حدیث و روایات

حدیث امام باقر(ع) که می‌فرمایند اگر ظهور را درک کنند جانشان را برای فداکاری در رکاب حضرت صاحب الامر(عج) تقدیم می‌دارند، نشان‌دهندهٔ مقام عظما و خاص امام زمان(عج) است. درک حضور حضرت، موهبتی والاست و نوکری ایشان از هر سیادتی بالاتر است.

پاسخگو به جستجوی خود، حدیثی از امام علی (ع) که در آن نماز به طنابی آویزان در چاه تشبیه شده باشد، نیافت. در صورت وجود چنین حدیثی، بررسی و ارائه خواهد شد.

بر اساس روایات، خلقت اجانین با پیکر ناری، هفت هزار سال پیش از خلقت انسان ابوالبشر با پیکر خاکی او صورت گرفته است. این موضوع با استناد به آیاتی از قرآن و روایاتی از امیرالمؤمنین علیه‌السلام بیان شده است.

فرشتگان در زمان پرسش از خلقت خلیفه در زمین، به دلیل عدم تصور حضور انوار مقدسه با پوششی خاکی، دچار شگفتی شدند. این شگفتی به معنای ندانستن یا فراموشی تسبیح و تقدیس نبود، بلکه ناشی از عدم درک چگونگی حضور ائمه در زمین بود.

اگر جهل مرتکب عصیان دوم نمی‌شد، ترکیب خلقت تغییر می‌یافت، اندام عالم هستی سیمای دیگری داشت، رشد و تکامل به گونهٔ دیگری بود، کلاس‌ها و امتحاناتش عوض می‌شدند، جمال آفرینش به شکل و شمایل دیگری بود، عبادت و بندگی طریق دیگری می‌پیمود و طعم خلقت دگرگون می‌شد.

جنود جهل بخاطر تابعیت از جهل، پیوسته شوم و مذمومند. کاربردهای ظاهرا مثبت مانند کفر به طاغوت، حجاب عقلی است نه کفر جهلی، و اشتراکات لفظی نباید موجب خطا شود. تا زمانی که از تمرد خود برنگردند و توبه ننمایند در نحوست خود باقی خواهند ماند.

پاسخ به این پرسش که آیا جهل و جنود جهل مرتکب عصیان دوم شده‌اند، در ادامهٔ مباحث جنود عقل و جهل ارائه خواهد شد و مستندات آن ذکر می‌گردد.

خداوند همه چیز را نیکو آفرید و آفرینش انسان را از گل آغاز کرد. مخلوقات با حسن و سوء انتخاب‌های خود خوب و زشت گشتند. بنابراین، جنود جهل نیز در ابتدا نیکو بودند و مذمومیت آن‌ها ناشی از انتخاب‌های خودشان است.

جهل در اطاعت دوم از فرمان الهی سرپیچی کرد و این اولین معصیت در عالم هستی بود، در حالی که عقل در هر دو فرمان اطاعت کرد و مورد لطف الهی قرار گرفت. جهل با مشاهدهٔ مقام عقل، دشمنی ورزید و با پذیرش شرط الهی، راه معصیت را در پیش گرفت و خداوند برایش هفتاد و پنج لشکر قرار داد.

مخلوق ساکن، اولین خلق الهی است که فاقد وزن، حرکت، حس و رنگ بوده و با سکونش شناخته نمی‌شود. این خلق، ناشناختنی‌ترین آفریده الهی است که حرکات، آن را به عالمیان شناساندند. در برخی روایات، این خلق با «علم» یا «حروف» مقایسه شده است که خود فاقد معنای مشخصی جز خودشان در مرحلهٔ علم الهی بوده‌اند.

حدیث شروسی شماسی در هیچ یک از متون خطی قبل از دوران ما و همچنین در کتب مجعولات و غیر مجعولات ذکر نشده است. این متن کاملا جدید الحدوث بوده و توسط جاعلان جدید جعل شده است.

حدیثی با عنوان «شروسی شماسی» حتی با سند ضعیف یا بدون سند در هیچ یک از کتب حدیثی شیعه و سنی وجود ندارد. این متن جدید الحدوث بوده و سندی که برای آن ذکر شده نیز ضعیف و مرفوع است.

حدیثی با عنوان «شروسی شماسی» دربارهٔ آخرالزمان وجود ندارد. در سال‌های اخیر شاهد جعل و تحریف احادیث با اغراض مختلف بوده‌ایم و این متن نیز ساختگی و با اهداف سیاسی جعل شده است.

احادیثی که در مورد ماه حزیران نقل شده‌اند، دارای سند مرسل و ضعیف هستند. برخی روایات به نفرین این ماه توسط حضرت موسی (ع) و افزایش مرگ و میر در آن اشاره دارند، اما اعتبار این احادیث محل تردید است. همچنین توصیه‌هایی برای حجامت و پرهیزهای غذایی در این ماه ذکر شده است.

حدیث امام باقر (ع) دربارهٔ درجات ایمان به هفت رتبهٔ تحصیلی ایمانی اشاره دارد. هر مومن با فارغ‌التحصیلی از هر کلاس، مدرک آن رتبه را دریافت کرده و به وظایف همان سطح مکلف می‌شود. این حدیث امکان ترقی ایمانی را نفی نمی‌کند، بلکه بیانگر تفاوت وظایف و دامنهٔ شهود در مراتب بالاتر است. این تحصیلات ممکن است از عوالم پیش از دنیا آغاز شده باشد.

هیچ کس جز به اندازهٔ توانش تکلیف نمی‌شود، اما حتی کمترین مجازات‌ها نیز برای انسان سخت است. خداوند با عدل خود مجازات می‌کند و اگر فضل و کرم او نبود، کسی نجات نمی‌یافت؛ بنابراین، تحمل تکالیف سنگین برای امت‌های پیشین نیز دشوار بود و مقدار اندک مجازات آن‌ها نیز برای دیگران تحمل‌ناپذیر بود.

تناسب زمانی میان عوالم مختلف وجود دارد؛ زمان در عالم بالا هزار برابر دنیا و زمان قیامت پنجاه برابر زمان آسمان است. این تناسب‌ها نشان‌دهندهٔ عظمت و گستردگی عوالم غیرمادی است و بیان می‌کند که یک لحظه در آن عوالم، معادل سال‌ها در دنیای ماست.

حدیثی از امام علی (ع) بیان می‌کند که عالم باید علم خود را به مردم بیاموزد و در این راه صبور باشد. اگر علم را دریغ کند یا با نادانان با خشم رفتار کند، خداوند علم و جایگاه او را از او می‌گیرد. عالم مانند پدر و ولی نادان است و باید علم را به او بذل کند.

اوضاع آشفته زمان ظهور، هوشیاری خاصی را برای مومنان طلب می‌کند. روایات آخرالزمانی به اختلافات بسیار در میان امت و زلزله‌های فراوان قبل از ظهور امام مهدی (عج) اشاره دارند. برخی روایات از وقوع صیحه‌ای در ماه رمضان و جنگ و خونریزی در ماه‌های بعد خبر می‌دهند.

حدیث مذکور اشاره به معرفت درجه دو نسبت به عفو و مغفرت الهی دارد. گمان بنده به بخشش الهی، او را مشمول رحمت و مغفرت ساخت، اما نباید این حدیث ما را نسبت به معصیت جسور کند، بلکه باید امید و آرزوی ما را به عفو الهی تقویت کرده و اشتیاق ما را به اطاعت الهی تحریک نماید.