مهدویت

ایمان خالصانه، تقوای مخلصانه و ائتمام (یعنی تحت امامت و ولایت و اطاعت معصومین علیهم السلام بودن)، از جمله شروط جذب انوار الهی و مورد تایید امام زمان (عج) است. این موارد در آیات قرآن و روایات مورد تاکید قرار گرفته‌اند.

لبیک قبل از ظهور به معنای آمادگی و توجه آگاهانه و عاشقانه است که با انجام محسنانه واجبات به بهترین شکل، مانند نماز و روزهٔ جانانه و عارفانه، محقق می‌شود. همچنین، تمسک حقیقی به ثقلین و کسب تخصص کاربردی در معارف آن‌ها، از ارکان لبیک پیش از ظهور است.

برقراری ارتباط قلبی و معنوی با امام زمان (عج) نیازمند ایجاد ظرفیت درونی از طریق انجام واجبات و ترک محرمات است. این ارتباط باید دائمی باشد، زیرا غفلت از امام موجب عقب‌ماندگی در سیر و سلوک می‌شود. با طلب عنایات ویژه الهی و مجاهدت عاشقانه، می‌توان به درجه‌ای از جذب رسید که در وجود امام (عج) محو شد.

بهترین کار برای خوشحال کردن امام زمان (عج)، انجام هر عمل نیک با خلوص نیت است. همچنین، تمسک به قرآن و عترت، تفکر در آیات الهی و محاسبه اعمال روزانه و شبانه، موجب رضایت ایشان می‌شود. در نهایت، هر عملی که خدا بپسندد، امام زمان را شاد می‌کند.

محبت به امام زمان (ع) زیباست، زیرا او محبوب خداست و دوست داشتن کسی که خدا دوستش دارد، پسندیده است. این ابراز علاقه اشکالی ندارد و نشان‌دهندهٔ عشق شما به خوبی‌ها و حجت خداست.

برای اینکه بفهمید امام زمان (ع) از شما راضی هستند، به کارهای خوبتان توجه کنید. اگر خدا را عبادت می‌کنید، پدر و مادر و اطرافیانتان از شما راضی هستند و امر به معروف و نهی از منکر انجام می‌دهید، بدانید که امام زمان (ع) از شما خشنودند.

امام زمان(ع) قادرند شما را مشاهده کنند و از کارهای خوبتان آگاه باشند. محبت و علاقه‌ای که در دل خود حس می‌کنید، نشانه‌ای از حضور و توجه ایشان است و ایشان حتما شما را دوست دارند و پس از ظهور سراغ دوستداران خود را خواهند گرفت.

عبادت الهی شکل و شمایل مختلفی دارد؛ قرائت قرآن عبادت دل و زبان و دیدگان است و عمل به فرامین قرآن حقیقت عبادت. دنیا میدان نمایش بندگی خداست و مردان و زنان مؤمن و باتقوا نهایت بهره را از دنیا به نفع آخرت و رضایت الهی به کار می‌گیرند. کسب روزی حلال، حفظ پاکی و شکر خدا در مشکلات، از مصادیق بندگی است.

دعاهایی که در هنگام سختی و برای آسایش شخصی برای تعجیل ظهور انجام می‌شود، خودخواهانه بوده و کم لطفی در حق حضرت است. باید تشنهٔ برپایی حکومت عدل الهی بود و با این حال و هوا جان به دعای تعجیل ظهور حضرت داد.

وظیفه ما در زمان غیبت امام زمان (عج) شامل تقویت باورهای فطری و توحید، تطهیر از شرک، تمسک به قرآن و عترت، تبلیغ مقام امام، اجرای دستورات الهی، امام‌شناسی، انجام به‌موقع فرائض، دوری از گناهان و امر به معروف و نهی از منکر است. همچنین باید مراکز دینی را تقویت و به کسب روزی حلال توجه کرد.

ادعای حکومت صفویه مبنی بر ادامهٔ حکومت با عنایت حضرت حجه و تحویل پرچم به ایشان، و ادعاهای مشابه در حال حاضر، پاسخ دارد. هر کسی که پرچم دین را با اخلاص بالا می‌برد، علمدار حضرت مهدی (عج) است و ماموریتش ارتقاء می‌یابد. نباید مدعیان دروغین ما را در انجام وظایف سست کنند.

حاکم اسلامی می‌تواند بدون مدیریت مستقیم معصوم علیه السلام، عدالت را جاری کند. امام زمان (عج) در دوران غیبت، بیکار نیستند و حاکمان مخلص دینی را فراموش نمی‌کنند و یار نافع آنها خواهند بود، همانطور که مردم از خورشید پشت ابر بهره می‌برند.

وقتی برای سلامتی امام زمان علیه السلام صدقه می‌دهید، ایشان نیز برای سلامتی شما صدقه می‌دهند. دعای شما را اجابت می‌کنند و جواب نامه‌تان را با دلتان دریافت خواهید کرد و روزی آن را مشاهده خواهید نمود. این ارتباط قلبی، نشان‌دهندهٔ توجه متقابل است.

در عصر غیبت کبری، رجوع به روات حدیث و تفاسیر آیات و روایات مورد تایید امام زمان (عج) است. علمای شیعه باطنا و روحانی با حضرت در ارتباطند و امر مراجعه به روایات و آیات روشن است. کسانی که قصد تعطیلی احکام یا ادعای دروغین نیابت دارند، از این مقوله بهره نمی‌برند. خداوند زمینه کشف حقیقت را برای اهل باطن فراهم می‌آورد.