار، کلاس آموزشی برای موسی بود تا چشمش به امور ناپیدا باز شود.

برای اینکه بفهمی امام حسین (ع) نقاشی تو را قبول کرده‌اند، پس از کشیدن آن، به احساس درونی خود توجه کن. اگر حس کردی مشتاق زیارت کربلا شدی و دلت از محبت ایشان سرشار گشت، بدان که ایشان از کارت خشنود شده‌اند و دوست دارند دوباره تو را در کربلا ببینند.

خدا نزدیک‌تر از آن است که نیاز به دیدن داشته باشد. امامان (ع) در اوج ارتباط با خدا، درکی از او دارند که فراتر از دیدن است و این همان بندگی و دیدار با فوق دید است، زیرا خدا بزرگتر از آن است که دیده شود.

ما به پیامبر و آل او (صلی الله علیه و آله و سلم) عشق می‌ورزیم و از این رو، ایشان را بیشتر یاد می‌کنیم. چون هدیه‌ای ارزشمندتر از صلوات نداریم، از خدا می‌خواهیم که این رحمت خاص را به ایشان عنایت فرماید.

حقانیت شیعه با استناد به منابع قرآنی و حدیثی اثبات می‌شود. آیه «إنما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا الذین یقیمون الصلاه و یؤتون الزکاه و هم راکعون» (مائده: ۵۵) بر ولایت الهی، رسول خدا و مؤمنان در حال رکوع دلالت دارد. همچنین حدیث ثقلین که می‌فرماید: «انی تارک فیکم الثقلین الثقل الأکبر و الثقل الأصغر... کتاب الله و عترتی» بر لزوم تمسک به قرآن و اهل بیت (ع) برای هدایت و عدم گمراهی تأکید می‌کند.

همه معصومین از نور واحدی خلق شده‌اند و هر کدام به وظیفه خود در اوج کمال عمل کرده‌اند. اگر هر معصومی در موقعیت دیگری بود، همان وظیفه را به کمال انجام می‌داد. مقامشان قابل مقایسه نیست و نباید در سبک و سنگینی حضرات جسارت کرد.

بله، بر اساس روایات، امام حسین (ع) نواحی اطراف قبر خود را از اهالی نینوا و غاضریه به شصت هزار درهم خریداری و به آنان صدقه دادند و شرط کردند که زائران را راهنمایی و پذیرایی کنند. این مطلب در منابعی چون مجمع البحرین و مستدرک الوسائل ذکر شده است.

کلیپ مورد اشاره، بیان و تحلیلی ذوقی از یک رویداد تاریخی است. نقل مطلب، حتی به مضمون، ممکن است با افتادگی یا زیادی برخی مطالب همراه باشد. بنابراین، اینگونه تحلیل‌ها باید با احتیاط بررسی شوند.

بر اساس برخی روایات، ملائکه از نور امیرالمؤمنین (ع) آفریده شده‌اند و همهٔ موجودات عالم، از جمله ملائکه، عاشق اهل بیت (ع) هستند. این محبت فراتر از جنس خلقت است و شامل تمام ذرات عالم می‌شود. در روز غدیر، ولایت امیرالمؤمنین (ع) بر آسمان‌ها و زمین عرضه شد و پذیرش آن موجب زینت یافتن مکان‌ها گردید.

نام ائمه معصومین (ع) در قرآن نیامده است زیرا آنان همان قرآن با تمام تفاسیر و بواطن آن هستند. هویت آنان در تک تک آیات الهی هویداست و بوی خوششان از جان آیات به مشام می‌رسد. همانطور که نام بسیاری از انبیاء و حتی کفار در قرآن آمده، اما نام اولیاء الله نیامده است.

صحیفه سجادیه تفسیری از ذکر «اهل الذکر» در قرآن است و نمی‌توان امام سجاد (ع) را از قرآن جدا کرد. این صحیفه عطر و بوی کتب آسمانی را دارد و وارث کتب الهی است. امامان معصوم (ع) همنشین جاودانهٔ قرآن هستند و صحیفه سجادیه در جوار آن قرار دارد.

نماز حضرت رسول (ص) در آغوش مولا علی (ع) به دلیل عظمت و احترام ایشان، با جابجایی خورشید برای ادای نماز عصر واقع شد. این عمل نشان‌دهندهٔ جایگاه والای امام علی (ع) در درگاه الهی است. ادای نماز در شرایط مختلف فرق می‌کند و عمل مولا بهترین و زیباترین عمل در اجابت رسول خدا بود.