کلام و عقاید

قانون جذب به معنای اندیشه مثبت و رسیدن به خواسته‌ها با تفکر تمام وجود، اگر به غیر خدا و طبیعت نسبت داده شود، شرک است. اما خوش‌بینی به خدا، اجابت او و اعتقاد به اینکه تنها او مؤثر در حاجات و افکار است، صحیح می‌باشد و با آموزه‌های دینی قابل جمع است.

در معاد جسمانی، انسان با تمام ابعاد وجودی‌اش برانگیخته خواهد شد که یکی از این ابعاد، پیکر جسمانی اوست. انسان موجودی پیچیده است که از عوالم متعددی ترکیب یافته. قانون انیشتین (E=mc²) ارتباطی به بحث برانگیخته شدن در معاد ندارد و خود این قانون نیز نواقصی دارد.

علم ابلیس، علمی است بدون عقل و مدیریت جهل؛ مانند نوری که بدون همراهی عقل، دیدگان را می‌رباید و آبش باعث غرق شدن می‌شود. این علم مانند کسی است که آتشی افروخته تا راه خود را پیدا کند، اما طوفان آن را خاموش می‌کند و در تاریکی رها می‌شود.

آیات متعددی از قرآن کریم، از جمله در سوره یس، معاد جسمانی و روحانی را اثبات می‌کنند. این آیات به زنده شدن استخوان‌های پوسیده و شهادت اعضای بدن بر علیه انسان اشاره دارند که نشان‌دهندهٔ بازگشت جسمانی است.

منظور از بداء در این روایت، محو شدن گناهان و زشتی‌ها در قضا و ارادهٔ الهی است، همانند آنچه در آیهٔ «یمحو الله ما یشاء ویثبت وعنده أم الکتاب» آمده است. در این صورت، تنها زیبایی‌های عبادت و تجلیات اسماء حسنای الهی باقی می‌ماند و گویی هیچ گناهی صادر نشده است.

بداء در محتومات زمانی رخ نمی‌دهد که ارادهٔ الهی حتمی و قطعی باشد. سنت‌ها و کلمات خداوند، مانند پیروزی حق بر باطل و استقرار حکومت عدل توسط امام مهدی (عج)، تغییرناپذیرند. با این حال، خداوند هرچه را بخواهد محو و هرچه را بخواهد اثبات می‌کند و «ام الکتاب» نزد اوست.

میکروب‌ها و ویروس‌ها، چه گیاهی و چه جانوری، دارای روح نباتی یا جانوری هستند و حتی جمادات نیز روح جمادی دارند. روحانیت به معنای ارتباط همه ذرات با مبدأ عالم هستی است و وجود مادی آن‌ها در امتداد پیکرهای آسمانی و عرشی قرار دارد.

ما وجود خدا را از طریق نشانه‌هایش درک می‌کنیم، همانطور که محبت را بدون دیدن آن می‌شناسیم. خدا برتر از آن است که با چشم دیده شود و شناخت او از طریق نشانه‌هایش و علم به وجودش حاصل می‌شود، نه با دیدن مستقیم.

خداوند مهربانی را آفریده و محبت را در دل مادران قرار داده است تا فرزندان خود را دوست بدارند. محبت خدا نسبت به کودک بسیار بیشتر از محبت مادر است، اما این محبت الهی قابل اندازه‌گیری نیست زیرا تمام محبت‌ها در مقایسه با آن ناچیز است.

رحمت و غضب الهی دو خلق از مخلوقات خداوند هستند. گرچه انعکاس حقیقت این صفات در مخلوقات متفاوت است، اما اصلشان یکی است.

نفی صفات از خداوند مربوط به حقیقت و کنه اوست، نه ذاتش. ذات الهی با اسماء و صفاتش تجلی کرده و قابل شناخت نسبی است، اما کنه و حقیقت او هرگز قابل شناخت نیست و نمی‌توان صفات را از آن نفی کرد. در دعای خالصانه، متوجه ذات خداوند می‌شویم که تمام صفات و اسماء حسنی را در بر دارد.

فنای مخلوق در ذات حق امکان‌پذیر نیست، زیرا ذات حق بی‌نظیر و بی‌همتاست و هیچ موجودی در برابر آن قابل قیاس نیست. بقای ذات حق فراتر از بقاست و اگر قرار بر فنای مخلوقی باشد، فنای آن در اسماء حسنای الهی خواهد بود، نه در ذات حق.

اگر روایتی با مستقلات عقلی تعارض نداشت، باید به آن ایمان باطنی داشت. درک نکردن روایت به معنای عدم صحت آن نیست، بلکه ممکن است به دلیل محدودیت فهم ما باشد و در نهایت باید به آن یقین داشت، زیرا حکم تایید فطری را خواهد داشت.

تبارک» به معنای دوام خیر و بخشش الهی است که خیر و بخشش از ذات بی‌مثال او قطع نمی‌گردد و «تعالی» به معنای وجودی است که برتری و علو و کبراییش را نهایتی نیست و کسی را قدرت درک آن مقام والایش نمی‌باشد. این دو نام، بیانگر صفات کمالی خداوند هستند که درک کامل آن‌ها فراتر از اندیشه بشری است.

ملائکه به دلیل نداشتن شهوت و نظام حیوانیت، از خطاهای نفسانی انسانی مبرا هستند و معصیت نمی‌کنند. اگر خطایی از آن‌ها سر بزند، در نظام وجودی خاص خودشان است، مانند اعتراض به خلقت آدم. امکان گناه انسانی برای فرشتگان تنها در صورتی است که خداوند برای تنبیه یا آموزش، شهوت را در وجودشان قرار دهد.

برتری انسان بر بسیاری از موجودات که در آیه «و لقد کرمنا بنی آدم...» ذکر شده، به معنای برتری ذاتی و اشرفیت نیست، بلکه به دلیل امتیازات و نعمات ویژه‌ای است که خداوند به انسان عنایت کرده است. در مقایسه با فرشتگان، انسانی که عقلش بر شهوتش غالب شود، از فرشتگان بهتر است، اما اگر شهوت بر عقلش غلبه کند، از چهارپایان بدتر خواهد بود.

هدف خلقت، عبادت و بندگی واقعی است که در واقع ارتباطی خاص و ویژه بین آفریننده و آفریده است. این ارتباط با جوشش محبت و عشق از دو طرف معنا می‌یابد و بندگی همان رسیدن به این حقیقت و سیر سلوک به سوی اسماء حسنای الهی و لقاء الله است. خلقت از فیض خداست، یعنی چون خدا فیاض است، خلقت اتفاق می‌افتد.

حکمت ذکر «آب» در کنار «اشیاء» در حدیث خلقت نور پیامبر (ص) این است که آب اولین آفریدهٔ عالم اشیاء محسوب می‌شود. این موارد، همگی به حقیقت واحدی برمی‌گردند که می‌توان آن را خزینهٔ اسماء حسنای الهی دانست که مراحل بعدی از آن نزول یافته‌اند.

بله، حضرات معصومین (ع) همان اسماء حسنای الهی هستند که خدا هیچ بنده‌ای را جز با شناخت ایشان قبول نمی‌کند. در روز قیامت نیز رسول خدا (ص) آسمان نور و حضرات علیهم السلام چراغان و ابراج درخشان همان آسمان خواهند بود، که به صورت نور واحد محمدی با طیف‌های رنگین و متنوع جلوه‌گر می‌شوند.

ظهور حضرت محمد (ص) به عنوان تجلی حمد الهی به این معناست که ایشان آیه‌ای از آیات الهی هستند که ما را به خالق هدایت می‌کنند، نه اینکه خود خالق در کنار مخلوق دیده شود. همانطور که قرآن کریم پر از حمد و تسبیح خداوند برای خویش است، حضرت رسول (ص) نیز تجلی این حمد الهی هستند.