کلام و عقاید

تناسخ هیچ تناسبی با آموزه‌های دینی، معاد، حشر و نشر، بهشت و جهنم ندارد و قرآن کریم بطلان آن را آشکار می‌سازد. قائلین تناسخ هیچ سندی از کتب آسمانی ندارند و این عقیده نسخهٔ شیطانی برای سست کردن اعمال بندگان است. مواردی که افراد از زندگی گذشته سخن می‌گویند، یا فریب شیاطین است یا تلقینات خاص به افراد سست‌عنصر.

عقل جلوه‌ای متعالی از نور خدا و علم، عنصر اعظم عقل است. عقل همچون نیروگاهی عمل می‌کند که با هدایت علم، حقایق هستی، از جمله ارتباط با «الله نور السموات و الارض» را آشکار می‌سازد و دل را برای فهم حقایق روشن می‌کند.

عقل را می‌توان صورت و هویت روحانی محمدی دانست که منجر به معرفت نفس و در نتیجه شناخت پروردگار می‌شود. با تقویت این معرفت، انسان به جایگاهی می‌رسد که می‌تواند ادعا کند «أنا محمد و محمد أنا»، یعنی بخشی از ماهیت نور محمدی گردد.

عقل، حقیقت وجودی است که همچون مغز سامانهٔ عظیم محمدی عمل می‌کند و قوای فکر، فهم و دیگر فضایل انسانی را مدیریت و هدایت می‌نماید. اتصال به این شبکهٔ عقلانی، ظرفیت انسان را برای درک حقایق و قرار گرفتن در صراط مستقیم الهی افزایش می‌دهد و مترجم فطرت اوست.

با توجه به احادیث، اولین خلق خدا نور محمد (ص) و اولین موجود از جهان روحانیون عقل بوده است. نفس و جان محمدی نتیجه ارتباط جهان انوار با جهان ارواح و دیگر عوالم است و عقل همچون خورشیدی در جهان عظیم محمدی (ص) استقرار یافته و تابش آن بر خلایق، میزان عقلانیت آنها را تعیین می‌کند.

حقیقت آدمی با عناوین مختلفی چون «نفس، من، خود خودش، ماهیت، کینونت، ذات» نامیده می‌شود. این حقیقت، نور، روح، ارواح، قلب، عقل، جسم و اعضا و جوارح را داراست و به عنوان شاهنشاه بدن شناخته می‌شود.

در حدیثی درباره ایمان تک تک اعضا و جوارح، ضمیر «وجهه» به انسان برمی‌گردد و راس او را که وجه اوست، بیان می‌کند. با تاویلی خاص می‌توان این ضمیر را به خالق برگرداند، به این معنا که چهره انسان نمایشگاهی از اسماء حسنای الهی است و «وجه الله» به معنای مجموعه خاصی از اسماء حسنای الهی است.

بر اساس آیات قرآن، فرمان سجده تنها برای حضرت آدم علیه‌السلام صادر شد و حوا بعدا از نفس آدم خلق شد. بنابراین، فرشتگان فقط بر حضرت آدم سجده کردند و ابلیس از روی تکبر سجده نکرد.

عبارت «خداوند وجه خود را در راس انسان قرار داده» صحیح نیست و قابل توجیه و تأویل نمی‌باشد. تنها می‌توان گفت که راس و چهرهٔ انسان پاک و متعالی می‌تواند به صحیفهٔ اسماء حسنای الهی تبدیل شود و نقوش نام‌های زیبای الهی از جمال انسان متکامل جلوه‌گر گردد.

چهارده معصوم علیهم السلام در ابتدا خلقت برابر دیگران بودند، اما به خاطر حسن بندگی الهی، درجاتشان بالا رفت. پیامبر اسلام به مقام دریافت وحی و معراج رسید و ائمه ابواب شهر علم او شدند، لذا ولایتشان، ولایت الله گشت.

حضرت آدم (ع) در بهشت دنیوی سکونت داشت و آن جایگاه می‌توانست پایتخت رهبری زمین باشد. بنابراین، سکونت او در بهشت منافاتی با جایگاه خلافت او در زمین ندارد.

فرشتگان پیش از خلقت انسان، از فساد و خونریزی او خبر نداشتند، بلکه اعمال مفسدانه نسناس‌ها و اجانین پیشین را که در زمین زندگی می‌کردند، با خلقت جدید قیاس می‌کردند و تصور می‌کردند انسان نیز مانند آن‌ها خواهد بود.

حکمت بیان «بأسماء هؤلاء» (اسماء حسنی الهی که همان ائمه علیهم السلام هستند) در خلقت انسان این بود که فرشتگان با اطلاع از مقام ایشان، پذیرفتند که انسان با وجود فساد و خونریزی، شایسته خلافت الهی است. فرشتگان در ابتدا انسان را با موجودات مفسد پیشین قیاس می‌کردند، اما با علم به مقام ائمه، متوجه شدند که از نسل آدم انسان‌های شایسته‌ای ظهور خواهند کرد.

وجود امام برای متمردان به معنای افزایش عذاب نیست، بلکه فرصتی برای بهره‌مندی از نعمت حضور اوست، مگر آنکه قلبشان مختوم شده باشد. نزول فوری عذاب، تعجیل در جزای عمل است و امهال ظالمان به معنای فرصت بهره‌مندی از شرایط و نعمت حضور امام است، نه صرف استدراج. خداوند در قرآن به موارد امهال و بازگشت به سوی حق اشاره کرده است.

تمام انسان‌ها، حتی شهیدان، قبض روح می‌شوند و حیات ویژه‌ای نزد خدا دارند. رجعت به معنای بازسازی جسم و زنده شدن مردگان است و ربطی به ماندگاری جسم یا عدم قبض روح ندارد. خداوند متعال خود قبض روح امام حسین (ع) را بر عهده گرفت و ارواح طیبه عترت عصمت و طهارت نیز قبض روح شده‌اند.

در بهشت هیچ مکروه و زشتی وجود ندارد و بهشت کلاس امتحان نیست، بلکه محفل پذیرایی از مؤمنان است. مؤمنان در بهشت هر جا را بخواهند منزلگاه خود قرار می‌دهند و این همان تحقق وعده الهی است.

منکران ولایت و مبغضان حجج الهی مخلد در جهنم بوده و بوی بهشت را استشمام نخواهند کرد. بهشت دارای طبقات و درجات مختلف است و شرط رفافت و قرابت با حجج الهی، هماهنگی دل، زبان و عمل در محبت و مودت آنهاست. بهشتیان به منازل شیعیان می‌نگرند، همان‌گونه که آدمی به ستارگان آسمان می‌نگرد.

اگر حجت خدا از زمین برداشته شود، مشیت و اراده الهی بر عقوبت ظالمان و کافران تعجیل می‌یابد، اما این به معنای سلب اختیار از بندگان نیست. اطاعت از اوامر الهی خواستهٔ رضایی خداست که در دایرهٔ اختیار آدمی به ارادهٔ عزم در برابر ارادهٔ حتمی الهی برمی‌گردد. تأخیر در عقوبت در زمان حضور اهل بیت (ع) و تعجیل در فقدان امام، به ارادهٔ حتمی الهی برمی‌گردد.

وجود امام خیر و برکت برای اهل عالم است و تا زمانی که امام در میان ماست، خداوند عذاب را از اهل زمین برمی‌دارد و به اهل معاصی مهلت می‌دهد. اما این مهلت برای کافران جز زیان نخواهد بود، زیرا عدم بهره‌مندی از نعمت حضور امام کفران نعمت است.

عنوان «اولوا الامر» مختص معصومین (ع) است و به هیچ کس، حتی بالتبع، اذن تصرف داده نشده است. شیعیان و نایبان تنها تحت اولوا الالباب قرار می‌گیرند و استفاده از القاب مخصوصه نوعی تصرف محسوب می‌شود و هر کسی باید جایگاه خود را بشناسد.