مهدویت

عدالت امام زمان (عج) به معنای نابودی ظلم و اصلاح بی‌نظمی‌هاست و تا قیامت حاکم خواهد بود. حضرت هر چیز را در جایگاه شایسته خود قرار داده و زیبایی و حیات را در زمین به نمایش می‌گذارند. این نظام تا قیامت باقی مانده و سپس با رجعت ائمه ادامه می‌یابد.

دینداری مؤمنان باعث تعجیل در ظهور امام زمان (عج) می‌شود و هر حرکت زشتی از آنان، موجب تأخیر می‌گردد. اگرچه امتلاء زمین از جور از علائم حتمیه ظهور است، اما این امر دلیلی بر تشدید ظلم نیست. وظیفهٔ همگان، مانع شدن از گناه و روی آوردن به معروف است.

اضطرار امام زمان (عج) شخصی نیست، بلکه نبض مبارکشان به جان دین الهی مرتبط است و جان در حال احتضار دین، ایشان را مضطر می‌کند. دعای ایشان برای ظهور، مستجاب است اما اضطرارشان به دلیل وضعیت دین است.

اگر مصحف فاطمه (س) شامل احکام و وقایع حتمی باشد، همان خواهد شد که در آن آمده است. در غیر این صورت، آیهٔ «یمحوا الله ما یشاء و یثبت» بر آن حکومت دارد و ارادهٔ تثبیت و تغییر تنها به خواست خداوند است. خالق هستی برای تقویت باور و یقین وقایعی را به حتم تقدیر می‌فرماید، اما به هر حال ارادهٔ تثبیت و تغییر تنها به خواست اوست.

با وجود آگاهی از زمان ظهور، امام (عج) باید از افشای آن خودداری کنند. آیهٔ محو و اثبات بر هر حکمی حاکم است و تعیین وقت زمانی معنا دارد که ابلاغ آن از ناحیهٔ حق تعالی صادر شده باشد. امام زمان (عج) در مقام دعا و درخواست در تعیین وقت ظهور به شرط اجابت می‌توانند نقش داشته باشند.

تعیین وقت برای ظهور امام زمان (عج) دروغ است و اهل بیت (ع) وقت خاصی تعیین نکرده‌اند. مجهول ماندن زمان ظهور بر رونق بندگی و دعا می‌افزاید و توقیت باعث تاخیر ظهور می‌شود. خداوند هر چه را بخواهد محو و اثبات می‌کند و اصل کتاب نزد اوست.

خداوند علم غیب را به هر که بخواهد عطا می‌کند و دانایان علوم غیبی به اراده الهی یقین دارند. زمان ظهور امر حتمی است اما با دعا تغییر می‌یابد و امام زمان (عج) از ما می‌خواهند برای تعجیل ظهور دعا کنیم. تغییر زمان ظهور و طلب آن یعنی نامشخص شدن زمان ظهور. خداوند هر چه را بخواهد محو و هر چه را بخواهد اثبات می‌کند.

ادعای حکومت صفویه مبنی بر ادامهٔ حکومت با عنایت حضرت حجه و تحویل پرچم به ایشان، و ادعاهای مشابه در حال حاضر، پاسخ دارد. هر کسی که پرچم دین را با اخلاص بالا می‌برد، علمدار حضرت مهدی (عج) است و ماموریتش ارتقاء می‌یابد. نباید مدعیان دروغین ما را در انجام وظایف سست کنند.

حاکم اسلامی می‌تواند بدون مدیریت مستقیم معصوم علیه السلام، عدالت را جاری کند. امام زمان (عج) در دوران غیبت، بیکار نیستند و حاکمان مخلص دینی را فراموش نمی‌کنند و یار نافع آنها خواهند بود، همانطور که مردم از خورشید پشت ابر بهره می‌برند.

اگر تشکیل حکومت دینی در زمان غیبت جواز نداشته باشد، یا باید به حکومت کفر رضا داد که محکوم است، یا نسبت به تشکیل هر حکومتی بی‌تفاوت بود که این نیز به معنای پذیرش حکومت طاغوت است. برای حفظ پایه‌ها و ارزش‌های دین، تشکیل حکومت دینی ضروری است، زیرا هر حکومت غیردینی مانع تجلی ارزش‌های دینی می‌شود.

حرکت و همایش عظیم زیارت اربعین، در صورتی که با ائتلاف قلوب همراه باشد، به ظهور حضرت مهدی (عج) نزدیک‌تر خواهد بود. پایبندی به اصول و ارزش‌های دینی، اطاعت از قرآن و عترت، و تشکیل اجتماعات عظیم عبادی و اجتماعی، در تحقق مقدمات ظهور مؤثر است.

هدف قیام امام حسین (ع) همان بود که در وصیت‌نامه به محمد حنفیه بیان فرمودند: طلب اصلاح در امت، امر به معروف و نهی از منکر و سیره گرفتن از جد و پدرشان. امام رضا (ع) نیز با تبعید به خراسان، این جفا را فرصتی برای استحکام بنیان شیعه و تبلیغ دین تبدیل نمودند. هرگونه پیش‌بینی ناصحیح و تحلیل غلط وقایع، تحریف معانی احادیث است.

باید رویدادهای عصر ظهور را با چشم و دل بیدار پیگیری نمود، اما از هرگونه تطبیق و توقیت احساسی پرهیز کرد، زیرا این امر زمینه ساز برخی سودجویی‌ها، ادعاها و انحرافات می‌گردد. سید خراسانی، یمانی و شعیب بن صالح همچون ستاره‌های درخشان ظاهر خواهند شد و سیاهی شک را از خود می‌زدایند.

انتقام امام زمان (عج) برای خون امام حسین (ع) ممکن است شامل رجعت قاتلان و کشته شدن دوباره آنان، یا مجازات پیروان یزید و افراد با خصائص یزیدی باشد. همچنین، ابراز خشوع با رفتارهایی مانند خود را سگ امام حسین (ع) نامیدن، ضربه به مکتب اهل بیت (ع) است و مورد رضایت ایشان نیست؛ بلکه باید با زینت تمام محاسن و رعایت قوانین الهی همراه باشد.

ادعای دیدار حضرت مهدی (عج) در دوران غیبت کبری، طبق فرمایش خود ایشان، دروغ و افتراست. نسبت دادن هرگونه حکم یا فتوا از زبان حضرت در این دوران، حکم جعل حدیث را دارد و تهمتی عظیم به ساحت مقدس ایشان است. در دوران غیبت کبری، روش استنباط احکام عملیه مشخص است و ادعای مشاهده حضرت پیش از خروج سفیانی و صیحه آسمانی کذب است.

در اواخر ماه صفر سال ۴۱۰ هجری قمری، نامه‌ای از ناحیه مقدسه امام زمان (عج) به شیخ مفید (ره) صادر شد که در کتاب احتجاج نقل شده است. این توقیع حاوی مطالبی درباره وظایف شیعیان، علائم ظهور، و هشدار نسبت به فتنه‌ها بوده و بر لزوم حفظ آن و رساندن به دیگران تأکید داشته است.

حیرت امام زمان (عج) به معنای سرگردانی و ناامنی است، زمانی که هیچ جای امنی یافت نمی‌شود. این حیرت هم از نظر جسمانی به دلیل وجود دشمنان زیاد و هم از نظر روحانی به دلیل سیطرهٔ جهل، ظلم و فساد در محیط اطراف، برای ایشان وجود دارد.

یاس مورد اشاره در روایت، ناامیدی از اسباب و خلق است، نه ناامیدی از تحقق خود ظهور. فرج و گشایش پس از شدت صبر و ناامیدی از غیر خدا حاصل می‌شود. این ناامیدی به معنای ترس از درک نکردن ظهور حجت حق است، نه ناامیدی از خود ظهور.

امضای امور در شب قدر توسط خداوند انجام می‌شود و سپس این تقدیرات و احکام الهی بر امام زمان علیه السلام عرضه می‌گردند، نه اینکه حضرت خودشان تقدیر یا امضا کنند. معصومین علیهم السلام نقش علم الهی و اسماء حسنای الهی را دارند و خداوند است که امور را امضاء می‌نماید.

آیات قرآن کریم، به‌ویژه داستان پیامبران، می‌تواند نشانه‌هایی از حضرت مهدی (عج) داشته باشد، زیرا ایشان آینهٔ تمام‌نمای قرآن هستند. عظمت و جایگاه ایشان در رابطه با انبیاء در فراز «موضع الرساله» از زیارت جامعهٔ کبیره به‌روشنی بیان شده است.