مهدویت

حاکم اسلامی می‌تواند بدون مدیریت مستقیم معصوم علیه السلام، عدالت را جاری کند. امام زمان (عج) در دوران غیبت، بیکار نیستند و حاکمان مخلص دینی را فراموش نمی‌کنند و یار نافع آنها خواهند بود، همانطور که مردم از خورشید پشت ابر بهره می‌برند.

اگر تشکیل حکومت دینی در زمان غیبت جواز نداشته باشد، یا باید به حکومت کفر رضا داد که محکوم است، یا نسبت به تشکیل هر حکومتی بی‌تفاوت بود که این نیز به معنای پذیرش حکومت طاغوت است. برای حفظ پایه‌ها و ارزش‌های دین، تشکیل حکومت دینی ضروری است، زیرا هر حکومت غیردینی مانع تجلی ارزش‌های دینی می‌شود.

حرکت و همایش عظیم زیارت اربعین، در صورتی که با ائتلاف قلوب همراه باشد، به ظهور حضرت مهدی (عج) نزدیک‌تر خواهد بود. پایبندی به اصول و ارزش‌های دینی، اطاعت از قرآن و عترت، و تشکیل اجتماعات عظیم عبادی و اجتماعی، در تحقق مقدمات ظهور مؤثر است.

هدف قیام امام حسین (ع) همان بود که در وصیت‌نامه به محمد حنفیه بیان فرمودند: طلب اصلاح در امت، امر به معروف و نهی از منکر و سیره گرفتن از جد و پدرشان. امام رضا (ع) نیز با تبعید به خراسان، این جفا را فرصتی برای استحکام بنیان شیعه و تبلیغ دین تبدیل نمودند. هرگونه پیش‌بینی ناصحیح و تحلیل غلط وقایع، تحریف معانی احادیث است.

باید رویدادهای عصر ظهور را با چشم و دل بیدار پیگیری نمود، اما از هرگونه تطبیق و توقیت احساسی پرهیز کرد، زیرا این امر زمینه ساز برخی سودجویی‌ها، ادعاها و انحرافات می‌گردد. سید خراسانی، یمانی و شعیب بن صالح همچون ستاره‌های درخشان ظاهر خواهند شد و سیاهی شک را از خود می‌زدایند.

وقتی برای سلامتی امام زمان علیه السلام صدقه می‌دهید، ایشان نیز برای سلامتی شما صدقه می‌دهند. دعای شما را اجابت می‌کنند و جواب نامه‌تان را با دلتان دریافت خواهید کرد و روزی آن را مشاهده خواهید نمود. این ارتباط قلبی، نشان‌دهندهٔ توجه متقابل است.

امام زمان (عج) با حول و قوت الهی از احوال ما آگاهند و به صلوات و سلام ما پاسخ می‌دهند. شما با عمق دلتان جواب سلامتان را حس می‌کنید. دل حضرت به بزرگی عالم است و دوستانش را می‌شناسد و با آن‌ها در ارتباط است.

برخی از یاران امام زمان (عج)، مانند اصحاب کهف، از جمله رجعت کنندگان هستند. با توجه به اینکه یاران حضرت منحصر به ۳۱۳ نفر نیستند، احتمالا تعداد رجعت کنندگان زیاد خواهد بود و ۳۱۳ نفر از خواص ایشان محسوب می‌شوند که نقش ویژه‌ای در رکاب حضرت خواهند داشت.

انتقام امام زمان (عج) برای خون امام حسین (ع) می‌تواند به اشکال مختلفی صورت گیرد؛ از جمله رجعت قاتلان واقعه کربلا و کشته شدن دوباره آنها، مجازات پیروان یزید و افراد با خصائص یزیدی، یا حتی افرادی که از فعل یزید و ظلم او راضی بوده‌اند. در هر صورت، این انتقام با عدالت کامل صورت خواهد گرفت و هیچ ظلمی از ناحیه حضرت صادر نخواهد شد.

انتقام امام زمان (عج) برای خون امام حسین (ع) ممکن است شامل رجعت قاتلان و کشته شدن دوباره آنان، یا مجازات پیروان یزید و افراد با خصائص یزیدی باشد. همچنین، ابراز خشوع با رفتارهایی مانند خود را سگ امام حسین (ع) نامیدن، ضربه به مکتب اهل بیت (ع) است و مورد رضایت ایشان نیست؛ بلکه باید با زینت تمام محاسن و رعایت قوانین الهی همراه باشد.

ادعای دیدار حضرت مهدی (عج) در دوران غیبت کبری، طبق فرمایش خود ایشان، دروغ و افتراست. نسبت دادن هرگونه حکم یا فتوا از زبان حضرت در این دوران، حکم جعل حدیث را دارد و تهمتی عظیم به ساحت مقدس ایشان است. در دوران غیبت کبری، روش استنباط احکام عملیه مشخص است و ادعای مشاهده حضرت پیش از خروج سفیانی و صیحه آسمانی کذب است.

در اواخر ماه صفر سال ۴۱۰ هجری قمری، نامه‌ای از ناحیه مقدسه امام زمان (عج) به شیخ مفید (ره) صادر شد که در کتاب احتجاج نقل شده است. این توقیع حاوی مطالبی درباره وظایف شیعیان، علائم ظهور، و هشدار نسبت به فتنه‌ها بوده و بر لزوم حفظ آن و رساندن به دیگران تأکید داشته است.

امام زمان (ع) با یاری خداوند قادر است شما را ببیند و از محبت شما نسبت به ایشان آگاه است. اینکه شما ایشان را دوست دارید، نشان‌دهندهٔ محبت خود ایشان به شماست.

حیرت امام زمان (عج) به معنای سرگردانی و ناامنی است، زمانی که هیچ جای امنی یافت نمی‌شود. این حیرت هم از نظر جسمانی به دلیل وجود دشمنان زیاد و هم از نظر روحانی به دلیل سیطرهٔ جهل، ظلم و فساد در محیط اطراف، برای ایشان وجود دارد.

یاس مورد اشاره در روایت، ناامیدی از اسباب و خلق است، نه ناامیدی از تحقق خود ظهور. فرج و گشایش پس از شدت صبر و ناامیدی از غیر خدا حاصل می‌شود. این ناامیدی به معنای ترس از درک نکردن ظهور حجت حق است، نه ناامیدی از خود ظهور.

امضای امور در شب قدر توسط خداوند انجام می‌شود و سپس این تقدیرات و احکام الهی بر امام زمان علیه السلام عرضه می‌گردند، نه اینکه حضرت خودشان تقدیر یا امضا کنند. معصومین علیهم السلام نقش علم الهی و اسماء حسنای الهی را دارند و خداوند است که امور را امضاء می‌نماید.

آیات قرآن کریم، به‌ویژه داستان پیامبران، می‌تواند نشانه‌هایی از حضرت مهدی (عج) داشته باشد، زیرا ایشان آینهٔ تمام‌نمای قرآن هستند. عظمت و جایگاه ایشان در رابطه با انبیاء در فراز «موضع الرساله» از زیارت جامعهٔ کبیره به‌روشنی بیان شده است.

جای نگرانی نیست که دل مشتاق دیدار امام زمان (عج) باشد؛ این اشتیاق طبیعی است. روایت مذکور به معنای خنثی کردن ذوق و شوق دیدار نیست، بلکه تاکید بر احترام به قانون عصر غیبت دارد. این عصر، زمان پختگی، اخلاص، آزمون ویژهٔ ایمان و آمادگی است؛ زمان کسب معرفت، دل‌پروری و یافتن راه خورشید از پس ابرهای غیبت است.

امام زمان (عج) در نامه به محمد حمیری، هنگام اشاره به توجه به خدا و ایشان، فرمودند: «بگوئید چنانچه خدا فرمود: سلام علی آل یاسین». این اشاره به زیارت آل یاسین به معنای تحقیر زیارت جامعه کبیره نیست، بلکه هر دو دروازه‌هایی به سوی دیدار محبوب الهی هستند و هر کدام طعم خاص خود را دارند. زیارت جامعه کبیره مانند دانشگاهی است که پس از فراغت از آن، می‌توان شیرینی زیارت آل یاسین را چشید.

در زمان غیبت صغری، نایب امام زمان (عج) به کسی که مشتاق دیدار ایشان بود، فرمودند: شکر خدا شوق تو را سپاس می‌گوید و چهره‌ات را در عافیت به تو نشان می‌دهد. اما نخواه که او را ببینی، زیرا ایام غیبت مشتاق اوست و نباید درخواست اجتماع با او کرد؛ این از امور خدای متعال است و تسلیم به آن اولی است. با این حال، می‌توان با زیارت به آن حضرت توجه نمود.