اهل‌بیت و تاریخ اسلام

آتش دوزخ بر حضرت فاطمه (س) و ذریه پاک او حرام است و خداوند به خاطر ایشان آتش را از شیعیان دور می‌کند. همچنین، آتش دنیوی نیز اذن تأثیر بر اجساد مطهر ایشان ندارد، مگر از باب آزمون و ابتلا. روایات متعددی به نورانیت و عصمت ایشان و ارتباط آن با آیه نور اشاره دارند.

واقعهٔ درآوردن تیغ از پای امام علی (ع) شهرت نقلی دارد و در کتب شیعه و سنی ذکر شده است. این حادثه در زمان نماز و با بی‌حسی ایشان رخ داده است، به طوری که در حال نماز تیغ را بیرون می‌آوردند و ایشان متوجه نمی‌شد.

نهی امام علی (ع) از مشورت با زنان در امور سیاسی، شامل زنان مجرب به کمال عقل نمی‌شود و ترجمه دشتی برداشت شخصی است. نقص بیان در راویان یا نسخه‌ها محتمل است، زیرا حضرت امیر، ناطق به حق هستند و بعید است مطلبی را به اجمال ادا کنند.

آیه «ولن یجعل الله للکافرین علی المؤمنین سبیلا» به این معناست که خداوند هیچ‌گاه برای کافران بر مؤمنان راه تسلط باز نمی‌گذارد. این نفی سبیل به معنای سروری و اقتدار مؤمنان بر کافران است. اگرچه ممکن است مؤمنان در ظاهر مظلوم واقع شوند یا حتی شهید شوند، اما غلبه نهایی و حقیقی با مؤمنان است و کافران هیچ حجتی بر آن‌ها نخواهند داشت.

عمر انسان به دست خداست و یا حتمی و تغییرناپذیر است (اجل مقضی) یا قابل تغییر و بداء (اجل مسمی). اهل بیت (ع) با وجود داشتن ظرفیت عمر طولانی، تمام آن را در راه خدا فدا کردند و این فداکاری، نشانهٔ کمال و شایستگی آن‌ها بود، نه نشانه‌ای از کوتاهی عمرشان.

هبوط اولیه حضرت آدم (ع) در هند بوده و سپس به مکه منتقل شده‌اند. این دو روایت با در نظر گرفتن ترتیب زمانی و مکانی قابل جمع هستند؛ ابتدا در هند فرود آمده و سپس به سمت بیت‌الله الحرام حرکت کرده و مناسک را به جا آورده‌اند.

علم غیب امام حسین (ع) شامل آگاهی از شهادت خود و اهل بیت بود که نشان از تسلیم و رضایت ایشان به حکم الهی داشت. همراهی خانواده، حماسهٔ عاشورا را تکمیل کرد و حضرت امام حسین (ع) عالی‌ترین خدمت را به دین الهی با این تصمیم به ثمر رساند.

تفسیر آیه «کهیعص» دارای بواطن مختلفی است. یکی از تفاسیر، اشاره به کربلا، شهادت عترت پیامبر، یزید، عطش و صبر امام حسین (ع) دارد. تفسیری دیگر، این حروف را به اسماء الهی مانند «کافی»، «هادی»، «ولی»، «عالم» و «صادق» مرتبط می‌داند که به عنایت پروردگار به شیعیان اشاره دارد.

مقام محمود، پسندیده‌ترین مقامی است که خداوند به پیامبر اکرم (ص) و خاندان مبارکش عطا می‌کند و شامل امتیازاتی چون کلیدداری خزائن الهی، جلوس عرشی، پرچم حمد، کلیدداری بهشت و جهنم، و شفاعت خاص است. این مقام در روز محشر مورد غبطه همگان قرار می‌گیرد.

تقدم بر اهل بیت به معنای برتری دادن خود بر آنان، پذیرش نداشتن ولایتشان و ارائهٔ اندیشه و سیرهٔ خود به جای سیرهٔ ایشان است. تاخر از ایشان نیز به معنای عدم تبعیت، همراهی و یاری نکردن آنهاست. با این توصیف، توابین پیش از توبه به گروه «متاخر عنهم» نزدیک‌ترند.

سلام نام خداست و امام زمان (عج) تندیس نام‌های زیبای خدا و نزدیک‌ترین بنده به او در درگاه الهی است. سلام دادن به ایشان در حالات مختلف، یاد کردن متعالی‌ترین بنده در عالی‌ترین حالتش و تقرب به خدای مهدی است. حضرت صاحب زمانند و به هر مختصات زمان، به اذن الهی اشراف دارند.

معصومین (ع) به دلیل اینکه واسطهٔ فیض الهی و مجسمهٔ فطرت توحیدی هستند، ارکان توحید نامیده شده‌اند. بدون اعتقاد به ایشان، رسیدن به هیچ مرتبه‌ای از توحید ممکن نیست، زیرا ایشان قمر توحید را به خورشید توحید تبدیل می‌کنند.

شیعه خود اسلام است و فرق از کسانی آغاز شد که اسلام بدون ولایت امیرالمؤمنین علی (ع) را برگزیدند. آیه اکمال دین به این حقیقت اشاره دارد. مذاهب چهارگانه اهل سنت، مانند حنفی، مالکی، شافعی و حنبلی، هرچند شاگردان امام صادق (ع) را داشتند، اما امامان شیعه را تا امام ششم قبول ندارند.

کنیهٔ اباصالح برای امام زمان (عج) به معنای پدر وارثان زمین است. صالحان که شیعیان و پیروان آن حضرت هستند، وارث زمین خواهند شد و امام زمان (عج) رهبر و پدر آنهاست. حتی ایشان برای انبیاء نیز حکم پدر را دارند.

فراز توحیدیه خطبه فدکیه حضرت فاطمه (س) بیان می‌کند که کلمه توحید «لا إله إلا الله»، کلمه‌ای است که اخلاص تاویل آن، پیوند با قلوب موصول آن، و روشنایی عقلانی آن از دل تفکر می‌درخشد. این فراز بر عمق معنایی و پیوند درونی توحید تأکید دارد.