اهل‌بیت و تاریخ اسلام

انتقام مولا امیرالمؤمنین علیه السلام و حضرت سیدالشهداء علیه السلام و شهداء هنوز گرفته نشده است، بلکه انتقام آنها را حضرت باریتعالی با قدرت خود خواهد ستاند. جان بی‌ارزش امثال ابن ملجم و شمر و حرمله تقاص جان مبارک حضرات نیست و خداوند علیم و حکیم می‌داند چگونه انتقام آنها را بگیرد. انتقام جناب مختار صرفا یک تنبیه دنیوی برای قاتلان بود.

شهادت حضرات معصومین (ع) اجابت دعای خودشان در مسیر رضای الهی بود و این درخواست را از درگاه الهی تمنا نمودند. اگر اهل دنیا قدر این نعمت‌های عظیم را می‌دانستند، تمنای حضرات از درگاه خدا تغییر می‌یافت و شاید به گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد.

امام علی (ع) با چاه درد و دل نمی‌کردند، بلکه اسرار و علوم خاصی را در آن می‌کاشتند و چاه مانند حافظه و نرم‌افزار عمل می‌کرد. این چاه مرکز ارتباطی ایشان با موجودات خاص زمینی یا فرازمانی بود و حضرت علومی را در آن پیاده می‌کردند که ارضیان لایق دریافتش نبودند.

سلام زیباترین تحیت و بهترین کلمه برای اظهار محبت و عطوفت است. در زیارتنامه‌ها، سلام همراه با ذکر فضائل، درجات و صفات عالیهٔ مزور می‌آید که به واقع نوعی اظهار معرفت به کمالات اوست و بر وجاهت زیارت می‌افزاید. گوارایی سلام مانند نور است و هرچه بیشتر بتابد، بر صفای زیارت افزوده می‌گردد.

دلهای اولیاء الله، مسکن و اقامتگاه مشیت الهی و مخفیگاه اراده اوست. آنها ترجمان خواست الهی هستند و هر آنچه بیان می‌کنند، همان خواست خداست. اولیاء الله سخنگویان مشیت و اراده الهی‌اند و خالق با آنها سخن می‌گوید و اوامر و نواهی خود را صادر می‌نماید.

فراز «یا من تجلی بکمال بهائه فتحققت عظمته من الاستواء کیف تخفی و أنت الظاهر» در دعای عرفه، به تجلی کامل بهاء الهی و تحقق عظمت او اشاره دارد. بهاء الهی به معنای نور، زیبایی و نیکویی است که با درخشش خود، عظمت الهی را آشکار می‌سازد و او چگونه می‌تواند پنهان باشد در حالی که تنها ظاهر کننده است.

فقدان شهید، به‌ویژه امام، ضایعه‌ای عظیم است که بر کل جهان هستی تأثیر می‌گذارد. با شهادت، حرارت، انوار و امواج حیات شهید به مراتب شدیدتر از زمان قبل از شهادت اوست. فقدان جسمانی امام با تشدید مضاعف اثرات حضور روح شهید همراه بوده و به اراده الهی شرایط جهان هستی به برکت شهید مطلوب‌تر می‌گردد و نور خدا تمام می‌شود.