مهدویت

عبارت «ولا تحاولوا کشف ماغطی عنکم» که در روایتی از امام زمان (عج) آمده، به این معناست که انسان نباید در پی کشف اموری باشد که از او پوشیده شده است. این شامل مسائلی مانند زمان ظهور حضرت مهدی (عج) و محل زندگی ایشان می‌شود. در چنین مواردی باید تسلیم امر الهی بود و امور را به اهل آن واگذار کرد.

روایتی با سند صحیح از امام زمان (عج) که در آن برای دعای شیعیان آمین می‌گویند و برای لغزش‌هایشان استغفار می‌کنند، در منابع شیعه یافت نشد. اما روایتی از امام صادق (ع) وجود دارد که ایشان محبت خود را به شیعیان ابراز کرده و بر اهمیت ورع و اجتهاد تأکید نموده‌اند.

شناخت ما از وجود خودمان و شناخت ما از امام زمان (عج) رابطه‌ای تنگاتنگ دارند. هرچه بیشتر خود را بشناسیم، به شناخت ذراتی از قامت والای ایشان دست می‌یابیم و این شناخت متقابل است.

اگر معنای اشارت یا جواب حضرت درک نشد، باید در سلامت دل و اخلاص کوشید. خداوند با نیکوکاران است و جهاد در راه او، هدایت به راه‌هایش را به همراه دارد. پاکی و اخلاص باعث جوشش علوم از عمق جان و گشوده شدن رازهای دل می‌شود.

اعمال و نیات ما به امام زمان (عج) عرضه می‌شود و در نتیجه عقاید و ایمان ما نیز به ایشان عرضه می‌گردد. درک قلبی «لا اله الا الله» سنگ محک ایمان است و راهگشای نبوت، امامت و معاد خواهد بود. باید در سلامت دل کوشید تا بتوان این درک را حس کرد.

عرضهٔ ایمان به امام زمان (عج) با مراجعه به گنجینهٔ قرآن و عترت، کوبیدن ابواب علم الهی و قرار گرفتن زیر انوار الهی صورت می‌گیرد. الهام الهی، راهنمای انسان به سوی خیر است. همچنین باید راویان حدیث و اهل قرآن و عترت را یافت و آنها را آیینهٔ افکار و عقاید قرار داد، زیرا آنها حجت امام زمان بر ما هستند.

محبت امام زمان (عج) به شیعیانش فراتر از محبت والدین است؛ ایشان با شادی و غم شیعیان همراهند و دعای آنان را اجابت می‌کنند. این محبت شامل مؤمنان در هر کجای زمین است و هیچ مؤمنی بیمار نمی‌شود مگر اینکه ائمه (ع) نیز بیمار می‌شوند.

در زمان احساس دوری از امام زمان (عج)، باید با دل و جان به درگاه الهی روی آورده و با توسل به ایشان، طلب حضور و گشایش کرد. حضرت باب الله هستند و با دعا و تضرع می‌توان به ایشان نزدیک شد و از ایشان شفاعت طلبید.

بر اساس روایات، در عصر غیبت، مراجعه به فقیهان واجد شرایط، حجت خداست و اطاعت از آنان، اطاعت از امام زمان (عج) است. این ولایت در طول ولایت معصومین (ع) قرار دارد و برای احقاق حق در جامعه اسلامی ضروری است.

عزاداری حضرت سیدالشهدا (ع) حتی در روز قیامت نیز برپا خواهد شد و دادخواهی حضرت زهرا (س) در آن روز مشهود است. روایتی از پیامبر اکرم (ص) نقل شده که در آن به شیون حضرت فاطمه (س) و خروش فرشتگان در پی شهادت امام حسین (ع) اشاره دارد و این نشان‌دهندهٔ استمرار این حزن و اندوه است.

با ظهور امام زمان (عج)، حیات واقعی عاشورا متجلی شده و تفسیر و تاویل آن آغاز می‌گردد. در این دوران، کره زمین به حسینیه حضرت سیدالشهدا تبدیل می‌شود و تحریفات عاشورا کنار رفته و حقایق والای آن طلوع خواهد کرد.

پس از ظهور امام زمان (عج)، عقول مردم متحول می‌شود؛ این تحول مانند رشد دانه‌ای است که با آب و نور خورشید شکوفا می‌شود. عقول جهانیان در پرتو عقل کامل ایشان، اقمار خورشید او خواهند بود و درک و فهمشان به سطحی بالاتر ارتقا می‌یابد.

توبه بنی‌اسرائیل با چهل روز گریه و انابه، موجب شد خداوند ۱۷۰ سال از عذابشان را ببخشد. حضرت صادق (ع) فرمودند که اگر شیعیان نیز چنین کنند، خداوند فرج را می‌رساند. وظیفه ما این است که با گریه، دعا و عمل صالح برای تعجیل ظهور امام زمان (عج) تلاش کنیم.

منظور از مستضعفین در آیه «و نرید ان نمن علی الذین استضعفوا» آل محمد (ص) هستند که این آیه تا روز قیامت در مورد آنها جاری است. خداوند مهدی آنها را پس از سختی‌ها برمی‌انگیزد تا عزت یابند و دشمنانشان ذلیل شوند. بنابراین، این مفهوم شامل امام زمان (عج) نیز می‌شود.

حشر و نشر موجودات در قیامت با هویت باطنی‌شان صورت می‌گیرد و لزوما به معنای انسان شدن نیست. گرچه انسان به دلیل کرامت الهی برتر است، اما ممکن است برخی موجودات، حتی جمادات، به مقامی برتر از انسان دست یابند و ظهور در قیامت، پرده‌برداری از باطن است.

ظهور کف دستی در آسمان یکی از نشانه‌های حتمی ظهور حضرت مهدی (عج) است که در ماه رجب پیش از ندای آسمانی رخ می‌دهد و باعث وحشت مؤمنان می‌شود. این پدیده در کنار ندای آسمانی، ظهور سفیانی و یمانی، و کشته شدن نفس زکیه از علائم قطعی ظهور است.

روایت «علماء امتی کأنبیاء بنی اسرائیل» صحیح است و با آیه شریفه «والسابقون السابقون» قابل جمع می‌باشد. منظور از سابقون در این آیه، علی (ع) و شیعیان او هستند که پیشتازان به سوی بهشت و مقربان درگاه الهی‌اند.

روایاتی از امام زمان (عج) و امام رضا (ع) به جایگاه و منزلت فقیه در عصر غیبت اشاره دارند. امام زمان (عج) می‌فرمایند که علما وارثان انبیا هستند و امام رضا (ع) منزلت فقیه را در این زمان، همچون منزلت انبیا در بنی‌اسرائیل دانسته‌اند.

چهار نشانی امام زمان (عج) در حدیث امام باقر (ع) عبارتند از: وحشت و نگرانی شبیه حضرت موسی (ع)، زندانی شدن شبیه حضرت یوسف (ع)، اختلاف مردم در حق او که برخی او را مرده و برخی زنده می‌پندارند شبیه حضرت عیسی (ع)، و قیام به شمشیر شبیه حضرت محمد (ص).

ظهور امام زمان (عج) با اراده خداوند قادر و بی‌همتا امکان‌پذیر است، حتی اگر علائم حتمی آن هنوز به وقوع نپیوندیده باشد. خداوند هرچه را بخواهد محو و هرچه را بخواهد اثبات می‌کند و لوح محفوظ نزد اوست.