احکام فقهی

صرف عرضه سلام به ائمه اطهار علیهم السلام نیازی به رعایت حجاب ندارد و بانوان می‌توانند در هر حال و احوالی به محضر حضرات سلام نمایند. اما به هنگام حضور روحانی در محضر حضرات، رعایت حجاب ضروری است و زینت زیارت محسوب می‌شود.

هر نیتی در نماز غیر از قرب الهی، شرک به خدا محسوب می‌شود و نماز تنها باید به قصد تقرب الی الله ادا شود تا مقبول درگاه الهی قرار گیرد. با این حال، به اذن الهی می‌توان نماز را ابزاری برای رسیدن به حاجات قرار داد، زیرا تقرب به خدا خود عبادت است و این تقرب، اسباب رسیدن به حاجات را فراهم می‌کند.

نماز اول وقت دارای منافع و خیرات بی‌شماری است، اما خواندن آن صرفا به خاطر این منافع، انسان را از هدف اصلی یعنی قرب و لقاء الهی محروم می‌کند. هرگونه هدف‌گذاری غیر از قرب الهی در اقامه نماز، از خلوص آن کاسته و ممکن است مصداق شرک به خدا باشد. نیت خالصانه برای خدا، اصل و کلید اجابت نماز است.

احترام به حرم امام رضا (ع) واجب است و بهترین عمل در آن فضا، ذکر و یاد خداست. تذکر دادن به زائران در مورد رعایت ادب در حرم، اگر به نرمی و لطافت باشد، اشکالی ندارد. نباید به مهمانان امام رضا (ع) بی‌احترامی کرد.

در اقدام به نهی از منکر، اگر خوف درگیری فیزیکی و خطرات جانی مانند قتل یا نقص عضو وجود دارد، باید ارزش کار را با هزینهٔ پرداختی سنجید. اگر فدا کردن زندگی برای رضای خدا، زنده نگه داشتن دین، احیای قلوب مغفول و هدایت آن‌ها ارزش این حماسه را داشت، انجام آن نیکوست.

خداوند متعال در نهاد حرام هیچ خاصیت درمانی قرار نداده است؛ شراب معدن بیماری‌های جسمانی و روحانی است و دعوت به آن دعوت به فحشا و منکر است. نسخه درمان شیطان درد و بیماری پایدار است و مردم چین که منع مصرف نداشتند، گرفتار کرونا شدند.

عقل حکم می‌کند از محل‌های ابتلا به بیماری دوری گزینیم، اما همزمان حکم می‌کند به مراکز درمان نزدیک شویم و از دارو غفلت نورزیم. عتبات عالیات پاکترین و نظیف‌ترین اماکن هستند و دوری از آنها دوری از سلامتی است؛ دشمنان دین از فرصت پیش آمده برای تبعید مومنان از جامعه ثقلین اقدام می‌کنند.

نذر کردن برای افراد مورد علاقه اشکالی ندارد، اما اولویت با افراد مستحق و اهل ایمان است. در نذر، لازم نیست حتما گیرنده از میان اهل ایمان و تقوا باشد، اما بهتر است به افراد نیازمند و کسانی که شایسته‌تر هستند، اولویت داده شود.

سخن زن هنرپیشه به مرد نامحرم که او را مادر خود فرض کند و به او دست بزند، مصداق به سخره گرفتن قانون الهی و بی‌حیایی محض است. قوانین الهی شوخی‌بردار نیستند و نباید با هوای نفس آن‌ها را بازیچه گرفت، زیرا خداوند از قوانین خود دفاع می‌کند و هتاکان به آن عواقب سختی خواهند داشت و ممکن است مسخ شوند.

امام علی (ع) در نهج‌البلاغه به محمد بن ابوبکر و همچنین به مالک اشتر توصیه کرده‌اند که نماز را در وقت معینش بخوانند و آن را به خاطر بیکاری پیش از وقت یا اشتغال به کار، به تأخیر نیندازند. ایشان تاکید کرده‌اند که بهترین اوقات باید به نماز اختصاص یابد.

دفاع از حجاب با بیان اینکه دستور خداست و اشیاء با ارزش پوشانده می‌شوند، ارشادی زیبا و دفاعی افتخارآمیز از فریضهٔ امر به معروف است. این بیان شما ستودنی است و مدال پر افتخار فریضه امر به معروف را بر گردن شما می‌آویزد.

امر به معروف و نهی از منکر به شیوه‌ای زیبا و قاطع، کاری جهادی است که موجب شادی خدا و اولیاء او می‌شود و خانواده را در پناه عنایات الهی قرار می‌دهد. این اقدام شما ستودنی است و موجب بیمه شدن خانواده در سلامت و عنایات خاص خدا می‌گردد.

باید امانت را به صاحبش برگرداند، حتی اگر قاتل امام حسین (ع) باشد. همانطور که خداوند از روزی و عمر قاتل امام حسین (ع) کم نمی‌کند، بنده نیز باید امین امانت بوده و آن را به صاحبش بازگرداند.

فروش کالاهایی که با تصویر زنان بدحجاب تبلیغ می‌شوند، از دو جهت اشکال شرعی دارد: ترویج فحشا و غش در معامله. فروشنده در این تبلیغات شریک صاحب کالا محسوب شده و این عمل مصداق تحبیب کالا با سحر تبلیغات است.

با انجام اعمالی که اجر حج دارند، می‌توان از راه دور زائر خانه خدا شد. خواندن دو رکعت نماز مخصوص دهه اول ذی‌حجه، خدمت خالصانه به خانواده (که از هزار سال عبادت و حج و عمره بهتر است)، و تلاش برای اصلاح امور، انسان را در شمار زائران خدا قرار می‌دهد. همچنین ذکر «یا رب البیت الحرام» و مانند آن، انسان را زائر خدا می‌سازد.

کراهت بستن چشم در نماز با فواید تمرکز در تفکر قابل جمع است، زیرا استنباط‌های فقهی غض بصر به قصد خضوع و توجه با موارد دیگر بستن چشم متفاوت است. این تفاوت در نیت و هدف، حکم شرعی را متمایز می‌کند.

در انتخاب شغل و کسب و کار، رعایت حقوق شرعی مانند خمس و زکات، حقوق کارگران، استخدام نیروهای مؤمن، و پرهیز از معاصی در محیط کار ضروری است. همچنین باید از زراندوزی و دنیازدگی پرهیز کرد، اوقات شرعی و نماز را مراعات نمود و فضای کار را فضایی عبادی تلقی کرد.

تلاش علما در عصر غیبت برای وصول حقیقت و رسیدن به کمال محض، موجب اجتهاد و تصحیح و تکمیل آراء در طول تاریخ شده است. این فرایند، لازمهٔ هر حقیقت‌جوی غیرمتعصب به شخصیت و اعتبارات شخصی است و به درک عمیق‌تر مسائل فقهی کمک می‌کند.

مقام اذکار و حرزها به منزلت قرآن است و آثار خوش آن تنها نصیب مؤمنان می‌شود. همان‌طور که قرآن ستمگران را جز خسران نمی‌افزاید، اذکار و حرزها نیز صاحب خود را می‌شناسند. نااهلان تنها بهره سطحی و کمرنگی از این اذکار می‌برند، زیرا این آثار بیشتر برای نیکان است و هرچه فرد نیکوتر باشد، بهره‌اش بیشتر خواهد بود.

اجتماع قلوب در عصر غیبت، با پایبندی به دین و اجرای آن در تمام شئونات فردی و اجتماعی و تشکیل حکومت دینی محقق می‌شود. وفای به عهد، شامل همراهی جمعی برای اجرای قوانین دین است و هرگونه نرمش در برابر حکومت غیر دینی، مبارزه با امام زمان است.