کلام و عقاید

تحقق فعل الهی نیازمند طی مراحلی چون علم، مشیت، اراده و تقدیر است. علم خدا مقدم بر هستی است و مشیت اولین ظهور علم و اراده دومین ظهور آن است که موجب تمایز و تفصیل اشیاء می‌شود. مشیت، جوانه علم و اراده، جوانه مشیت است.

مشیت و اراده هر دو نمایشگر علم الهی هستند؛ مشیت نمایشگر نخستین و اراده نمایشگر ثانوی علم الهی است. مشیت، علم را تفسیر می‌کند و اراده، مشیت را. مشیت «خواست نخستین» و اراده «خواست دومین» است. در ترجمه فارسی هر دو به معنای «خواستن» است، اما تفاوت‌های مفهومی آشکاری دارند.

ابلاغ رسالت پیامبر (ص) به صورت فرازمانی و فرامکانی، به معنای احاطه ایشان بر زمان و مکان و درک ابتدا و انتهای آن است. این ارتباط با فطرت انسان‌ها صورت گرفته و زبان آن برای هر فرد آشناست، اما عدم شهود عینی آن به دلیل حب دنیوی است. این ابلاغ در حال دریافت است و آثار آن در جان همه مضبوط است.

امام علی (ع) جاهلان و غاصبان را از علومی می‌ترساند که ظرفیت درک آن را ندارند. این علوم شامل اسرار الهی و رویدادهای آینده است که بیان آن برای کسانی که شایستگی لازم را ندارند، موجب اضطراب و پریشانی می‌شود. حضرت با بیان این علوم، به کسانی که علت خویشتن‌داری ایشان را درک نمی‌کردند، آگاهی می‌بخشیدند.

علم پنهان در خطبه پنجم نهج البلاغه به علوم خاص و مکنون امام علی (ع) اشاره دارد که اگر آشکار شود، لرزه بر اندام شنوندگان می‌اندازد. این علوم شامل اسرار ملکوت، باطن مسائل و رویدادها، و تفسیر قرآن است که ظرفیت درک آن را جز افراد خاصی ندارند و بیان آن برای عموم موجب اضطراب و پریشانی می‌شود.

امامت مقصد توحید است و امام کسی است که به توحید رسیده و در بندگی خدا طی طریق می‌کند. با پذیرش ولایت امام، انسان در مسیر توحید قرار می‌گیرد و به یگانگی خدا می‌رسد. حدیث سلسله الذهب، که در آن خداوند می‌فرماید «لا إله إلا الله حصنی فمن دخل حصنی أمن من عذابی» و امام رضا (ع) می‌فرماید «و أنا من شروطها»، این معنا را به زیبایی تبیین می‌کند.

هدف آفرینش برای خداوند که اول و آخر امور را می‌داند و غیب و شهود برای او یکسان است، معنایی ندارد. هدف برای موجودات صاحب اختیار معنا پیدا می‌کند که وظایفشان به مقصدی منتهی شود. هدف در حوزه مخلوقات صاحب اختیار به تشریع الله تحقق می‌یابد و این تشریع، به تکوین خدا در حوزه اختیار است. خلقت انس و جن برای عبادت پروردگار متعال است و تحقق مقصد بندگی، هدف آفرینش آنها را شکل می‌دهد.

در قیامت، نسب‌ها بی‌اهمیت می‌شوند و ملاک، اعمال است؛ همان‌طور که فرزند نوح و عموی ابراهیم به دلیل اعمالشان نجات نیافتند. هیچ نسبی مانع اعمال زشت نخواهد بود و شفاعت نیز با داشتن زمینهٔ اعمال و اعتقادات حاصل می‌شود. میان خدا و احدی خویشی نیست و جز با طاعت نمی‌توان به ولایت او رسید.

تشبیه خداوند به مخلوقات، از مصادیق بارز توهین و تهمت به ذات الهی است و فرد را در زمرهٔ مشرکان قرار می‌دهد. ظلم و جهل از صفات موجودات نیازمند است و انتساب آن به ذات بی‌مثال، بی‌شرمانه‌ترین تشبیه است. تشبیه کوه، ذات حق را به حد کوه تنزل می‌دهد و سخن انسان پست، جاهلانه است.

تشبیه خداوند به مخلوقاتش، چه از نظر وجود، صفت، تعلق اسم یا کیفیت، شرک است. همچنین انکار قدرت الهی یا نسبت دادن اموری که خداوند از آن نهی کرده، کفر محسوب می‌شود. این احادیث بر لزوم توحید و پرهیز از تشبیه و انکار قدرت الهی تأکید دارند.

قدرت الهی به محالات تعلق می‌گیرد و محدود به قدرت بشری نیست. آفرینش هستی از نیستی، قرار دادن دنیا در تخم مرغ بدون تغییر ابعاد، و درک زمان و مکان، نمونه‌هایی از تحقق محالات توسط خداوند است. قیاس قدرت الهی با قدرت بشری نادرست است و درک قدرت او فراتر از زمان و مکان است.

قدرت خداوند نامحدود و عین ذات اوست و از هرگونه عیب و نقص منزه است. خداوند قادر بر انجام تمام کارهاست، اما چون ذات او جمیل محض و کامل است، هرگز کاری که شر و قبح را همراه داشته باشد و لغو و عبث محسوب شود، از او صادر نمی‌گردد. قدرت الهی در قلمرو حکمت، مصلحت، عدل و احسان جاری می‌شود.

روایت «همانا الله تبارک و تعالی تهی از خلق و خلق تهی از او» به این معناست که هیچ شباهتی میان خالق و مخلوق وجود ندارد. خدا نه مانند مخلوق است و نه مخلوق مانند خدا. هر آنچه غیر از خداست، مخلوق است و خدا خالق همه چیز. استفاده از «اسم» برای خدا از باب ناچاری و فقر خلایق در ارتباط با اوست، نه اینکه خدا به صفات مخلوق نیاز داشته باشد.

عذاب الهی بازتاب اعمال و انتخاب‌های خود انسان است و جنس آن متناسب با اعمال، افکار و نیات او ظهور می‌کند. همان‌طور که از یک دانه، گیاهی متناسب با خاک و آب و هوای اطرافش رشد می‌کند، انسان نیز از اعمال و افکار خود در دنیا، در سرای دیگر ظهوراتی متناسب با آن‌ها خواهد داشت.

آیه شریفه «و لقد خلقنا الإنسان و نعلم ما توسوس به نفسه و نحن أقرب إلیه من حبل الورید» بیان می‌کند که خدا از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است. «خدا حائل میان ما و حبل خویش است» به این معناست که خدا از حیات و هر آنچه هست برتر و والاتر است و حس بندگی که از او می‌رسد، از حیات برتر است و با هیچ طعم و مزه‌ای قابل قیاس نیست.

فنگ شویی، روشی چینی در طراحی و چیدمان منزل است که شبیه آئینی باستانی و شبه فلسفی عمل می‌کند. این روش با هدف هماهنگی، به جذب انرژی‌های مثبت و منفی می‌پردازد و می‌تواند شبیه طلسم‌گذاری، خود جادوگری و حتی بت‌پرستی پیشرفته باشد. اعتقاد به شانس و توکل به نیروهای ماوراءالطبیعی در این فن، با مبانی اسلام در تضاد است و پیشرفت علمی چینی‌ها ربطی به آن ندارد.

نماز برای تقرب به سوی خدا خوانده می‌شود، نه برای جذب پرانا، انرژی‌های چهارگانه، باز شدن چاکراها یا دفع انرژی منفی. نیت تقرب و رضای الهی انسان را به عظمت قدسی متصل می‌سازد و هر کس نماز را برای اهداف دیگر بخواند، نمازش ناخالصانه خواهد بود. تطبیق مناطق بدن در سجده با چاکراها کذب محض است.

علم الهی آغاز زمانی و مکانی ندارد، زیرا ابتدائیت به معنای آغاز نشأت زمانی و مکانی است و درک بی‌ابتدایی برای موجود مقید به زمان و مکان ممکن نیست. با جنبه فرازمانی و فرا مکانی می‌توان به درکی از علم بی‌انتها رسید. علم خداوند از کم و کیف و حدود آزاد است و پیش از مشیت و ارادهٔ الهی قرار دارد.

هستی خدا ذاتی است و مخلوقات در هستی با او شریک نیستند. اگر هستی غیرذاتی موجودات را انکار کنیم دچار کفر شده‌ایم و اگر هستی خدا را دارای اجزاء بدانیم که مخلوقات با قسمتی از آن مشترک‌اند، ذات حق را از وحدت انداخته‌ایم.

تمام حضرات معصومین (ع) ادلاء و راهنمایان به سوی حق تعالی هستند و این لقب مختص امام حسین (ع) نیست. مراد از «الدلیل علی ذات الله»، توجه دادن خلایق به سوی ذات احدیت است، زیرا ذات حق به ما هو ذات دست‌نیافتنی است و حضرات معصومین (ع) با وجودشان، واسطهٔ این توجه هستند، همانطور که با نام‌های خدا، حضرت حق را می‌خوانیم.