مهدویت

جای نگرانی نیست که دل مشتاق دیدار امام زمان (عج) باشد؛ این اشتیاق طبیعی است. روایت مذکور به معنای خنثی کردن ذوق و شوق دیدار نیست، بلکه تاکید بر احترام به قانون عصر غیبت دارد. این عصر، زمان پختگی، اخلاص، آزمون ویژهٔ ایمان و آمادگی است؛ زمان کسب معرفت، دل‌پروری و یافتن راه خورشید از پس ابرهای غیبت است.

امام زمان (عج) در نامه به محمد حمیری، هنگام اشاره به توجه به خدا و ایشان، فرمودند: «بگوئید چنانچه خدا فرمود: سلام علی آل یاسین». این اشاره به زیارت آل یاسین به معنای تحقیر زیارت جامعه کبیره نیست، بلکه هر دو دروازه‌هایی به سوی دیدار محبوب الهی هستند و هر کدام طعم خاص خود را دارند. زیارت جامعه کبیره مانند دانشگاهی است که پس از فراغت از آن، می‌توان شیرینی زیارت آل یاسین را چشید.

در زمان غیبت صغری، نایب امام زمان (عج) به کسی که مشتاق دیدار ایشان بود، فرمودند: شکر خدا شوق تو را سپاس می‌گوید و چهره‌ات را در عافیت به تو نشان می‌دهد. اما نخواه که او را ببینی، زیرا ایام غیبت مشتاق اوست و نباید درخواست اجتماع با او کرد؛ این از امور خدای متعال است و تسلیم به آن اولی است. با این حال، می‌توان با زیارت به آن حضرت توجه نمود.

تشکیل حکومت دینی لازمهٔ هر جامعه است و تن دادن به حکومت غیر دینی به معنای پشت کردن به قرآن و عترت است. هر فقیه دینی که تلاشی در جهت تشکیل حکومت دینی نداشته باشد، فقیه غیر عامل محسوب می‌شود. آیات الهی و احادیث برای عمل کردن هستند، نه فقط گوش دادن.

تشکیل حکومت دینی، لبیک به ندای حضرت مهدی (عج) در عصر غیبت است. مبارزه با فساد، امر به معروف و نهی از منکر نباید رها شود، حتی اگر رهبر دینی خود را خلیفه الله نداند، بلکه محب و شیعهٔ حضرتش بداند. این اقدامات در مرزهایی که حضرت تعیین فرموده، انجام می‌شود.

رجوع به روات حدیث، به فرمان حضرت مهدی (عج)، نوعی لبیک‌گویی به امام زمان (عج) محسوب می‌شود. حکومت دینی که تحت ولایت حضرت مهدی (عج) قرار دارد، موازی با حکومت ایشان نیست، بلکه در ظل حکومت ایشان است و قوانینش از قرآن و عترت استنباط می‌شود.

در عصر غیبت، نباید شاهد ویرانی کعبه، تحریف قرآن و جسارت به ساحت اهل بیت (ع) بود. وظیفهٔ منتظران، دفاع از قرآن و اهل بیت (ع) و آمادگی برای قیام جهانی امام زمان (عج) است. سکوت در برابر این وقایع جایز نیست.

حدیث «من تقدم علی قوم من المسلمین و هو یری أن فیهم من هو أفضل منه فقد خان الله و رسوله و المسلمین» در منابع شیعی سند معتبری ندارد و حتی اگر سندی داشته باشد، راویان آن غیر امامی و غیر ثقه هستند. قیاس این حدیث با تشکیل حکومت در عصر غیبت نابجاست؛ زیرا خلفای ناحق غاصب بودند، اما در عصر غیبت، ولی فقیه وظیفه تشکیل حکومت دینی را بر عهده دارد که این به معنای پیشی گرفتن از امام زمان (عج) نیست، بلکه عمل به فرامین الهی و برقراری عدالت است.

مخالفت برخی فرقه‌ها با تشکیل حکومت اسلامی در دوران غیبت، تلاشی مرموز برای مبارزه با دین و اهل بیت است؛ این گروه‌ها با اظهار دوستی، به درون مؤمنان نفوذ کرده و تخم اختلاف می‌کارند تا راه را برای شیاطین هموار کنند. رهبران واقعی دینی، چراغ درخشان امام زمان هستند و محروم کردن مؤمنان از انوار آن‌ها، گمراهی را به دنبال دارد.

حدیثی که امام صادق (ع) فرمودند «فرزند واحدی که انسان پیش از خود به آخرت بفرستد، بهتر از هفتاد نفری است که پس از او باقی بمانند و در رکاب قائم (عج) با سلاح مبارزه کنند»، از حیث سند ضعیف است. با این حال، فرزند مؤمن شفیع سابق است و فرزندانی که در نوکری حضرت قائم (عج) باشند، باقیات صالحات و خیر دنیا و آخرت محسوب می‌شوند.

احادیث اثبات می‌کنند که امام زمان (عج) سیره رسول خدا (ص) را احیا و ماموریت ایشان را به پایان می‌رسانند. ایشان حاکم عوالم متعددی هستند و درک قامت بلند ایشان از ناسوت تا سدره المنتهی برای ما ممکن نیست. امام زمان (عج) خضرتر از خضر و استاد او هستند و صاحب علوم ناشناخته و امور مخفی می‌باشند.

ادعای مشاهده یا نیابت، حتی اگر بدون ادعای نیابت خاصه باشد، شامل «کذاب مفتر» می‌شود. اگر استثنایی وجود داشت، هر کسی خود را مستثنی معرفی می‌کرد. علم رجال برای شناخت امام و تشخیص حق از باطل ضروری است، زیرا بدون آن، شناخت دیگران و حتی شناخت خدا ممکن نیست.

اگر ارتباط با امام زمان (عج) صحت داشته باشد، باید مستقیما توسط خود امام اثبات شود. در عصر غیبت کبری، ادعای مشاهده یا نیابت دروغ و افتراست. علم رجال برای تشخیص حق از باطل و اطمینان‌بخشی به ادعاها ضروری است، زیرا ما ناگزیر از مراجعه به قطعیات هستیم.

همراهی خضر برای طی طریق لازم نیست؛ بلکه معرفت امام زمان (عج) و تمسک به قرآن و عترت، چراغ هدایت الهی است. یاد و ذکر او نباید از دل زدوده شود و اگر لازم باشد، اوست که ما را به خضرمان خواهد رساند.

در عصر غیبت کبری، رجوع به روات حدیث و تفاسیر آیات و روایات مورد تایید امام زمان (عج) است. علمای شیعه باطنا و روحانی با حضرت در ارتباطند و امر مراجعه به روایات و آیات روشن است. کسانی که قصد تعطیلی احکام یا ادعای دروغین نیابت دارند، از این مقوله بهره نمی‌برند. خداوند زمینه کشف حقیقت را برای اهل باطن فراهم می‌آورد.

یادگیری قرآن برای همه باز است، اما تأویل آیات و تفسیری که مؤید قرآنی یا حدیثی ندارد، نباید به رای شخصی باشد. باید مراقب کسانی بود که راه رجوع به قرآن را می‌بندند یا آن را به انحصار خود درمی‌آورند. نیروی تقوا ابزار فهم عظیم قرآن است.

این حدیث به مردمی در شرق اشاره دارد که حق خود را می‌طلبند اما به آنان داده نمی‌شود. پس از قیام مسلحانه، حقشان را می‌گیرند اما تا ظهور امام زمان (عج) نمی‌پذیرند و کشتگانشان شهیدند. منظور از حق، احقاق حقوق اجتماعی و عرفی است که با قیام مسلحانه حاصل می‌شود.

طبق روایات، قم امن‌ترین منطقه در زمان ظهور امام زمان (عج) خواهد بود و حرم خدا هر جا باشد، امن است. ایران به مرکزیت قم، امن‌ترین منطقه برای جهانیان خواهد بود. روایتی از امام صادق (ع) نیز بر برتری قم و اهل آن تأکید دارد.

بداء در امور حتمی ظهور مانند آمدن سفیانی ممکن است رخ دهد، اما وعده الهی به ظهور قائم (عج) تخلف‌ناپذیر است. خداوند به وعده خود عمل خواهد کرد، زیرا قدرت او بر همه چیز، حتی حتمیات، احاطه دارد و هیچ چیز در برابر اراده او مقهور نیست.

در آخرالزمان، حفظ زبان به معنای پرهیز از سخنان بیهوده و دوری از اهل گناه است. خانه نشینی نیز به معنای دوری از اهل دنیا، استواری بر عبادت و انتظار فرج است، نه بی‌تفاوتی نسبت به مسائل دینی و اجتماعی. منتظر واقعی کسی است که اهل امر به معروف و نهی از منکر باشد.