مهدویت

امام زمان (عج) با ناراحتی هر یک از محبان و شیعیان خود، محزون می‌شوند. ایشان به کودکان عطوفت ویژه‌ای دارند و از ناراحتی آن‌ها بیشتر اندوهگین می‌گردند.

مراد از «ارض» در آیه شریفه «وأورثنا الأرض نتبوأ من الجنه حیث نشاء» (زمر، ۷۴) بهشت است، زیرا بهشت نیز زمین و آسمان خاص خود را دارد. با این حال، زمین عالم دنیا نیز از دارایی‌های اهل بیت (ع) است و مستضعفان وارث آن خواهند شد.

مصادیق سابقون در قرآن شامل رسولان الهی، اهل بیت (ع) و شیعیان می‌شود. آیاتی مانند «والسابقون السابقون» به این گروه اشاره دارند، اما این آیات مستقیما به موضوع رجعت نمی‌پردازند و ارتباطی با ۳۱۳ نفر رجعت‌کننده ندارند.

اصحاب رجعت در زمان ظهور حضرت بقیة الله الاعظم (عج) شامل ۳۱۳ نفر و گروه‌های دیگری غیر از آنان نیز می‌شوند. تعیین تعداد دقیق و هویت تمام رجعت‌کنندگان دشوار است.

توصیه به حفظ زبان و ماندن در خانه در آخرالزمان، راهبردی برای حفظ اسرار شیعیان و طرح‌هایشان در خفا، و همچنین دور ماندن از آزار دشمنان است. این به معنای انفعال یا عدم مشارکت در یاری امام نیست، بلکه مانعی برای افتادن در دام فتنه‌گران است.

انتساب حدیث «إن المؤمن فی زمان القائم... لیری أخاه الذی فی المغرب» به امام صادق (ع) محتمل است، اما ارتباط آن با تکنولوژی موبایل تصویری صحیح نیست. همچنین، قیامت تکرار گذشته نیست و وعدهٔ آن توسط خداوند داده شده است.

برای اینکه بفهمید امام زمان (ع) از شما راضی هستند، به کارهای خوبتان توجه کنید. اگر خدا را عبادت می‌کنید، پدر و مادر و اطرافیانتان از شما راضی هستند و امر به معروف و نهی از منکر انجام می‌دهید، بدانید که امام زمان (ع) از شما خشنودند.

عصای حضرت موسی (ع) بازیچه دست هیچ کس نبوده و نیست؛ صاحب خود را می‌شناسد و جز به دست صاحبش آرام نمی‌گیرد. این عصا در هیچ موزه‌ای نگهداری نمی‌شود، بلکه نزد امام زمان (عج) است و در زمان ظهور همراه ایشان خواهد بود. طبق روایات، عصای موسی از نهال بهشتی است که جبرئیل (ع) آن را برای حضرت موسی (ع) آورد و همراه تابوت آدم (ع) در دریاچه طبریه نگهداری می‌شود تا به دست قائم (عج) برسد.

قربانی کردن گوسفند برای سلامتی امام زمان (ع) و تقسیم آن بین فقرا، عملی چند اجر دارد: عبادت بودن قربانی، تقسیم تحفه الهی، نیکویی فقیرنوازی و متنعم شدن فقرا از غذای خوب. این عمل مقبول درگاه الهی است و رسیدگی به فقرا در حد توان، مهم است.

هرگونه پیش‌بینی، توقیت و تطبیق در امر ظهور محکوم است، اما طبق توصیه قرآن، شیعیان در هر لحظه زمان، امید ظهور را دارند و آن را نزدیک می‌بینند، در حالی که دیگران آن را دور می‌پندارند.

وجود امام برای متمردان به معنای افزایش عذاب نیست، بلکه فرصتی برای بهره‌مندی از نعمت حضور اوست، مگر آنکه قلبشان مختوم شده باشد. نزول فوری عذاب، تعجیل در جزای عمل است و امهال ظالمان به معنای فرصت بهره‌مندی از شرایط و نعمت حضور امام است، نه صرف استدراج. خداوند در قرآن به موارد امهال و بازگشت به سوی حق اشاره کرده است.

اگر حجت خدا از زمین برداشته شود، مشیت و اراده الهی بر عقوبت ظالمان و کافران تعجیل می‌یابد، اما این به معنای سلب اختیار از بندگان نیست. اطاعت از اوامر الهی خواستهٔ رضایی خداست که در دایرهٔ اختیار آدمی به ارادهٔ عزم در برابر ارادهٔ حتمی الهی برمی‌گردد. تأخیر در عقوبت در زمان حضور اهل بیت (ع) و تعجیل در فقدان امام، به ارادهٔ حتمی الهی برمی‌گردد.

بر اساس احادیث رجعت، امیرالمؤمنین (ع) آخرین حجت روی زمین خواهند بود و در زمان رجعت، تمام انبیاء و اولیاء و ائمه یاور ایشان خواهند بود. رجعت عمومی نیست و تنها کسانی که محض ایمان یا محض شرک بوده‌اند، بازمی‌گردند.

کسانی که در گذشته خطاهای زیادی مرتکب شده‌اند، اگر توبه کنند و احرار باشند، بخت حضور در بین یاران و انصار امام مهدی (عج) را خواهند داشت. امام زمان (عج) توبه‌کاران را دوست دارد و خداوند نیز در قرآن کریم فرموده است: «إن الله یحب التوابین و یحب المتطهرین».

امام زمان (عج) جشن‌های ولادت امامان و اعیاد را در مکان‌های پاک و زیبا مانند مکه، مدینه و دیگر آستانه‌های مقدس برگزار می‌کنند. در دوران غیبت، ایشان دل‌های پاک و معطر مؤمنان را محل حضور و سرور خود قرار می‌دهند و به همین دلیل، دل شما در مناسبت‌ها شاد می‌شود.

هیچ سندی برای «ظهور صغری» قبل از ظهور اصلی وجود ندارد و قائل شدن به آن نوعی تعیین وقت برای ظهور است. ظهور حضرت قائم (عج) ناگهانی خواهد بود و تعیین وقت برای آن، دروغ و موجب هلاکت است. خداوند با تعیین وقت برای ظهور مخالفت می‌کند و ظهور ایشان مانند قیامت، ناگهانی خواهد بود.

بله، امام زمان (ع) نیز در عید غدیر جشن می‌گیرند و تمام فرشتگان و خوبان عالم با ایشان شادی می‌کنند. مراسم جشن امام زمان (ع) مخصوص بوده و هیچ جشنی با آن شباهتی ندارد و دل‌های پاک را از شیرینی آن پر می‌سازند.

تشکیل حکومت اسلامی در عصر غیبت ضروری است، زیرا در غیر این صورت دین به تعطیلی کشیده می‌شود. آیه آل عمران ۱۴۴ بر لزوم حفظ نظام امت اسلام پس از پیامبر (ص) تاکید دارد و حفظ این نظام جز با تشکیل حکومت اسلامی ممکن نیست. مراد از حکومت، حفظ نظام به ارث رسیده از دودمان رسالت و امامت است.

از عصر غیبت کبری، حکومت‌ها و تشکل‌های اسلامی کوچک با درایت فقها وجود داشت و گاهی با نفوذ در حاکمیت‌های بزرگ‌تر، به صورت بطنی امر حکومت اسلامی را محقق می‌ساختند. این روند ادامه یافت تا اینکه رسمی‌ترین و عالی‌ترین شکل آن شکل گرفت.

ارجاع امت به روات حدیث و تشخیص راوی اعقل، اعلم، افقه و اتقی از وظایف عصر غیبت و زمینه‌ساز شناخت مقام والای امام و امامت است. این دوره همچنین زمان آمادگی اساسی برای ورود به آزمونی عظیم، به‌ویژه برای راویان حدیثی است که باید اکرم شان را برای تبعیت انتخاب کنند.