احکام فقهی

مارهای بالدار، سیل‌ها، فرو رفتن زمین، باد و آتش، پنج بلا یا مجازات اقتصادی آخرالزمان هستند. مار بالدار به کم‌فروشان، سیل به سوگندخوران دروغگو، فرو رفتن زمین به کاسبان حرام‌خوار، باد به عیاشان و آتش به رباخواران اشاره دارد که هر کدام نمادی از عذاب اقتصادی برای گناهانشان هستند.

استفاده از لباس سیاه در عزاداری حضرت سیدالشهدا (ع) بلامانع است، مشروط بر اینکه با نشان‌های گروه‌های ملحد متفاوت باشد. زنان بنی‌هاشم در عزای امام حسین (ع) سیاه پوشیدند و امام سجاد (ع) برایشان غذا آماده می‌کرد. پوشیدن لباس سیاه مطلقا مکروه نیست.

قمه زنی در ملاء عام به عشق امام حسین (ع) اشکال دارد زیرا جامعه آن را نمی‌پذیرد و باعث بدبینی به مذهب می‌شود. سیره معصومین (ع) باید الگوی عزاداری باشد و عملی که باعث دور شدن مردم از اهل بیت (ع) شود، مورد تأیید نیست.

شیطان وجود خارجی دارد و رجم نمادین او بیهوده نیست، زیرا ارتباط ما با حقیقت اشیاء بیشتر از طریق نشانه‌ها و نمادهاست. رجم جمرات، مبارزه با نفس اماره، اعلام برائت از ابلیس و تمام رذایل است و نوعی تمرین نظامی برای مبارزه با شیطنت‌هاست.

بهترین نیکی در حق مادر، منع او از ارتکاب گناهان است. این امر تا بدان جا اهمیت دارد که اگر مادر مرتکب گناه شود، لازم است او را در خانه زندانی کرد یا حتی به زنجیر کشید تا از حرام‌های الهی بازداشته شود.

اعضای بدن امانت‌های الهی هستند و تصمیم‌گیری درباره آن‌ها باید با عقلانیت و در جهت رضای خدا باشد. اهدای عضو به مؤمنین جایز و مطلوب است، اما به افراد گناهکار یا اهل نفاق جایز نیست. در شرایط خاص، می‌توان عضو حیاتی را به فردی مؤمن‌تر اهدا کرد. مراجع عظام تقلید در مورد اهدای عضو پس از مرگ مغزی نظرات متفاوتی دارند که برخی آن را در صورت نیاز و با رضایت بستگان جایز می‌دانند.

دخیل بستن اگر باعث افزایش حس و ارتباط شخص با مراد شود، اشکالی ندارد، اما تبدیل آن به عادت، مراسم ثابت، بدعت یا سوءاستفاده، ناپسند است. هر نیت و عملی، بدون اثر نمی‌باشد. تقلید کورکورانه بدون انگیزش باطنی مشکل‌افزاست، اما آمیختگی نیت زیبا با عملی برازنده همیشه زیباست.

سجده فقط مخصوص خداست و از آن خداست. سجده بر قبور ائمه اطهار بدون اذن الهی، شرک محسوب می‌شود. برای شکرگزاری در برابر بارگاه مقدس، خواندن نماز شکر یا انجام سجده در محلی که موجب سوءتفاهم عوام یا بهانه به دست وهابیت ندهد، بهتر است.

نوای نقاره خانه حرم رضوی با نیات مختلفی از جمله اعلان خبر، مناسبت‌های ویژه و احترام به بارگاه امام رضا (ع) نواخته می‌شود. این نوا از آلات موسیقی است اما طرب‌انگیز نیست و در ایام سوگواری نواخته نمی‌شود.

لعن کسانی که خدا، پیامبر و ائمه (علیهم السلام) آن‌ها را لعن کرده‌اند، جایز و حتی واجب است و نشانهٔ تبری محسوب می‌شود. اما تشخیص مصداق این افراد نیازمند دقت است و نباید بدون دلیل شرعی کسی را لعن کرد، زیرا لعنت بی‌مورد به خود گوینده بازمی‌گردد. در داستان حضرت یونس، بلا به خاطر ترک قوم بدون اذن الهی بود، نه نفرین ایشان، چرا که قوم یونس مستحق لعنت بودند.

برداشت شما از شمول لعنت بر کسانی که عمدا و از روی عناد با خدا، رسول و ائمه علیهم السلام از قوانین الهی از جمله حجاب عدول کنند، کاملا درست است. چنین افرادی مشمول لعنت و عذاب دردناک الهی خواهند بود.

لعن کسانی که عامدانه قصد مخالفت با دین خدا و اشاعه فحشا را دارند، جایز و بلکه واجب است. اما کسانی که سست‌ایمان بوده و جاهلانه به وادی بدحجابی افتاده‌اند، ابتدا باید ارشاد شوند و اگر پس از تبیین موضوع، اصرار بر عمل خود داشتند، مستحق لعن خواهند بود. هر عمل مخالف سنت خدا، اگر عامدانه باشد ملعون است.

زنان بی‌حجاب در روز قیامت با عذاب‌های شدیدی مواجه می‌شوند؛ برخی از موی سر آویزان شده و مغزشان می‌جوشد، برخی از پستان آویزان شده و گوشت بدنشان با قیچی‌های آتشین بریده می‌شود. این عذاب‌ها نتیجهٔ بی‌توجهی به حجاب و حقوق همسر است.

فروش مجسمهٔ بودا با مشکلاتی مواجه شده و حتی خود مجسمه مانع فروش است. این مسئله می‌تواند ناشی از تلقینات شیاطین یا طلسم شیطانی بودن مجسمه باشد. بهترین راه حل، شکستن بت و فروش آن به خدای قدیم است که پاداشی دنیوی و اخروی خواهد داشت.

امر به معروف و نهی از منکر امام حسین (ع) در روز عاشورا، تنها اتمام حجت برای منافقان و کافران نبود، بلکه شامل تمام هستی، از جن و ملک گرفته تا پرندگان، ماهیان، کوه و دشت، دنیا و آخرت می‌شد و آثار آن تا ابد باقی است.

حکمت قوانین الهی، از جمله جواز ازدواج مجدد مردان در اسلام، فراتر از درک محدود انسان است. نباید با علم اندک خود به قضاوت در مورد نظام عدالت الهی پرداخت. هر قانونی که خالق وضع می‌کند، حکیمانه است و سری نهفته دارد که علم ما قدرت تجزیه و تحلیل آن را ندارد. باید صبور بود و حکم خدا را پذیرفت، حتی اگر ناخوشایند به نظر برسد.

در امور شبهه‌ناک، اگر ضرورت و اضطراری نباشد، توقف بهتر از افتادن در هلاکت است. گرچه ممکن است تحت شرایطی انجام عملی مجازاتی در پی نداشته باشد، اما بحث تقرب و جذب میل به معبود از مبحث بهشت و دوزخ جداست. بنابراین، گزینش احسن اولی است و باید به سمت آن گرایش داشت.

توقف به هنگام شک در حلال و حرام بودن غذا بهتر از افتادن در هلاکت است. بر اساس روایتی از امام باقر (ع)، در مواجهه با شبهه در مورد حلال یا حرام بودن غذا، احتیاط و پرهیز از آن، راه درست است تا از هلاکت جلوگیری شود.

برهنه شدن در عزاداری به یاد لحظه خاص شهادت امام حسین (ع) از سوی ائمه اطهار (ع) تبیین نشده است. حضرت در آخرین لحظات نیز سعی در حفظ پوشش خود داشتند و بازسازی صحنه، بی‌احترامی به ساحت ایشان است. نمایش چنین صحنه‌هایی جسارت به ساحت مقدس حضرت را افزایش می‌دهد و عظمت مصیبت را عادی‌سازی می‌کند.

تشکیل حکومت دینی لازمهٔ هر جامعه است و تن دادن به حکومت غیر دینی به معنای پشت کردن به قرآن و عترت است. هر فقیه دینی که تلاشی در جهت تشکیل حکومت دینی نداشته باشد، فقیه غیر عامل محسوب می‌شود. آیات الهی و احادیث برای عمل کردن هستند، نه فقط گوش دادن.