تربیت دینی و خانواده

رنگ خدایی یعنی عالی‌ترین درخشش زندگی در این عالم هستی که با محبت، پاکی، ایمان و مهربانی درک می‌شود. این رنگ را تنها دل سالم حس و درک می‌کند و هیچ شباهتی به رنگ‌های مادی ندارد، بلکه با شادی و سرور و آرامش فهمیده می‌شود.

برای امر به معروف و نهی از منکر کسانی که زبان ما را نمی‌فهمند، می‌توان از فردی که به زبان آنها آشناست کمک گرفت تا سخن شما را ترجمه کند. اگر این امکان وجود نداشت، می‌توانید با زبان خودتان این کار را انجام دهید، زیرا این عمل تاثیراتی بر روح آنها خواهد گذاشت.

برای حفظ ایمان در کشورهای اروپایی که باورهای دینی کمتری دارند، باید تلاش و جهاد کرد و پیوند با قرآن و عترت را محکم نمود. داشتن برنامهٔ مدون برای مراقبه و محاسبه، اجرای برنامه‌های عبادی منظم مانند قرائت قرآن، دعا و زیارت، و شرکت در مراسم مذهبی ضروری است. در صورت عدم موفقیت، هجرت تنها راه حفظ دین خواهد بود.

برای عاقبت‌به‌خیری فرزندان، باید به خوراک معنوی آنها به همان جدیت که به خوراک مادی توجه داریم، اهمیت داد. تهیهٔ بازی‌های رایانه‌ای با محتوای شیطانی و رها کردن آنها پای کارتون‌ها و فیلم‌ها، مانع عاقبت‌به‌خیری می‌شود. باید آنها را پای تعلیمات پاک قرار داد تا در مسیر هلاکت قرار نگیرند.

قهر کردن برای رفع دلخوری بین زوجین لازم نیست مگر در موارد ضرورت که نیاز به تشخیص کارشناسانه دارد. استغفار، یاد خدا، مناجات قلبی و لفظی با خدا، و خواندن آیات قرآن (مانند ۶۳ انفال و ۲۱ روم) و دعاهای صحیفه سجادیه (۸ و ۲۰) مؤثرتر است. همچنین عذرخواهی طرف خاطی ضروری است.

اگرچه خداوند قادر است به هر شخصی، فرزندی با شانیت مقام فرزندان انبیا و ائمه (ع) عطا کند، اما این امر تابع حکمت الهی است. همانطور که در قرآن آمده، خداوند هر آنچه را اراده کند، بدون حساب روزی می‌بخشد. ژن نورانی و روحانی، نقش مهمی در این زمینه دارد و تناسب روح با جسم شرط پذیرش آن است.

ایمان زمانی معنا دارد که با باور و یقین همراه باشد. فرد باید با تحقیق نسبت به آئین خود کسب یقین کند و تا زمانی که به بطلان مذهب خود یقین پیدا نکرده، آن را رها نکند. فطرت انسان راهنمای او به سوی دین حق است و اگر کسی به پیام‌های فطرت خود پاسخ دهد، به راه راست هدایت خواهد شد.

شادی که استاد به آن اشاره کرده‌اند، فراتر از لذت‌های زودگذر است و شامل پاداش کارهای نیک شما می‌شود. انجام کارهای خیر، مانند کمک به نیازمندان، موجب شادی بیشتر شما و پاداش مضاعف از سوی خداوند خواهد شد.

خداوند از هر چیزی به انسان نزدیک‌تر است، حتی از فکر و قلب و نفس او. بنابراین نیازی به ارتباط تلفنی یا دیدن در خواب نیست، زیرا او خود همه چیز را نشان می‌دهد و ارتباط با او در هر حال ممکن است.

فرزندآوری نیازمند آشنایی با اصول و توانایی انجام وظایف است. نیت نیک و خدایی، علم به تکالیف و عقلانیت در انجام آن‌ها، شرط صحت فرزندآوری است. کسی که باغبانی می‌کند باید به اصول آن آشنا باشد وگرنه عملش ظلم است. هر کس به اندازهٔ وسع و توانایی خود مکلف است و نباید در انجام تکالیف کوتاهی کند.

توقعات مشروع از همسر و فرزند، مانند دعوت آن‌ها به عبادت و بندگی خدا، در صورتی که با ارزیابی توان طرف مقابل، در نظر گرفتن شرایط و مصالح، و با مهر و محبت به قصد قرب الهی باشد، ناپسند نیست. این نوع توقعات در واقع مصداق دعوت به عبادت و بندگی خداست و به شیرینی زندگی خانوادگی کمک می‌کند.

برای مقابله با احساس غرور ناشی از لطف مادی یا معنوی الهی، باید در آیات ۱۵ و ۱۶ سورهٔ فجر تأمل کرد. این آیات بیان می‌کنند که خداوند گاهی انسان را با نعمت اکرام می‌کند و گاهی با تنگدستی آزمایش می‌نماید. درک این نکته که هر دو حالت، آزمایشی از سوی پروردگار است، به انسان کمک می‌کند تا از احساس غرور ناشی از نعمت دوری کند.

منظور از اینکه «مرد باید در خدمت زن باشد نه آنکه زنش را به خدمت خویش گیرد»، این است که مرد نباید زن را در تامین معاش و امور سخت به کار گیرد یا به او نقش وکیلی و محافظتی واگذار کند. منظور از خدمت، تامین نیازهای زن و دوری او از رنج‌های اقتصادی و وظایف طاقت‌فرساست. حوزه زن و مرد نیز مشخص است و ورود به حریم یکدیگر جز با اضطرار جایز نیست.

ضعف شاگرد لزوما نشان نقص آموزش استاد نیست؛ حتی اگر استاد حاذق باشد، عدم پذیرش از سوی شاگرد مانع یادگیری می‌شود. خداوند معلم حقیقی است و انبیاء و علما تنها یادآورنده‌اند و نقش تذکردهنده دارند. انتخاب راه عقل یا جهل به اختیار خود فرد است.

تباکی به معنای وانمود کردن به گریه کردن است. آیت‌الله بهجت توصیه کرده‌اند که برای هدایت کسانی که نماز نمی‌خوانند، رفیق ناباب دارند و به موعظه گوش نمی‌دهند، پس از نماز جعفر (ع) و خصوصا در سجده، دعا کنید و تباکی نمائید.

مفاهیم آنیما و آنیموس یونگ مبنی بر وجود زن در باطن مرد و مرد در باطن زن، سبک و بچگانه است. خداوند حوا را از جان آدم آفرید و جاذبه و مودت را میان زوجین قرار داد. جنسیت تنها یک لباس است و ارتباط پاکان فراتر از آن است.

تحصیل یا تدریس در حوزه یا دانشگاه در صورتی که ضروری دینی باشد و فرد آن را لازمه بندگی خدا بداند، می‌تواند بدون اذن والدین انجام شود. این امر مشروط به عدم سلب حق والدین، نداشتن قصد بی‌احترامی، نبودن راه دیگر و بی‌مورد بودن مخالفت والدین است. در موارد شک، استفتاء از مرجع تقلید لازم است.

مراقبه روزانه، تلاشی برای حفظ و کسب سلامتی روحانی و تقویت قوای نفسانی در مسیر بندگی خداست و بهداشت دل و جان را تضمین می‌کند. سکوت در جایی که لازم است، همراه با معرفت، می‌تواند در کنترل خشم و کبر تأثیرگذار باشد، اما تنها راه نیست. معرفت و تهذیب نفس برای کنترل رذایل ضروری است.

اگر یکی از زوجین فاقد صلاحیت‌های لازم باشد، ثمرات عالیه ازدواج از ناحیه او به بار نخواهد رسید. ایمان یکی از طرفین امتیاز ویژه‌ای است که اگر طرف دیگر لیاقت بهره‌مندی از آن را نداشته باشد، هم کفران نعمت کرده و هم از موهبت عظیمی محروم گشته است. ازدواج مؤمن با غیر مؤمن مانند گلستانی است که مگسی در آن به پرواز درآید؛ دانه پاک در زمین پاک ثمر می‌دهد.

وظیفه شیعیان در اول ربیع الاول، پاسداشت مناسبت‌های شاد و بزرگداشت‌های ویژه است، نه تبدیل هر روز به عزا. پیگیری صرف وقایع تاریخی و تبدیل هر روز به روز عزا، باعث محرومیت از شعائر و مناسبت‌های مهمی چون میلاد معصومین و اعیاد می‌شود و این می‌تواند دسیسه دشمن برای سیاهپوش نگه داشتن شیعه باشد.