افرادی که در جوانی گناهان بسیاری انجام داده اند ولی در گذر زمان به واسطه ی اتفاقاتی تغییر یافته اند و خود را شبیه جناب حر می داند گناهان گذشته آنها چگونه حساب کتاب می شود؟

سوال۱۶۲۱ :
با سلام جناب استاد بعضی افراد در دوران جوانی و میان سالی عمری را با گناه سپری می کنند بعد با یک سفر حج رفتن خواندن نماز و گناه نکردن که توبه کرده ایم و بنا به گفته خودشان دیگر گناه نمی کنند و اعلام می دارند ما مثل جناب حر آخر به خیر شدیم گناهان قبلی چگونه حساب و کتاب می شود لطف می فرمائید در این مورد توضیح بفرمائید متشکرم
🌸🔆❄️بسم الله الرحمن الرحیم❄️🔆🌸
#پاسخ1621
🍀🔅🌟سلام علیکم🌟🔅🍀
🌻🍀🌱🌱🍀🌻
🔆🔅🌱توبه ی نصوح در هر مرحله مورد پذیرش درگاه حق تعالی میباشد، اما حرّ شدن توفیقی است که شاید به جرات بتوان گفت که نصیب هر کسی نمیشود! اگر توبه ای خالصانه باشد بایستی آثار این خلوص در اعمال و رفتار و کسب و کار و اخلاق و عبادات و اطاعاتش انعکاس یابد و گرنه ادعایی بیش نخواهد بود!
🔆🔅🌱خدای مهربان توبه پذیر بوده و «مبدل السیئات باضعافها من الحسنات» میباشد، اما «توبه کار» وظایفی دارد که بایستی نسبت به انجام و اثبات آنها همت لازم را اعمال نماید!
🌸🔅🌱و قَالَ علی علیه السلام:
لِقَائِلٍ قَالَ بِحَضْرَتِهِ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ أَ تَدْرِي مَا الِاسْتِغْفَارُ- [إِنَّ لِلِاسْتِغْفَارِ دَرَجَةَ الْعِلِّيِّينَ‏] الِاسْتِغْفَارُ دَرَجَةُ الْعِلِّيِّينَ وَ هُوَ اسْمٌ وَاقِعٌ عَلَى سِتَّةِ مَعَانٍ أَوَّلُهَا النَّدَمُ عَلَى مَا مَضَى وَ الثَّانِي الْعَزْمُ عَلَى تَرْكِ الْعَوْدِ إِلَيْهِ أَبَداً وَ الثَّالِثُ أَنْ تُؤَدِّيَ إِلَى الْمَخْلُوقِينَ حُقُوقَهُمْ حَتَّى تَلْقَى اللَّهَ [عَزَّ وَ جَلَ‏] أَمْلَسَ لَيْسَ عَلَيْكَ تَبِعَةٌ وَ الرَّابِعُ أَنْ تَعْمِدَ إِلَى كُلِّ فَرِيضَةٍ عَلَيْكَ ضَيَّعْتَهَا فَتُؤَدِّيَ حَقَّهَا وَ الْخَامِسُ أَنْ تَعْمِدَ إِلَى اللَّحْمِ‏ الَّذِي نَبَتَ عَلَى السُّحْتِ فَتُذِيبَهُ بِالْأَحْزَانِ حَتَّى تُلْصِقَ الْجِلْدَ بِالْعَظْمِ وَ يَنْشَأَ بَيْنَهُمَا لَحْمٌ جَدِيدٌ وَ السَّادِسُ أَنْ تُذِيقَ الْجِسْمَ أَلَمَ الطَّاعَةِ كَمَا أَذَقْتَهُ حَلَاوَةَ الْمَعْصِيَةِ فَعِنْدَ ذَلِكَ تَقُولُ أَسْتَغْفِرُ اللَّه‏
نهج البلاغة (للصبحي صالح)، ص: 549
☀️كسى در محضرش گفت: «استغفر اللّه» فرمود: مادر به عزايت بنشيند، مى‏دانى استغفار چيست؟ استغفار مقام مردم بلند مرتبه است، و آن نامى است كه آن را شش معناست: اول پشيمانى از گناه انجام گرفته، دوم تصميم بر ترك گناه در آينده، سوم پرداخت حقوق مردم تا خدا را ملاقات كنى و حقى از مردم بر عهده‏ات نباشد. چهارم اراده بر اداى هر حق واجبى كه آن را ضايع كرده‏اى و آن را بپردازى. پنجم همّت بر آب كردن گوشتى كه از حرام بر وجودت روييده با اندوه بر گذشته تا جايى كه پوست را به استخوان بچسبانى و بين آنها گوشت جديد رويد. ششم چشاندن رنج عبادت بر بدن چنانكه شيرينى گناه را بر آن چشاندى. آن گاه مى‏گويى: استغفر اللّه‏
نهج البلاغه / ترجمه انصاريان، ص: 878