احکام فقهی

دلی پاک است که مطیع دستورات الهی باشد و رعایت حجاب دستوری الهی است؛ بنابراین، بی‌حجابی نشانه ناپاکی دل است. علاوه بر این، زیبایی و صورت مکشوفه زن بی‌حجاب، دل‌های نامحرمان را آلوده کرده و آن‌ها را به سوی گناه و جهنم می‌کشاند.

روایتی مبنی بر اینکه امام حسین (ع) در شب عاشورا به یارانش فرموده باشند هر کس حق‌الناسی بر گردن دارد، برود و آن حق را ادا کند که خداوند شهادتش را نمی‌پذیرد، در منابع یافت نشد. همچنین به لحاظ اینکه یاران حضرت در مراتب عالیه بندگی خدا قرار داشتند، تاکید این موضوع از طرف حضرت بر یاران پاک و رشیدش که عالم به تمام احکام شرعی بودند، دور از تصور به نظر می‌رسد.

بی‌حجابی در انظار عمومی به معنای نادیده گرفتن حکم الهی است و مستحق کیفر می‌باشد. تکرار آن به منزله مبارزه با قانون الهی است و مجازاتی مضاعف دارد. همچنین، تخریب عفت و آرامش روانی جامعه، مجازات دیگری را ایجاب می‌کند، زیرا حفظ عفت عمومی وظیفه حاکمیت است. تشخیص و تعیین نوع مجازات بر عهده حاکم شرع است.

تبلیغ و تشویق برای حجاب در جامعه بسیار ضعیف است و در مقابل، تبلیغات علیه حجاب بیشتر است. امام زمان (عج) با ظهور خود، تمام منابع ترویج فساد و بی‌حجابی را نابود کرده و با نورانیت و صلابت امر به معروف و نهی از منکر، جان‌ها را به سوی تقوا و حجاب سوق خواهند داد. فعال شدن منابع کرامت و عزت، باعث جلوه‌گری هر امر مقدسی می‌شود.

اگر نذر قربانی کردن یک گوسفند کامل باشد، باید همان را ادا کرد مگر اینکه نیت نصف قربانی بوده باشد. در صورتی که نذر به مبلغی خاص منعقد شده باشد که در قربانی خرج شود، می‌توان به صورت مشترک دو نفر یک گوسفند را قربانی کنند. در غیر این صورت، پس از توانایی مالی باید نذر را ادا نمود.

حدیث «من آجر نفسه فقد حظر علیها الرزق» به این معناست که اجیر شدن و محدود کردن رزق خود، کراهت دارد، زیرا تمام نتیجه تلاش‌ها به کارفرما می‌رسد. با این حال، اگر اجاره دادن به نفع شخص باشد، مانند مورد حضرت موسی (ع)، یا با نیت خیر و تلاش کامل انجام شود، اشکالی ندارد. تعیین مزد به صورت مقطوع و بدون در نظر گرفتن شرایط، روزی را محدود می‌سازد و بهتر است مزد با شاخص‌های قابل تغییر تعیین شود.

برای امر به معروف فردی که اهل حجاب نیست، می‌توان با بیان فضیلت زنان بهشتی و عذاب زنان جهنمی، ذکر لطف خدا در استعدادهای باطنی، یاد مرگ و تفکر در عالم پس از مرگ، فطرت او را بیدار کرد. ذکر احادیث تأثیرگذار نیز مفید است.

تذکر شما به خانم بدحجاب صحیح و خداپسندانه بود و ایشان حق توهین نداشتند. در صورتی که احساس خطر یا آسیب وجود دارد، می‌توان امر به معروف را ترک کرد. این کار شما پیامبرگونه است.

کار شما درست بود و از دل شکستن امام زمان جلوگیری کردید. موسیقی مطرب گناه است و حضور در آن فضا بی‌مهری به خداست. ترک چنین مجالسی باعث رضایت خداوند و حفظ دین می‌شود.

عدم تمرکز در نماز و عبادات، برخلاف مشکلات تمرکز در امور دیگر که ممکن است ریشهٔ جسمی داشته باشد، به وسوسه‌های نفسانی و شیطانی برمی‌گردد. درمان این وضعیت با خالی کردن دل از اغیار و هیاهوهایشان، تقویت ذکر و یاد الهی، توجه به مرگ و لقاء الله، و استمداد از خداوند میسر می‌شود.

تشکیل حکومت اسلامی در عصر غیبت ضروری است، زیرا در غیر این صورت دین به تعطیلی کشیده می‌شود. آیه آل عمران ۱۴۴ بر لزوم حفظ نظام امت اسلام پس از پیامبر (ص) تاکید دارد و حفظ این نظام جز با تشکیل حکومت اسلامی ممکن نیست. مراد از حکومت، حفظ نظام به ارث رسیده از دودمان رسالت و امامت است.

تغییر خلق خدا در آیه نساء/۱۱۹ به معنای تغییر دین و امر الهی است، اما جراحی زیبایی بینی نیز می‌تواند از مصادیق تغییرات غیرمتعارف در خلقت محسوب شود، هرچند فطرت الهی و نور ولایت قابل تغییر و خاموش شدن نیست. مصادیق دیگر شامل تغییر جنسیت و عقیم‌سازی است.

در مقابل تعرض به ناموس، باید تا حد توان از عرض خود و دیگران دفاع کرد، چه با توان جسمی و چه با داد و فریاد و هر عکس‌العمل دیگر. رجوع به حاکم شرع در هر وضعیتی لازم است. امر به معروف و نهی از منکر مراتب داشته و از دل و زبان و دست و توان تا اقدام جهادی بالا می‌رود و به هیچ وجه ساقط نمی‌شود.

امر به معروف و نهی از منکر فریضه‌ای مؤکد است که با توجه به شرایط، واجب عینی یا کفایی تلقی می‌شود. شرط لازم آن، علم و معرفت به معروف و منکر است. این فریضه از سطح انبیاء و اولیاء تا علماء و صلحاء و مردم عادی گسترده است و هر کس در حد خود و با توجه به توانایی و آگاهی، مامور به انجام آن در چهارچوب مشخص است.

قطع رحم با فردی که عمدا موجب آزار و اذیت دیگران می‌شود، در صورتی که این رفتارها موجب آسیب روحی و روانی گردد، مقدم بر صله رحم است و مجاز می‌باشد. اما اگر صله رحم با چنین افرادی، موجب موعظه و نصیحت آن‌ها شده و آثار نرمی و توبه در آن‌ها مشهود باشد و همچنین تأثیر منفی بر صله‌کننده نداشته باشد، بلامانع است.

بازگو کردن ناراحتی از آزار و اذیت دیگران برای آرامش، اگر به قصد اصلاح و درمان باشد و شخص مورد نظر، مصلح و طبیب باشد، غیبت محسوب نمی‌شود. اما بهترین راه برای التیام درد ناشی از آزار دیگران، شکایت دل با خداوند متعال است. خلوت با معبود و بازگو کردن شکایات، طریق ارتباط نیکو با خداست.

بهشت با زیارت حضرات معصومین بر زیارت‌کننده واجب نمی‌شود؛ بلکه قبولی اعمال و رسیدن به بهشت منوط به تقوا و پرهیزگاری است. خداوند تنها از اهل تقوا می‌پذیرد و گناه و تعدی، هر عمل نیکی را تباه می‌کند. بنابراین، زیارت عمل صالحی است که در صورت همراهی با تقوا، موجب قرب الهی می‌شود.

حرف شما مبنی بر اینکه دست دادن با نامحرم جایز نیست، بد نبود و باعث خندهٔ دوستان خارجی پدرتان نشد، بلکه نشان از شگفتی و تعجب آن‌ها داشت. شما با یادآوری دستور خدا، امر به معروف و نهی از منکر کردید، کاری که بسیاری از بزرگترها از آن غافل هستند. آفرین بر شما.

ازدواج با فرزند شراب‌خوار اشکالی ندارد، زیرا حساب فرزند از پدر جداست. با این حال، لازم است احراز شود که فرزند از عمل زشت پدر برائت جسته و به وظایف خود در قبال معاشرت با او آشناست و آن را رعایت می‌کند. در صورت رعایت این موارد و احتیاطات لازم، ازدواج مجاز خواهد بود.

گریه بر مصائب معصومین، ابراز محبت و مودت است، اما فضای نماز مختص خداوند یکتاست و نباید کسی را در آن شریک نمود. باید توجه داشت که نماز وسیله‌ای برای ذکر و یاد الهی است و نباید این وسیله ما را از مقصود باز دارد. هدف، رسیدن به بندگی الهی از طریق معصومین است.