کلام و عقاید

امتحان الهی به دلیل علم خداوند به همه چیز، برای اثبات استحقاق بندگان جهت تشویق و تنبیه است. اگر خدا بدون امتحان پاداش یا کیفر دهد، بشر به دلیل نقص فهم خود می‌تواند معذور باشد. علم خداوند محیط بر زمان و مکان است و امتحان برای درک استحقاق‌ها صورت می‌گیرد.

خداوند هیچ کس را جز به اندازه توانایی‌اش تکلیف نمی‌کند. انسان در پذیرش عقل و توانایی‌های خاص خود در عالم ذر و قبل از آن مختار بوده است. این انتخاب‌ها همراه با امکانات ویژه‌ای است که دریافت کرده و بر اساس آن مورد محاسبه قرار می‌گیرد.

وحی کننده خداست و چیزی از ذات او خارج نمی‌شود، زیرا ذات حق محدودیت ندارد. آنچه بر پیامبر وحی می‌شود، آیات الهی و مخلوقات اوست، نه از ذات خدا. ارتباط خدا با مخلوقات فراتر از درک انسان است و این ارتباط از ناحیه حق تعالی است.

خداوند سمیع و بصیر است، اما نه با ابزار و وسیله‌ای مانند گوش و چشم. او خالق اسباب است و نیازمند آن‌ها نیست. علم او همه چیز را احاطه کرده است. عبارت «لیس کمثله شیء» تأکید می‌کند که هیچ چیز مانند او نیست و صفات او قابل قیاس با مخلوقات نیست.

فطرت در همه انسان‌ها ثابت و غیرقابل تغییر است، اما ممکن است با غبار غفلت پوشیده شود. کودک، محصول حیات ذری است و ارواح عالم ذر دارای درجات مختلفی از طیب و خبث بوده‌اند. بنابراین، پاکی کودک مطلق نیست و به انتخاب‌های او در عالم ذر بازمی‌گردد.

قیامت صغری به عالم برزخ و قیامت کبری به عالم آخرت (پس از زنده شدن) اطلاق می‌شود. هیچ فاصله زمانی یا مکانی بین دنیا و آخرت وجود ندارد؛ بلکه آنچه رخ می‌دهد، برطرف شدن حجاب‌های دنیا و بیداری حس ماورایی است. در واقع، آخرین لحظه حیات دنیوی و ورود به عالم برزخ پیوستگی دارد و متوفی از قید زمان مادی رها می‌شود.

امانت عالم ذر، ابلاغ ولایت رسول خدا (ص) و ائمه (ع) است. با این حال، شواهدی نشان می‌دهد که اختیار انسان پیش از عالم ذر بوده است، زیرا پاسخ «الست بربکم» با اختیار داده شده است. برای جزئیات بیشتر به مطالب قبلی درباره عالم ذر مراجعه شود.

فطرت نوع خاصی از آفرینش است که خداوند تمام مایحتاج انسان برای انجام وظایف بندگی را در آن قرار داده است. با وجود فطرت، هیچ عذری برای بنده باقی نمی‌ماند؛ زیرا انسان با آن به حقانیت انبیاء و کتب آسمانی پی می‌برد و نیک را از بد تشخیص می‌دهد. آیه ۳۰ سوره روم به این موضوع اشاره دارد.

قیامت صغری به عالم برزخ و قیامت کبری به عالم آخرت (پس از زنده شدن) اطلاق می‌شود. هیچ فاصله زمانی یا مکانی بین دنیا و آخرت وجود ندارد؛ بلکه آنچه رخ می‌دهد، برطرف شدن حجاب‌های دنیا و بیداری حس ماورایی است. در واقع، آخرین لحظه حیات دنیوی و ورود به عالم برزخ پیوستگی دارد و متوفی از قید زمان مادی رها می‌شود.

ولایت رسول خدا (ص) و ائمه (ع) در عالم ذر ابلاغ شده است، اما رتبه اختیار آدمی قبل از عالم ذر بوده، چرا که انسان با اختیار خود به «الست بربکم» پاسخ مثبت داده است. برای درک بهتر، به مطالب قبلی در رابطه با عالم ذر مراجعه شود.

سریع‌ترین راه رسیدن به ۷۵ سرباز عقل، مراقبت از کتاب فطرت و باز نگه داشتن آن است. قرآن نمایی از کتاب فطرت است و با گشوده شدن دل به قرآن، پیوند انسان با عقل و جنودش محکم می‌شود. چنگ زدن جدی به قرآن و عترت، وجود انسان را مزرعه و گلستان مکارم الاخلاق و آبادگاه جنود عقل می‌سازد.

فطرت نوع خاصی از آفرینش است که خداوند تمام مایحتاج انسان برای انجام وظایف بندگی را در آن قرار داده است. با وجود فطرت، هیچ عذری برای بنده باقی نمی‌ماند؛ زیرا انسان با آن به حقانیت انبیاء و کتب آسمانی پی می‌برد و نیک را از بد تشخیص می‌دهد. آیه ۳۰ سوره روم به این موضوع اشاره دارد.

تعلقات در جان آدمی به دلیل وجود نفس است، حتی اگر شیطان نباشد؛ نفس انسان قبل از شیطان او را فریب می‌دهد. عالم برزخ نمایشگاه اعمال دنیوی است که افکار، اعمال و نیات عینیت می‌یابند و هر کس در گرو اعمال خویش است. عبادت سه نوع است: تاجرانه، بردگان و احرار که رضوان خدا را می‌جویند. عالم برزخ دانشگاه بندگی خداست.

استاد علی ساعی ارتباطی بین لایه حفاظ بین موجودات ارگانیک و غیرارگانیک با مفاهیم انرژی منفی یا شعور کیهانی نیافتند. ایشان توضیح دادند که این حائل مانند جدایی طیف مرئی از ماوراء بنفش است و عبور از آن، فرد را در معرض تشعشعات مخرب قرار می‌دهد، همانند اشعه ایکس. بنابراین، نظریات عرفان‌های نوظهور در این زمینه را رد کردند.

روح انسان از عوالم بالا و دارای شأن و منزلت رفیع است، اما این برتری به معنای جدایی از قدرت مطلق پروردگار نیست؛ چرا که سیطره و سلطنت خداوند بر ماده و غیرماده حاکم است. ماده و غیرماده سطوح ارتعاشی متفاوتی دارند و ماده با ارتقای سطح ارتعاش به غیرماده تبدیل می‌شود.

معاد جسمانی از طریق عقلی با توجه به احاطهٔ عالم معنا بر عالم مادی و درهم‌تنیدگی ماده و روح در انسان اثبات می‌شود. انسان موجودی است که ماده و معنا در آن یکی شده و این حضور در عالمی فراتر از زمان مادی، در آخرت نیز رخ می‌دهد.

قسم راست در کارهای کوچک مکروه است، زیرا موجب تخفیف نام خدا و فراموشی عظمت او می‌شود. قسم در کلام معصومین، مانند استفاده شایسته از نام خدا در موارد خاص مانند احقاق حق است، نه در امور پیش پا افتاده. در قرآن نیز موارد تجویز قسم برای احقاق حق ذکر شده است.

برای خروج از طلسم، هیچ چیز در برابر ذکر و یاد خدا مقاومت ندارد. تلاوت قرآن، جوشن کبیر، سوره‌های توحید، ناس، فلق، کافرون و آیت الکرسی، مداومت بر وضو، خوابیدن با ذکر و دوری از فالگیران توصیه می‌شود. باید از تلقینات شیطانی و توهمات دوری کرد.

صدایی که ادعا می‌کند خداست و دستور اطاعت می‌دهد، از القائات شیطان است و نباید به آن اعتماد کرد. خداوند به پیامبران و معصومین علیهم السلام وحی می‌کند و سخنانشان از هوای نفس نیست. برای دوری از این تلقینات، باید به قرآن و عترت تمسک جست و از دعای هفدهم صحیفه سجادیه غفلت نکرد.

نشانه های طلسم شدن شامل وسوسه شدن، سردرگمی، تناقضات غیرمنتظره، خواب های آشفته، اوهام و افکار پریشان، تصمیمات ناگهانی، افسردگی، عصبانیت بی مورد، بی‌تفاوتی نسبت به عزیزان، نفرت کاذب، اشتهای نامنظم و فشار در ناحیه معده است. تشخیص طلسم شدگی باید توسط متخصص و فرد مطلع صورت گیرد.