اهل‌بیت و تاریخ اسلام

عبارت «حسنات الابرار سیئات المقربین» از کلام حکماست و جزء احادیث معصومین نیست. این عبارت برازندهٔ شیعیان اهل‌بیت است، زیرا خود حضرات معصومین حقیقت حسنات و اسماء حسنای الهی هستند و عبادتشان را در شأن حضرت باریتعالی نمی‌بینند، بلکه می‌گویند: «سبحانک ما عبدناک حق عبادتک».

سبقت گرفتن اهل‌بیت (ع) در سلام در حدیث کساء، با پیشی گرفتن همیشگی پیامبر (ص) در سلام منافاتی ندارد؛ زیرا اهل‌بیت (ع) خود تجلی اسماء حسنای الهی و شجرهٔ سلام هستند و سلامشان به اصل شجره یعنی پیامبر بازمی‌گردد.

فرمودهٔ پیامبر (ص) که «حسین از من و من از حسینم» بیانگر یگانگی نورانی و معنوی ایشان با امام حسین (ع) است. آن‌ها مانند درخت و میوه یا نور واحد الهی هستند. رسول خدا (ص) نور اعظم و اهل بیت (ع) پرتوهای آن نورند و همگی نور واحد الهی هستند.

منظور از امام صامت، یا امام غایب است که علم از او گرفته نمی‌شود، یا امامی که در زمان امام دیگر، زمان امامت او نرسیده است. در مقابل، امام ناطق امامی است که مقام امامت امت را داراست. برای مثال، امام حسن و امام حسین علیهما السلام در زمان امام علی علیه السلام امامان صامت بودند.

ناصبی به کسانی گفته می‌شود که دشمن اهل بیت (ع) هستند و به آنان ناسزا می‌گویند. اگر کسی با شیعیان دشمنی کند، به دلیل اینکه شیعیان دوست اهل بیت (ع) هستند، آن فرد نیز در گروه ناصبیان قرار می‌گیرد. این به دلیل آن است که دشمن دوست اهل بیت، خود دشمن محسوب می‌شود.

امامان (ع) با علم به شهادت خود، آن را پذیرفتند زیرا مجبور به آن بودند و زهر را به زور به آن‌ها خورانده‌اند. آنچه در فیلم‌ها نمایش داده می‌شود، همیشه دقیق نیست و نباید مبنای قضاوت قرار گیرد.

حدیث «شیعتنا کالنحل» از امیرالمؤمنین (ع) دو معنا دارد: اول اینکه شیعیان از عظمت درونی خود، از نور، حکمت و معرفت بی‌خبرند و اگر از این کمالات آگاه می‌شدند، برای دستیابی به آن‌ها تلاش می‌کردند. دوم اینکه مردم از کمالات و فضائل شیعیان بی‌خبرند و اگر از این عظمت آگاه می‌شدند، اطرافشان مانند کندوی عسل برای بهره‌مندی از شیرینی وجود آنان جمع می‌شدند.

پیامبر (ص) به امام علی (ع) کنیهٔ ابوتراب دادند زیرا ایشان صاحب زمین و حجت خدا بر اهل آن پس از پیامبر هستند و زمین به وجود ایشان باقی است و آرامش آن به ایشان منتهی می‌شود. در روز قیامت، کفار با دیدن ثواب شیعیان امام علی (ع) آرزو می‌کنند کاش خاک بودند، که این به معنای آرزوی شیعه بودن است.

هرگونه افراط و تعدی در عزاداری، سیر در جاده ضلالت است و ائمه (ع) الگوی ما در این زمینه هستند. اعمالی شبیه برهنگی در سینه‌زنی آقایان، نوعی مبارزه با زیبایی‌ها و اهداف عزاداری محسوب می‌شود که می‌تواند از روی جهل یا عمد رخ دهد. امام صادق (ع) فرموده‌اند که شیعیان باید زینت اهل بیت (ع) باشند، نه مایهٔ ننگ آنان.

ثواب زیارت امام حسین (ع) حتی از راه دور، با اعمالی چون جهاد و احسان در راه خدا مقایسه شده است. در روایتی آمده که زیارت قبر آن حضرت با هزار بنده آزاد کردن و جهاد با هزار اسب در راه خدا برابر است. این مقایسه‌ها برای نمایان ساختن عظمت زیارت آن حضرت است.

حدیث حجب، خلقت نور پیامبر (ص) را قبل از خلقت آسمان‌ها و زمین و سایر مخلوقات بیان می‌کند. این نور در دوازده حجاب الهی (قدرت، عظمت، منت، رحمت، سعادت، کرامت، منزلت، هدایت، نبوت، رفعت، هیبت، شفاعت) قرار گرفت و سپس به صلب آدم و از آنجا به صلب پیامبران منتقل شد تا در نهایت در صلب عبد الله (ع) قرار گرفت و به پیامبری مبعوث شد. این نور در نهایت به صورت پیراهنی از نور و یاقوت و لؤلؤ بر تن پیامبر (ص) پوشانده شد.

صلوات فرستادن بر پیامبر (ص) باعث توجه خاص خداوند به ایشان می‌شود که فراتر از تصور بشری است. این توجه از فراز «قاب قوسین او ادنی» یا فراتر از آن نصیب حضرت می‌گردد و هر توجهی، ایجاد آفرینش‌های نو و بی‌بدیل است که از جان ایشان تجلی می‌یابد.

نام پدر گرامی حضرت محمد (ص) عبدالله بوده است و نه حسن. برخی روایات که در آن‌ها نام پدر امام مهدی (عج) با نام پدر پیامبر (ص) یکی دانسته شده، ممکن است دچار اشتباه یا زیاده‌روی در نقل باشند، چنانکه در روایات دیگر نام پدر امام مهدی (عج) عبدالله ذکر شده است.

بله، حضرات معصومین (ع) همان اسماء حسنای الهی هستند که خدا هیچ بنده‌ای را جز با شناخت ایشان قبول نمی‌کند. در روز قیامت نیز رسول خدا (ص) آسمان نور و حضرات علیهم السلام چراغان و ابراج درخشان همان آسمان خواهند بود، که به صورت نور واحد محمدی با طیف‌های رنگین و متنوع جلوه‌گر می‌شوند.

ظهور حضرت محمد (ص) به عنوان تجلی حمد الهی به این معناست که ایشان آیه‌ای از آیات الهی هستند که ما را به خالق هدایت می‌کنند، نه اینکه خود خالق در کنار مخلوق دیده شود. همانطور که قرآن کریم پر از حمد و تسبیح خداوند برای خویش است، حضرت رسول (ص) نیز تجلی این حمد الهی هستند.

زیارت عاشورا از دعاهای مهمی است که به تقرب به امام حسین (ع) کمک می‌کند. این زیارت با ابراز ولایت نسبت به ایشان و بیزاری از دشمنانشان، راهی برای نزدیک شدن به ساحت مقدس آن حضرت است. همچنین، تقرب به خدا و سپس به ایشان از طریق دوستی با اولیای الهی و دشمنی با دشمنانشان توصیه شده است.

قوم بنی‌اسرائیل به دلیل انتساب به «یهودا»، یکی از دوازده فرزند حضرت یعقوب (ع)، «یهودی» نامیده شدند. همچنین، این نام از عبارت «إنا هدنا إلیک» که به معنای «ما به سوی تو رجوع کردیم» است، گرفته شده است. این در حالی است که حضرت یوسف (ع) نیز پیامبر بود، اما نام قوم از یکی از برادران او گرفته شده است.

احترام به حضرت فاطمه (س) به دلیل مقام معنوی و نورانی ایشان است که قبل از خلقت عالم وجود داشته و خالق هستی را در آفرینش عالم هستی منور ساخته است. عمر کوتاه دنیوی ایشان مانع از درک برکت وجودشان نیست؛ چرا که ایشان مادر یازده امام معصوم و منشأ برکت عالم و عقبی هستند و معرفت ایشان، مدار قرون اول بوده است. نور ایشان آسمان‌ها را منور ساخته و به همین دلیل زهرا نامیده شده‌اند.

ولایت معصومین (ع) دارای رتبه‌بندی است؛ پیامبر اکرم (ص) به منزلهٔ سرزمین ولایت، امام علی (ع) شاهباب آن و امامان بعدی راه‌هایی به سوی ایشان هستند. آغاز ولایت با ایمان به نبوت پیامبر (ص) و ادامهٔ آن با وصایت و خلافت امام علی (ع) است.

حدیث امیرالمؤمنین (ع) که می‌فرماید هر کس دوست دارد خدا را ملاقات کند در حالی که مقامش بلند و گناهانش حسنات شده، باید به دامان ولایت محمد جواد (ع) بیاویزد، به این معناست که امامان (ع) همچون میوه‌های شجرهٔ طیبهٔ نبوت هستند و برای درک تمام شیرینی آن باید طعم تمام میوه‌ها را چشید، یعنی تحت ولایت تک‌تک ایشان بود.