اهل‌بیت و تاریخ اسلام

لزوما چنین نیست که هر پیغمبری دارای مقام امامت هم باشد. با توجه به اینکه هر جامعه اسلامی در هر دوره تنها یک امام می‌تواند داشته باشد، حضور همزمان چندین پیامبر در یک مجلس نشان‌دهنده این امر است که انبیائی بودند که امامت نداشتند و تنها یکی از آنها امام بوده است.

اهل بیت (ع) بنا به آیه تطهیر از هر رجسی پاک و مطهرند و احتمال هیچ خطایی از هیچ سنخی برای آنها متصور نیست. انبیاء عظام نیز نسبت به هم دارای مقامات و درجات خاصی هستند و هر یک در رتبه خویش خطایی ندارند؛ چه بسا فعل پیغمبری برای پیامبر دیگر خطا محسوب شود.

مواخذه حضرت موسی (ع) از برادرش هارون (ع) در واقع محاکمه قوم بنی‌اسرائیل بود و نه سرزنش هارون. این رفتار نوعی آماده‌سازی فضا برای محاکمه سامری و بنی‌اسرائیل و رفع اتهامات بود، زیرا حضرت موسی (ع) از قبل از گوساله‌پرستی قوم خود خبر داشت.

آیه مائده/۶۷، عصمت پیامبر (ص) را اثبات می‌کند و شبهه تعلل ایشان در ابلاغ ولایت را رد می‌نماید. پیامبر (ص) هر آنچه از جانب خداوند نازل شده بود، بی‌کم و کاست ابلاغ فرمودند و با ابلاغ ولایت حضرت علی (ع) در غدیر خم، به شرط الهی پایبندی خود را نشان دادند.

وصف «امت» برای حضرت ابراهیم (ع) در آیه نحل/۱۲۰، دلیلی بر برتری ایشان بر پیامبر اکرم (ص) نیست. اولا، وصف امت برای دیگران نیز ذکر شده است. ثانیا، پیامبر (ص) با وصف «شهید امت» و اوصاف بی‌نظیر دیگر، برتر از ابراهیم (ع) هستند و این امتیاز فراتر از وصف امت است.

محبت حضرت فاطمه (س) به پدرشان، پیامبر اکرم (ص)، به قدری عمیق و زیاد بود که در برخی تعابیر، این مهر و علاقه را به مانند محبت مادر به فرزند تشبیه کرده‌اند.

بله، نیت کردن زیارت امامان از طرف امام زمان (ع) بسیار خوب است و این عمل مورد تأیید است. امام زمان (ع) نیز به نیابت از شما، امامان را زیارت خواهند نمود و این نشان‌دهندهٔ پیوند عمیق بین منتظر و امام است.

حضرت فاطمه (س) قبل از عالم دنیا، در عالم ذر و ارواح به روحانیت و نورانیت و شکوه عبادت دست یافتند و این معرفت از آنجا نشأت گرفته است. ایشان مربی ملائک در توحید، تسبیح و تهلیل بودند و آسمان‌ها و زمین از پرتو نور ایشان خلق شده‌اند. نور فاطمه از نور خداست و ایشان برتر از آسمان‌ها و زمین هستند.

علم غیب معصومین به معنای دخالت در وقوع حوادث نیست، بلکه پذیرش مشیت الهی و انجام وظیفه در چارچوب آن است. امام حسین (ع) نیز با علم به شهادت علی اصغر (ع)، برای احیای دین الهی و تثبیت حقیقت بندگی، زیباترین قربانی را به قربانگاه بردند و با خدا معامله نمودند.

تشکیل حکومت قرآن و عترت در تمام اعصار بر تمام شیعیان واجب است و حضرات معصومین (ع) در عصر مظلومیت خود نیز به صورت مخفی حکومت داشتند و وجود مبارکشان در جان جامعه و امت حکومت می‌کرد. این حکومت باید به مقتضیات شرایط انجام پذیرد.

اثر هنری نگارش قرآن با طلا، با توجه به نقش تبلیغی آن و جذب توجه جهانیان به ثقلین، قابل تقدیر است. هجمه‌ها علیه این اثر، مشابه مخالفت با شعائر دینی مانند حج است. درآمد حاصل از فروش اثر صرف بیماران سرطانی شده و مقایسه آن با گوساله سامری نادرست است.

امکان ظلم و ستم از طرف اعرابی که تابع عترت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم نبودند وجود دارد، اما پذیرش دین به زور و اجبار امکان پذیر نیست، چرا که دین امری فطری بوده و ایرانیان اسلام را با فطرت خود مطابق دیدند و با آشنایی با اهل بیت (ع) عاشقانه به آن روی آوردند.

بر اساس برخی تحقیقات، نبوت پس از حضرت یوسف علیه‌السلام به فرزندان لاوی رسید، نه نوادگان یهودا. حکومت نیز در اختیار فرزندان یوسف و طالوت بود که از نسل بنیامین بودند و نه از خاندان نبوت یا پادشاهی.

اسماء حضرات معصومین علیهم السلام مشتق از اسماء حضرت باریتعالی است و حرمتشان مانند حفظ اسماء الهی خواهد بود. لوح و مداد محدود به صفحه کاغذ و چوب نیست، بلکه هر نقشی که بر هر لوحی ظاهر شود، حکمشان یکسان است.

سخن پیامبر اکرم (ص) به حضرت علی (ع) که «انک تسمع ما اسمع و تری ما اری» (تو می‌شنوی آنچه را که من می‌شنوم و می‌بینی آنچه را که من می‌بینم)، نشان‌دهندهٔ آشنایی حضرت علی (ع) با وحی الهی، شاهد بودن بر عجایب وحی و رسالت، محرم اسرار الهی، و چشم و گوش رسالت است.

غالیان با نسبت دادن الوهیت به معصومین (ع) و قالیان با انکار کرامات ایشان، هر دو در حق حضرات تفریط می‌کنند. محدودیت‌های بشری مانند زمان و مکان، مانع جنبه‌های دیگر وجودی انسان کامل نیست؛ چنانکه پیامبر (ص) با پیکر بشری به قاب قوسین او ادنی عروج کردند. این تجلیات، مقام مخلوقیت را ارتقا داده و به احسن مخلوق الهی تغییر می‌دهد.

اعتبار حدیث مربوط به روز نهم ربیع‌الاول که به روز درآوردن لباس سیاه و آغاز امامت حضرت مهدی (عج) و هلاکت دشمنان اهل بیت (ع) اشاره دارد، محل بحث و تحقیق میان علما است. این روز با فضائل بسیاری از جمله استراحت مؤمنان و شادی شیعیان توصیف شده است.

با توجه به آیه تطهیر «إنما یرید الله لیذهب عنکم الرجس أهل البیت و یطهرکم تطهیرا»، وقتی رجس و پلیدی از اهل بیت (ع) دور است، لزومی برای وجود سوءات مادی و دفع آن به شکلی که برای دیگران وجود دارد، نیست. این نشان‌دهندهٔ پاکی و طهارت ویژهٔ ایشان است.

حمد و سپاس خدا در هر شرایطی، چه خوشی و چه ناخوشی، ادب بندگی است. مصیبت امام حسین (ع) از جمله مصائبی است که آثار مبارک عظیمی در عالم هستی داشته و شکر و حمد چندلایه را در حق آن لازم می‌سازد؛ هم به خاطر خود مصیبت و هم به خاطر آثار و برکات آن در دین، یقین و بندگی خدا.

حسینی شدن واقعی با پاسخ به ندای فطرت و تجدید میثاق عهد الست حاصل می‌شود. امام حسین (ع) در دعوت خود، مانند منادی الهی در عهد الست عمل کردند و کسانی چون زهیر و حر در زمان مناسب به ندایشان پاسخ دادند. امام زمان (عج) نیز آخرین منادی الهی برای یادآوری این عهد هستند و پاسخ به موقع به ندای ایشان، معیار حسینی بودن است.