اهل‌بیت و تاریخ اسلام

تک تک حضرات معصومین (ع) امتیازات ویژه دارند و مقام رائدیت امام حسن (ع) این حقیقت را اثبات می‌کند که انسان برای ورود به عمق بندگی به وجود ایشان نیازمند است. تاکید بر عبور از مسیر ایشان به این دلیل است که فراموشی ولایت ایشان، انسان را در گردنه‌های سخت زندگی محصور و محبوس می‌سازد.

قیام امام حسین (ع) برای به ظهور رساندن حاکمیت خدا و برکناری حکومت‌های طاغوتی بود. حکومت حق مسلم امام است که از جانب خدا برای او تعیین شده است. هرچند در مقاطعی بنا به مصالح، ابلاغ حجت و بیداری امت در برابر طواغیت تحمل مصلحتی صورت گرفته است.

مقام حضرت سیدالشهدا (ع) از مقام مشیت الهی نیز فراتر است، زیرا ایشان قلب اولیاء الله را مسکن مشیت الهی معرفی می‌کنند و خودشان را «افتتان اولیاء الله» می‌دانند. این بدان معناست که حضرت، مقام علم الهی دارند که بر مشیت الهی محیط است. جان سایر انسان‌ها نیز می‌تواند مکان مشیت الهی باشد.

امام حقیقت و روح حاکم بر ستون فقرات خلقت است و خلائق بی‌نیاز از او نیستند. با شهادت هر امام، بلافاصله امام دیگری جانشین او می‌شود. حکمت دوام امامت با وجود ظلم‌ها، آزمون خلقت است و استقرار مطلق نظام حق در پایان زمان تحقق خواهد یافت.

وجیه حسینی کسی است که تحت اقتدای کامل امام حسین علیه‌السلام قرار گرفته باشد و همان خصوصیات شیعه واقعی را دارا باشد. اطاعت محض، تبعیت خالصانه و اقتدای مخلصانه، رمز رسیدن به وجاهت در نزد خداوند است، به گونه‌ای که شخص در واقع به آینه مقتدای خود تبدیل می‌شود.

آیه «ولن یجعل الله للکافرین علی المؤمنین سبیلا» به این معناست که خداوند هیچ‌گاه برای کافران بر مؤمنان راه تسلط باز نمی‌گذارد. این نفی سبیل به معنای سروری و اقتدار مؤمنان بر کافران است. اگرچه ممکن است مؤمنان در ظاهر مظلوم واقع شوند یا حتی شهید شوند، اما غلبه نهایی و حقیقی با مؤمنان است و کافران هیچ حجتی بر آن‌ها نخواهند داشت.

علم غیب امام حسین (ع) شامل آگاهی از شهادت خود و اهل بیت بود که نشان از تسلیم و رضایت ایشان به حکم الهی داشت. همراهی خانواده، حماسهٔ عاشورا را تکمیل کرد و حضرت امام حسین (ع) عالی‌ترین خدمت را به دین الهی با این تصمیم به ثمر رساند.

تفسیر آیه «کهیعص» دارای بواطن مختلفی است. یکی از تفاسیر، اشاره به کربلا، شهادت عترت پیامبر، یزید، عطش و صبر امام حسین (ع) دارد. تفسیری دیگر، این حروف را به اسماء الهی مانند «کافی»، «هادی»، «ولی»، «عالم» و «صادق» مرتبط می‌داند که به عنایت پروردگار به شیعیان اشاره دارد.