اهل‌بیت و تاریخ اسلام

ازدواج امام علی (ع) با ام البنین (س) پس از شهادت حضرت زهرا (س) بود. اینکه امام علی (ع) همزمان با حضرت زهرا (س) همسر دیگری داشته‌اند، تهمتی عظیم به ساحت مولا است، زیرا ایشان کفو حقیقی حضرت زهرا بودند و کسی را قدرت و جرات ورود به حوزهٔ مغناطیس آن دو نبود.

همراهی امام زمان (عج) با مناجات شیعیان محتمل است، اما دعای ندبه در اصل از طرف شیعیان در حق آن حضرت است. ایشان نیز به اقتضای غربت دین الهی و دوری شیعیان از او، ندبه می‌کنند و ندبهٔ امت اسلام در حق آن حضرت، پاسخ شایسته‌ای از سوی ایشان خواهد داشت.

علت بریدن دستان زنان در زمان دیدن حضرت یوسف، شیفتگی شدید و خودباختگی ناشی از اکبار یوسف و کوچک پنداری خودشان بود. این شیفتگی باعث زوال شعور و فراموشی حوزه عملشان شد و عشق به هر چیزی با زوال عقل همراه است.

اصحاب صحیفه در روز غدیر، کسانی بودند که بر علیه ولایت و امامت مولا علی (ع) شورش کرده و عهد و پیمان بستند تا مانع خلافت ایشان و خاندان رسول خدا (ص) شوند. این صحیفه به صحیفهٔ ملعونه یا مشئومه نیز نام برده شده است. آنان قصد داشتند پیامبر (ص) را در گردنهٔ کوه هرشی به قتل برسانند و پس از غدیر نیز در مدینه بر پیمان خود تأکید کردند.

اکمال دین هیچ ارتباطی با پذیریش افراد ندارد. کمال نورانیت دین با طلوع آفتاب ولایت کامل شد و ارتداد و رویگردانی امت از خورشید ولایت، به آن صدمه و زیان نمی‌زند؛ همان‌گونه که نابینایی کوران، از نورانیت آفتاب نمی‌کاهد. غصب خلافت مانع کمال دین نیست.

زیبایی اماکن متبرکه که محل دفن حضرات معصومین هستند، ناشی از شایستگی‌های ذاتی آن مکان‌ها و شرافت افزوده شده به واسطهٔ تدفین ایشان است. این زیبایی، مظروف و ظرف را زینت می‌بخشد، اما ارزش مظروف (امام) برتر است. این زیبایی برگرفته از وجود خود امام است و نه صرفا اتصال به مبدأ زیبایی یا دیدگاه ما.

شهید در دین اسلام کسی است که در راه خدا کشته شود و نزد پروردگارش زنده است. هرچند جان‌فدای وطن نیز منزلت شهید را داراست و شیعیان راستین در هر حال ممتاز هستند، اما شهید واقعی کسی است که مؤمن راستین باشد و در اوج ایمان و باور به فیض کشته شدن در راه خدا دست یابد.

آیه ۸۲ سوره نمل بیان می‌کند که در آستانه رستاخیز، جنبنده‌ای از زمین خارج می‌شود که با مردم سخن می‌گوید و اعلام می‌کند که آنان به آیات الهی ایمان نمی‌آوردند. بر اساس روایات ثقلین، این جنبنده، امیرالمؤمنین علیه‌السلام است که در آخرالزمان با هیبتی خاص برای انجام مأموریت‌های ویژه ظهور می‌کند.

حرز امام جواد (ع) در کتاب مهج الدعوات تأیید شده است. برای استفاده از آن، باید وضو گرفت، چهار رکعت نماز با قرائت سوره‌ها و آیاتی خاص خواند، سپس آن را بر بازوی راست بست. این حرز برای دفع سختی‌ها و بلاها مؤثر است و باید هنگام بستن آن به قمر در عقرب نبودن توجه کرد.

نوروز روزی محترم و شایسته تقدیر است و می‌تواند با عید غدیر منطبق شود. این روز با مناسبت‌های مهمی چون ظهور امام زمان، پیروزی مؤمنان، عهد الست، نجات کشتی نوح و توحید ناب مرتبط است. ائمه (ع) نیز به نوروز اهمیت داده و اعمالی برای آن ذکر کرده‌اند، مانند غسل، پوشیدن لباس پاکیزه، استفاده از عطر و روزه گرفتن.

ولایت معصومین علیهم السلام به اذن و اجازت پروردگار متعال است و به ولایت خدا برمی‌گردد، نه به صورت مستقل. آیهٔ سورهٔ زمر به پرستش بت‌ها توسط مشرکان اشاره دارد که دلیلشان را قربت به خدا می‌دانستند، اما در توسل، منبع توسل پرستش نمی‌شود و این دو با هم متفاوتند.

همانطور که سال با ۱۲ ماه کامل می‌شود و هر ماه جایگاه ویژه‌ای دارد، اوقات شب و روز نیز با تک تک حضرات ائمه (ع) به کمال می‌رسد. نور حق و حقیقت و حکمت با هر یک از ایشان کامل می‌شود، مانند حروفاتی که کلمه واحدی را به وجود می‌آورند. این بدان معناست که هر امام، جلوه‌ای خاص از نور واحد الهی را در زمان خود متجلی می‌سازد.

اوقات خاصی به هر امام معصوم (ع) اختصاص یافته است، اما روح مبارک ایشان در تمام اوقات حضور دارد. این اختصاص به مانند اعضاء و جوارح رئیسه بدن است که جایگاه ویژه‌ای دارند اما با کلیت بدن نیز مرتبطند. در مفاتیح الجنان، ساعات خاصی به ائمه (ع) نسبت داده شده که نشان‌دهندهٔ ارتباط ویژهٔ آن‌ها با آن زمان‌هاست.

حجت بالغه، دلیلی کامل و قاطع است که شک و شبهه را از بین می‌برد و مانع عذرآوری می‌شود. امامان معصوم (ع) حجت بالغه الهی بر خلایق هستند که راه رسیدن به حقیقت را هموار می‌کنند و به واسطه آن‌ها، هیچ شکی مانع وصول حقیقت نمی‌شود. این حجت، هم به دانا و هم به نادان، توانایی رسیدن به حقیقت را می‌بخشد.

افراط در عزاداری زمانی رخ می‌دهد که مانع انجام واجبات، فراموشی مستحبات، یا غفلت از معارف دینی شود. عزاداری باید بر رونق حسنات، معارف و انجام وظایف فردی و اجتماعی بیفزاید. مسائل و مصائب اهل بیت (ع) بر امور شخصی مقدم است و نمی‌توان گفت عزاداری صرفا جنبهٔ شخصی دارد.

بدعت به هرگونه دخل و تصرف، تحریف یا انتساب امری غیردینی به دین اطلاق می‌شود. گرامیداشت مقام حضرت زهرا (س) در دو دهه، مصداق بدعت نیست، مگر اینکه آن را به اصل دین نسبت دهیم. سوء استفاده از این مناسبت‌ها برای اهداف پنهان، نفاق و دشمنی با اهل بیت (ع) است.

میزان زمان عزاداری امری عرفی است و نباید مانع انجام واجبات یا فراموشی مستحبات شود. عزاداری نمایش دل آتش گرفته و هشدار ظلم است و نباید باعث غفلت از معارف الهی گردد. افراط در آن مذموم و کوتاهی ناسپاسی است، اما عزاداران اهل بیت شادترین افرادند و عزاداری زیباترین یادکرد و ابراز محبت است.

حدیث شریف «فاطمة ع صدیقة شهیدة و إن بنات الأنبیاء لا یطمثن» که در کتاب کافی نقل شده است، از حیث سند و متن موثق بوده و به صراحت بر شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) اشاره دارد. این حدیث نشان می‌دهد که دختران پیامبران، برخلاف دیگران، به شهادت می‌رسند.

صلوات بر پیامبر (ص) به معنای ایمان، یاری، پیروی یا طلب بخشش نیست. صلوات از خدا رحمت خاص، از فرشتگان تزکیه و از مؤمنان دعاست که همگی به مقام والای ایشان تصدیق می‌کند. این درود، طلب ازدیاد رحمت الهی برای آن حضرت است.

مراد از حدیث «مردم از ذکر علی و فاطمه (ع) بیزارند»، اهل نواصب است، نه عموم اهل سنت که بسیاری محب اهل بیت (ع) هستند. ذکر اهل بیت (ع) از زیباترین عبادات و تبلیغ آن واجب است و تعطیلی آن به هر بهانه‌ای، تعطیلی قرآن و دین است.